ตอนที่ 478 ตอบโต้

ตอนที่ 478 ตอบโต้

เรื่องราวของปลาดุก มาจากความทรงจำในโลกความฝันของลู่เฉิน

ในโลกแห่งความฝันมีชื่อเฉพาะว่าปรากฏการณ์ปลาดุก จุดประสงค์เพื่อกระตุ้นการแข่งขันของธุรกิจหรือกำลังของอุตสาหกรรม และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีอยู่จริง

ลู่เฉินนำเรื่องราวแปลกใหม่มาอภิปรายในโลกนี้ เห็นภาพชัดและบ่งบอกถึงความฉลาดหลักแหลมอย่างไม่ต้องสงสัย ใครฟังก็เข้าใจ และก็พอเข้าใจความหมายของเขา

ที่สำคัญที่สุดคือ อุตสาหกรรมภาพยนตร์โทรทัศน์ของฮ่องกงจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอย่างเร่งด่วน!

ความรุ่งโรจน์ในอดีตไม่ต้องพูดถึงอีก ความเฟื่องฟูครั้งสุดท้ายของละครและภาพยนตร์ฮ่องกงอยู่ในยุค 1990หลังจากเข้าสู่ศตวรรษใหม่ก็เริ่มถดถอย พวกนักธุรกิจของเกาะฮ่องกงยังคงยึดติดกับอดีตไม่คิดจะพัฒนาความก้าวหน้ายังไม่ตระหนักว่าการปรากฏตัวของพลังอินเทอร์เน็ตทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของตลาด สุดท้ายก็จะถูกตลาดทอดทิ้ง

จวบจนทุกวันนี้ ถึงแม้อุตสาหกรรมภาพยนตร์โทรทัศน์ของฮ่องกงยังคงพัฒนามาก แต่อิทธิพลกลับสู้ในอดีตไม่ได้แล้ว และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ความสำเร็จของหัวข้อที่ใช้ถ่ายทำภาพยนตร์หรือละครโทรทัศน์ ทำให้เกิดกระแสการลอกเลียนแบบบนจอเงิน เนื้อหาเดิมๆ เล่นมุกเดิมสิบปีก็ยังไม่เปลี่ยน แม้แต่คนดูชาวฮ่องกงก็เริ่มเบื่อหน่าย เช่นนี้ยังจะปกป้องพื้นที่ของตลาดในประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้อย่างไร

อนาคตของอุตสาหกรรมนี้กำลังเสี่ยงอย่างมาก รัฐบาลฮ่องกงจึงร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในประเทศจีนออกนโยบายสนับสนุน อนุญาตให้บริษัทภาพยนตร์โทรทัศน์ของประเทศจีนมาลงทุนที่ฮ่องกง และแบ่งปันสิทธิพิเศษให้ พูดง่ายๆ คืออยากใช้โอกาสนี้กระตุ้นนักธุรกิจในท้องถิ่นนั่นเอง

และที่น่าขำก็คือคนวงในบางคนกลับไม่พิจารณาปัญหาที่มีอยู่ของตน คิดแต่จะขับไล่คู่แข่งที่มาจากต่างถิ่นอย่างเดียว ผลสุดท้ายก็ต้องตายรวมกันเหมือนพวกปลาซาร์ดีนเหล่านั้น!

อันที่จริงธุรกิจภาพยนตร์โทรทัศน์ในประเทศจีนก็มีปัญหามากมาย แต่เนื่องจากความเฟื่องฟูของนิยายดังนำความมั่งคั่งมาสู่ตลาด รายได้ตั๋วหนังจึงเพิ่มขึ้นทุกปี หากภาพยนตร์ฮ่องกงอยากจะกลับไปรุ่งเรืองอีกครั้ง ก็ต้องจับตลาดในประเทศจีนใหม่ถึงจะได้

สำหรับปัญหานี้ ลู่เฉินเปิดเผยออกมาตามตรงและไม่หลีกเลี่ยง “ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของภาพยนตร์โทรทัศน์ฮ่องกงในตอนนี้คือ ขาดนิยายดังและความคิดสร้างสรรค์แปลกใหม่ ฮ่องกงมีคนเก่งด้านภาพยนตร์โทรทัศน์มากมาย และไม่ขาดแคลนช่องทางของทรัพยากร มีประสบการณ์มากมายที่สะสมมาหลายสิบปี แต่ตอนนี้กลับอยู่ในยุคที่ตกต่ำ”

