ตอนที่ 52 เพลงที่สาม

ตอนที่ 52 เพลงที่สาม

สิ่งที่เรียกว่า ‘เปิดสินค้า’ เป็นคำที่ใช้ในวงการ หมายถึงร้านหัวหมอจะนำสินค้าที่ออกมาขายเปลี่ยนแพ็คเกจใหม่ทั้งหมด ใช้เครื่องเป่าผมเป่าเทปกาวที่แปะอยู่ด้านล่างสุดของกล่องเพื่อเพิ่มความร้อนแล้วแกะออก จากนั้นก็หยิบอะไหล่บางตัวออกหรือสับเปลี่ยนซีพียู กลายเป็นสินค้าตัวใหม่หรือของก็อปปี้ แล้วนำมาขายหวังผลกำไรสูง

ขอเพียงมีฝีมือดี ลูกค้าทั่วไปจะมองจุดนี้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ และยังคิดว่าเป็นของจริงที่ยังไม่ได้แกะกล่อง แต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบโดยไม่รู้ตัว

ลู่เฉินเห็นพนักงานขายตอบไวมาก ดังนั้นจึงพูดดักอีกฝ่ายไว้ก่อน ให้เขารู้ว่าตัวเองก็เข้าใจเรื่องพวกนี้อย่าแกล้งกันเด็ดขาด เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากและวุ่นวาย

ความจริงเวลาเจอร้านที่แย่หน่อย พนักงานของร้านจะหลอกให้ลูกค้าจ่ายเงินก่อน จากนั้นก็ไปเอาอะไหล่เกรดต่ำที่แบบเหมือนกันแต่คนละรุ่นมาหลอกลูกค้า ธุรกิจการขายคอมพิวเตอร์มีความลึกลับซับซ้อนมาก

แต่พวกลูกค้าพอโดนหลอกบ่อยๆ ก็ฉลาดขึ้น บวกกับตอนนี้การส่งต่อข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมีความรวดเร็วมาก ทุกคนจึงยอมซื้อของในร้านค้าออนไลน์ที่เชื่อถือได้ และร้านค้าที่ขายอุปกรณ์ดิจิตอลที่ชื่อเสียงไม่ดีจึงไม่อาจทำมาหากินต่อไปได้

พนักงานขายหน้านิ่งทื่อ เผยรอยยิ้มที่แย่กว่าการร้องไห้

“คุณผู้ชายวางใจได้ครับ ร้านของพวกเราทำการค้าขายเน้นเรื่องชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือ ไม่หลอกลวงลูกค้าแน่นอนครับ!”

ลู่เฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เขาที่เชี่ยวชาญด้านนี้จึงไม่โต้เถียงอะไรทั้งนั้น แต่คนที่ไม่เข้าใจก็จะพูดบ่นไม่หยุด!

พนักงานขายวิ่งไปเอาสินค้าจากในโกดัง จั่วซินเถียนพูดอย่างนับถือเป็นที่สุด

“รุ่นพี่คะ พี่เก่งมากจริงๆ!”

เธอกับเยี่ยจื่อถงก็เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก มีหรือจะมองความใจฝ่อของพนักงานขายไม่ออก ถ้าหากไม่ได้เรียก ลู่เฉินมาช่วยในวันนี้ และเป็นเธอสองคนมาด้วยตัวเอง มีหรือจะรู้วิธีการหลอกลวงได้มากขนาดนี้

และคาดว่าคงซื้อราคาเดียวกันกับในอินเทอร์เน็ต แต่ของข้างในกลับถูกเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแล้วก็ยังไม่รู้!

เยี่ยจื่อถงกังวลเล็กน้อย

“อย่างนั้นวันหลังถ้าจะให้พวกเขาซ่อมในระยะเวลารับประกันก็จะมีปัญหาใช่ไหมคะ”

พนักงานขายคนนั้นถูกลู่เฉินบดขยี้จนหมดท่า จึงยากที่จะรับประกันว่าเขาจะไม่แก้แค้นในภายหลัง

ลู่เฉินหัวเราะพูด “ถ้าต้องซ่อมในระยะเวลารับประกัน มาหาเขาทำไม ไปหาร้านที่ดูแลบริการหลังการขายของยี่ห้อนี้โดยตรงก็ได้แล้ว มาให้พวกเขาซ่อมก็เท่ากับโดนหลอกเงินอีกรอบ ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด!”

เงินค่าซ่อมบำรุงมีความลึกลับซับซ้อนมากกว่าการขายเสียอีก!

