ตอนที่ 50 เป็นการออกเดตใช่ไหม

ตอนที่ 50 เป็นการออกเดตใช่ไหม

พี่น่าร้องเพลง ‘ฉันอยากมีบ้านสักหลัง’ จบรอบที่สอง น้ำตาก็ไหลอาบหน้า

ตอนที่เธอร้องสองประโยคสุดท้าย เสียงของเธอสั่นเครือ แฝงไปด้วยพลังที่เจ็บปวดรวดร้าวใจ!

ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าที่สนิทหรือไม่สนิท ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่อยู่ในวงการหรือพนักงานในบาร์ พวกเขาล้วนยืนปรบ มือให้พี่น่า ไม่มีเสียงเชียร์ไม่มีเสียงโห่ร้อง มีแต่เสียงปรบมือ

เสียงปรบมือที่อบอุ่นและบริสุทธิ์ใจดังทะลุผ่านหน้าต่างของบาร์ ส่งออกไปยังถนนคนเดินที่อยู่ด้านนอก และใครที่เดินผ่านไปผ่านมาสองสามคนก็ต้องหันกลับมามองบ่อยๆ ไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉินฮั่นหยางวางกีตาร์ไฟฟ้าในมือ สาวเท้าก้าวเข้าไป อ้าแขนทั้งสองข้างโอบกอดพี่น่าอย่างเต็มที่

“ร้องได้ดีมากครับ!”

เขาพูดเสียงดัง “ดีมากจริงๆ!”

พี่น่ากอดฉินฮั่นหยางกลับเหมือนกัน วางคางไปบนไหล่ของอีกฝ่าย เช็ดน้ำตาไปบนเสื้อเชิ้ตของเขา

ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มออกมา

“ขอบคุณค่ะ!”

ฉินฮั่นหยางตบหลังของเธอเบาๆ แล้วจึงปล่อยแขนถอยออกมา

จากนั้นลู่เฉินก็ขึ้นมา แล้วกอดพี่น่าเหมือนกัน “พี่น่าจงเจริญ!”

พี่น่ายิ้มทั้งน้ำตา “ปากช่างพูด!”

จากนั้นก็ตามด้วยมือกลอง มือคีย์บอร์ด มือเบสของวงเฮสิเทชั่น…ทุกคนกอดกันครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อเป็นการอวยพรที่เธอร้องเพลงสำเร็จ ขณะเดียวกันก็เพื่อแสดงถึงการสนับสนุนเธอ

เสียงปรบมือในบาร์ดังไม่หยุด หลังจากที่พี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นกอดกันหมดแล้ว บรรยากาศก็ทะยานขึ้นไปสูงสุดขณะที่พวกเขาโน้มตัวขอบคุณ!

มีคนตะโกนเสียงสูงว่า “ร้องอีกรอบ!”

พี่น่ายื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาอีกครั้ง ยิ้มพูดว่า “ขอบคุณทุกคนจริงๆ ค่ะ!”

“เพลงนี้ฉันร้องได้แค่รอบเดียวเท่านั้น แต่ฉันได้เซ็นสัญญากับชิงอวี่มีเดียแล้ว หลังจากซิงเกิลออกมาแล้ว ฉันจะมอบให้ทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้คนละชุดดีไหมคะ”

พี่น่าจะออกซิงเกิลเหรอ

ทุกคนได้ยินแล้วตกตะลึง จากนั้นก็ค่อยๆ โห่ร้องกันขึ้นมา

ถึงแม้จะไม่ใช่อัลบั้มแท้ๆ แต่สามารถเซ็นสัญญาออกซิงเกิลเดี่ยวกับบริษัทชิงอวี่มีเดียได้ สำหรับนักร้องหลายๆ คนจึงเป็นเรื่องที่ตัวเองใฝ่ฝันมานาน แน่นอนจึงควรค่าแก่การดีใจ

พวกเขาในฐานะเพื่อนของพี่น่า จึงรู้สึกภูมิใจมาก!

“ยินดีกับพี่น่าด้วยนะครับ!”

ลู่เฉินแสดงความยินดีกับพี่น่าเป็นคนแรก และเขาก็เพิ่งได้รับข่าวนี้พอดี

พี่น่าพูดว่า “เสี่ยวลู่ ขอบใจ ขอบใจนายจริงๆ!”

สิ่งที่ลู่เฉินมอบให้เธอ ไม่ใช่แค่เพลงที่ดีเพลงหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นโอกาสที่ทำให้ความฝันของเธอเป็นจริงได้ครั้งหนึ่ง!

ภายในบาร์เดย์ลิลลี่ คืนนี้ไม่มีวันหลับ

…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อากาศในเมืองหลวงเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงปลายเดือนพฤษภาคมแล้ว

เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากงานไลท์บลูมิวสิคออฟไนท์หมดไปแล้ว ชีวิตของลู่เฉินเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย

อย่างแรกเขาย้ายบ้านใหม่ มีห้องสตูดิโอที่แสนสบาย คุณภาพชีวิตได้รับการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

จากนั้นลู่เฉินก็มีเวลามากในการถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตของตัวเอง จำนวนครั้งที่ไปบาร์เดย์ลิลลี่ตอนกลางคืนจึงน้อยลง เหมือนไปเป็นแค่แขกรับเชิญมากกว่า

เฉินเจี้ยนหาวก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรลู่เฉินก็เป็นผู้ถือหุ้นรายย่อยของบาร์ไปแล้ว และตอนนี้กิจการของบาร์ก็ดีขึ้นมาก มีนักร้องมากมายที่มาร้องเพลงชั่วคราวและร้องประจำ ส่วนใหญ่แล้วก็อยากมาหาลู่เฉิน

จากเส้นสายและความสัมพันธ์ของเฉินเจี้ยนหาว พี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นจึงเซ็นสัญญากับชิงอวี่มีเดียได้สำเร็จ

เพียงแต่สัญญาที่เซ็นของทั้งสองคนเป็นแค่การทำงานระยะสั้น ประเด็นสำคัญคือ การนำเพลงทั้งสองอย่าง ‘ฉันอยากมีบ้านสักหลัง’ กับเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ของพี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นมาร่วมทีมและโปรโมทพร้อมกัน นอกจากนี้ก็ยังจะนำเสนอซิงเกิลกับมินิอัลบั้ม

ส่วนตัวของลู่เฉินเองมีบริษัทดูแลนักแสดงและบริษัทบันเทิงมาหาถึงบ้าน

พวกเขาอยากเซ็นสัญญากับลู่เฉิน ยังไม่พูดถึงขนาดของบริษัทที่เล็กมาก และข้อจำกัดในสัญญาก็มากเหลือเกิน มีหรือลู่เฉินจะยอมเซ็น ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เพื่อแสดงว่าโอกาสหน้าอาจจะได้ร่วมงานกัน