ได้ฟังคำพูดของเขาแล้ว พวกคนดูโทรทัศน์อีกหลายคนต่างพยักหน้าอย่างเงียบๆ

คนฮ่องกงชอบดูภาพยนตร์เป็นอย่างมาก ตามสถิติแล้ว คนฮ่องกงหนึ่งคนโดยเฉลี่ยจะจ่ายเงินให้กับภาพยนตร์ในแต่ละปีเกินสามร้อยหยวน นั่นหมายถึงรายได้ตั๋วหนังสามถึงสี่พันล้านหยวน ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายอย่างอื่นในโรงภาพยนตร์อีกนะ

ทว่าคนฮ่องกงหลายคนในตอนนี้ โดยเฉพาะคนหนุ่มสาว ต่างชื่นชอบและสนับสนุนหนังใหญ่ที่มาจากฮอลลีวูดรวมทั้งภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ สาเหตุนั้นเป็นเพราะอะไรไม่จำเป็นต้องพูดอีก

เสิ่นซูหลิงถามว่า “นี่คือเหตุผลที่คุณเลือกมาถ่ายทำภาพยนตร์ที่ฮ่องกงใช่ไหมคะ”

ลู่เฉินกล่าวอย่างมั่นใจว่าจะเป็น ‘ปลาดุก’ ในอุตสาหกรรมภาพยนตร์โทรทัศน์ของฮ่องกง ฉะนั้นวิธีการแสดงออกที่ชัดเจนตรงไปตรงมาที่สุดก็คือภาพยนตร์ใหม่ของเขา ไม่อย่างนั้นก็เหมือนกับพูดปากเปล่าไร้สาระเท่านั้นเอง

“เป็นหนึ่งในเหตุผลครับ…”

ลู่เฉินพยักหน้าพลางครุ่นคิด แล้วเอ่ยพูดอย่างมั่นใจว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้ของผมเป็นผลงานสร้างสรรค์แนวใหม่และทำด้วยใจครับ!”

ภาพลักษณ์ของลู่เฉินไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ เป็นผู้ชายตัวสูงหล่อมาดแมน เขาประสบความสบความสำเร็จในวงการ ยกระดับตำแหน่งของตนเองอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นเขาจึงมีบุคลิกที่คนอื่นรู้สึกเลื่อมใส เชื่อมั่นและมั่นใจในตัวเขาเป็นธรรมดา

ความมั่นใจของเขาแบบนี้ไม่เพียงส่งผลกระทบต่อคนที่อยู่ในห้องส่ง แม้แต่ผู้ชมที่ดูอยู่ตรงหน้าจอก็สัมผัสได้เช่นกัน

“ว้าว!”

ภายในห้องของอาคัง น้องสาวของเขาส่งเสียงกรี๊ดออกมา กอดแขนของพี่ชายตัวเองแน่น ใช้แรงเขย่าแขนแล้วเอ่ยว่า “ลู่เฉินหล่อจังเลย!”

“ฉันขอประกาศว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นแฟนคลับของลู่เฉิน!”

อาคังอดไม่ได้ที่จะกลอกตา รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

เสี่ยวเวยชอบลู่เฉิน น้องสาวก็กลายเป็นแฟนคลับของลู่เฉินอีก เสน่ห์ของศิลปินที่มาจากประเทศจีนคนนี้แรงเกินห้ามใจจริงๆ

แม้แต่เขาก็จำเป็นต้องยอมรับว่า ลู่เฉินที่นั่งพูดด้วยวาจาที่ฉะฉานอยู่ในรายการขณะนี้ เป็นคนหล่อและโดดเด่นมาก

ศิลปินที่อายุน้อยของฮ่องกง มีไม่กี่คนที่สามารถเอามาเทียบกับเขาได้

จวงต้งไม่ยอม จึงพูดเสียดสีอีกหนึ่งประโยค “ถ้าหากผมจำไม่ผิด นี่คือภาพยนตร์เรื่องแรกของคุณใช่ไหมครับ”