เยี่ยจื่อถงสบายใจแล้ว ดวงตาสวยของเธอเป็นประกาย กัดริมฝีปากถามลู่เฉินว่า

“รุ่นพี่ลู่เฉิน ทำไมพี่ถึงบอกว่าจะซื้อสองเครื่องคะ พี่จะซื้ออีกเครื่องเอาไปให้คนอื่นใช่ไหมคะ”

โน้ตบุ๊กสไตล์แบบนี้เหมาะสมกับผู้หญิง เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนลู่เฉินจะเอาไปใช้เอง

ลู่เฉินอธิบายว่า “ใช่ครับ อีกเครื่องพี่จะซื้อให้น้องสาว ปีหน้าเธอจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว”

เยี่ยจื่อถงหัวเราะเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง พี่ดีกับน้องสาวของพี่จริงๆ นะคะ!”

ผลสรุปคือเธอเห็นสายตากำกวมของจั่วซินเถียนมองมาที่ตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ แล้วจึงหน้าแดงขึ้นมาทันที

ลู่เฉินหัวเราะ แต่กลับถอนหายใจอยู่ในใจ

ลู่เสวี่ยน้องสาวของเขาเดิมทีก็มีโน้ตบุ๊กอยู่แล้ว หลังจากที่บ้านเกิดเรื่อง จากองค์หญิงน้อยก็กลายสภาพเป็นซินเดอเรลล่าทันที

ลู่เฉินอยากซื้อโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่ให้เธอมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้สมความปรารถนาแล้ว

โน้ตบุ๊กตัวใหม่สองเครื่องถูกหยิบออกมาแล้ว

ลู่เฉินตรวจสอบสองรอบอย่างละเอียด หลังจากยืนยันได้ว่าไม่มีปัญหาแล้วจึงเปิดกล่องลองเครื่อง สุดท้ายจึงจ่ายเงิน

ตอนนี้สองสาวได้ใช้พรสวรรค์ของตัวเองอย่างเต็มที่ ภายใต้การยืนหยัดของพวกเธอ ในที่สุดร้านค้าก็แถมชุดคีย์ บอร์ดกับเมาส์สองชุดให้พวกเธอ จากการคำนวณแล้วถูกกว่าซื้อในอินเทอร์เน็ตอีก

สุดท้ายพนักงานขายคนนั้นก็หน้าบึ้ง ส่งลูกค้าหน้าเลือดทั้งสามออกจากร้าน

เยี่ยจื่อถงอารมณ์ดีมาก ที่ได้ซื้อโน้ตบุ๊กตัวใหม่ที่ถูกใจ

“รุ่นพี่คะ เย็นนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวพี่เพื่อเป็นการขอบคุณค่ะ!”

ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว เป็นเวลารับประทานอาหารเย็นพอดี

จั่วซินเถียนพูดเบาๆ ว่า “เลี้ยงรุ่นพี่แต่ไม่เลี้ยงฉัน เธอไร้น้ำใจมากที่สุดกับเพื่อน…ใช่ไหม!”

จั่วซินเถียนลากท้ายเสียงให้สูงขึ้นกะทันหัน เยี่ยจื่อถงที่อดทนมานานแล้วจึงใช้วิชาจั๊กจี้ไปโดนจุดสำคัญของเธอ จั่วซินเถียนจึงรีบแอบไปหลบข้างหลังลู่เฉินทำท่าทางตกใจ

“รุ่นพี่ช่วยด้วยค่ะ!”

ผู้หญิงสองคนหัวเราะสนุกสนานกันโดยมีลู่เฉินแทรกอยู่ตรงกลาง ไม่รู้ว่าดึงดูดสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมามากแค่ไหน

และลู่เฉินก็รู้สึกใจลอยเหมือนย้อนกลับไปอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเมื่อครั้งก่อน อบอุ่นและมีความสุขมาก

การรับประทานอาหารเย็นก็ผ่านไปอย่างมีความสุขมากเช่นเดียวกัน

เยี่ยจื่อถงเป็นคนจ่ายเงิน เดิมทีลู่เฉินเตรียมจะจ่ายเงินแล้ว แต่สู้การยืนหยัดของเธอไม่ไหว

เขามองออกว่าเยี่ยจื่อถงเป็นผู้หญิงที่รักศักดิ์ศรีมาก ฉลาดและเรียบร้อย สวยแต่ไม่หยิ่ง เธอมีฐานะทางครอบครัวที่ไม่เลว เพราะฉะนั้นจึงไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่น

ผู้หญิงแบบนี้ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยนับพันใช่ว่าจะหาได้สักคน

ลู่เฉินไม่ปฏิเสธว่าตัวเองมีความรู้สึกที่ดีต่อเยี่ยจื่อถง แต่ตอนนี้เขาไม่มีวาสนากับความรัก

ถึงแม้จะไม่ได้เป็นคนรักกัน เป็นแค่เพื่อนกันก็ไม่เลว!

พอออกมาจากร้านอาหารก็ดึกแล้ว

ลู่เฉินจึงพูดว่า “ขอเชิญทั้งสองคนไปนั่งที่บาร์เดย์ลิลลี่ได้ไหมครับ”