ตอนที่ 429 รุ่นน้องของซูจิ้ง

ตอนที่ 429 รุ่นน้องของซูจิ้ง

ซูจิ้งเป็นผู้จัดงานกาล่าดินเนอร์การกุศล แน่นอนว่าต้องเป็นตัวเอกของงาน

ลู่เฉินผู้ซึ่งเป็นแขกย่อมต้องเป็นเพียงตัวประกอบ ตัวเอกไม่อาจอยู่ดูแลตัวประกอบได้ตลอดเวลา เธอยังมีแขกคนอื่นที่ต้องต้อนรับขับสู้ ดังนั้นหลังจากพาลู่เฉินเดินทั่่วทั้งงานแล้ว จึงต้องขอโทษและ ‘ขอตัว’ ​ออกมาก่อน

ลู่เฉินทั้งเข้าใจและรู้สึกขอบคุณ คืนนี้เขาได้รับมามากพอแล้ว

“คุณกินอะไรสักหน่อยเถอะ…”

ลู่เฉินบอกกับผู้ช่วยของเขา “ไม่ต้องสนใจผม กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน”

หลีเจินยังรู้สึกผิด กล่าวคำขอโทษว่า “บอสคะ ครั้งหน้าถ้ามีคำเชิญแบบนี้อีก ฉันจะระวังให้มากขึ้น คุณวางใจได้เลยค่ะ”

ประโยคเหล่านี้เก็บอยู่ในใจเธอมานาน ตอนนี้มีโอกาสที่จะได้พูดออกไปแล้ว

หลีเจินรักงานตอนนี้มาก เจ้านายทั้งหนุ่มแน่น หล่อเหลา และใจป้ำ ค่าตอบแทนที่ทางสตูดิโอให้ก็ไม่เลว

หากเพราะความผิดพลาดของเธอทำให้ลู่เฉินเสียหน้า เธอคงไม่มีหน้าอยู่ทำงานต่อ

ลู่เฉินหัวเราะ “ครั้งนี้ไม่โทษคุณหรอก คุณรีบไปกินเถอะ ไม่อย่างนั้นของอร่อยจะถูกคนอื่นแย่งไปหมดนะ!”

งานกาล่าดินเนอร์การกุศลคืนนี้เลี้ยงอาหารบุฟเฟ่ต์ บนโต๊ะยาวที่ปูด้วยผ้าขาวสะอาดตามีอาหารฝรั่งและของว่างวางอยู่เรียงราย อาหารมีระดับมากมาย

แขกที่มาร่วมงานไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นเรื่องที่ของอร่อยจะถูกแย่งไปหมดนั้น ลู่เฉินล้อเล่น และหยอกเย้าให้หลีเจินยิ้มออก เพื่อคลายปมความเครียดในใจของเธอลง

ส่วนตัวลู่เฉินเองหันไปสั่งสเต็กเนื้อวัวกับบริกร รับประทานร่วมกับไวน์แดงและขนมปัง เลือกที่นั่งในมุมหนึ่งเตรียมจัดการกับอาหารอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยค่ะ…”

เขาเพิ่งจะหยิบส้อมและมีดขึ้นมา ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างเหนียมอาย เธอเอ่ยอย่างไม่แน่ใจว่า “คุณคืออาจารยลู่เฉินใช่ไหมคะ”

หญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาวสีครีมเหลืองคนนี้สวยมาก อายุประมาณยี่สิบกว่าปี ดวงหน้าเรียว ดวงตากลมใหญ่ ขนตายาวเป็นแพสวย ผิวขาวผ่องแสดงถึงความอ่อนเยาว์ ยังมีต่างหูกลมสีเงินดูสะดุดตา

เมื่อทักมาอย่างสุภาพก็ต้องตอบกลับอย่างสุภาพ ลู่เฉินไม่คุ้นหน้าเธอ ลุกขึ้นยืนถามว่า “ผมลู่เฉินครับ คุณคือ?”

คำเรียกว่า ‘อาจารย์’ ไม่ใช่คำที่นิยมใช้ในเซียงเจียง ฟังแล้วคุ้นหูเป็นพิเศษ แม้เขาจะไม่รู้จักฝ่ายนั้น แต่ยังคงรักษามารยาทเอาไว้อย่างดี

หญิงสาวยิ้มแย้ม ยื่นมือออกไปให้ลู่เฉิน “เป็นคุณจริงๆ ด้วย ไม่คิดว่าจะได้เจอพระเอกละคร ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ ที่เซียงเจียง ฉันชื่อสวี่ฮุ่ยเป็นแฟนคลับของคุณ ดีใจที่ได้พบคุณค่ะ!”

“สวัสดีครับ”

ลู่เฉินจับมือกับเธอ ถามอย่างสงสัยว่า “คุณเคยดู ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ ด้วยเหรอครับ”

ละคร ‘รักนี้ชั่วนิรันดร์’ แม้จะออกอากาศในจีนแผ่นดินใหญ่ไปตั้งแต่ครึ่งปีก่อน แต่กระแสจากจีนแผ่นดินใหญ่ยังมาไม่ถึงเซียงเจียงกับไต้หวันเลย

“ฉันดูมาสามรอบแล้วค่ะ!”

สวี่ฮุ่ยยิ้มแล้วกล่าวต่อว่า “ดูรอบหนึ่งก็ร้องไห้รอบหนึ่ง คุณกับเฉินเฟยเอ๋อร์แสดงได้ดีมากเลยค่ะ ละครเรื่องนี้ซาบซึ้งสะเทือนใจจริงๆ ฉันดูทางออนไลน์ อยากให้นำมาออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นด้วย”

“ออกอากาศทางสถานีท้องถิ่น น่าจะเร็วๆ นี้ครับ”

ลู่เฉินไม่แน่ใจนัก เพราะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับลิขสิทธิ์และการออกอากาศ ลู่ซีเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด

สวี่ฮุ่ยถามว่า “อาจารย์ลู่เฉินคะ ขอถามหน่อยได้ไหมคะ คุณมาเที่ยวที่เซียงเจียงหรือเตรียมจะมาขยายธุรกิจคะ”

เธอเสริมว่า “ฉันอยากจะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ มีหลายเรื่องที่อยากจะขอคำชี้แนะจากคุณค่ะ”

ท่าทีของสวี่ฮุ่ยคนนี้ดูซื่อตรง แต่ลู่เฉินไม่รู้ที่มาที่ไปของเธอก็ยังไม่ควรรับปากอะไรไป ได้แต่ยิ้มและตอบว่า “ไม่ต้องถึงขนาดเลี้ยงข้าวหรอกครับ ผมให้นามบัตรคุณไว้แล้วกันครับ”

เขายื่นนามบัตรใบหนึ่งให้เธอ