ตอนที่ 56 รำลึกถึงวัยเยาว์

ตอนที่ 56 รำลึกถึงวัยเยาว์

ตอนเย็นสองทุ่ม เฉินเสียงล็อกอินเข้า ‘จิงอวี๋ทีวี’ ตรงเวลาเป๊ะ

เฉินเสียงเป็นคนจีนทางเหนือ หลังจากเขาเรียนจบมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงในท้องถิ่นแล้ว ก็เข้ามาหางานทำในปักกิ่ง เปลี่ยนงานอยู่หลายรอบ จนตอนนี้ถือว่าเริ่มอยู่ตัวแล้ว และกลายเป็นหนึ่งใน ‘มดหลงกรุง’

สำหรับเรื่องในอนาคตเฉินเสียงก็ยังสับสนอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงอย่างไรการก่อร่างสร้างตัวในปักกิ่งก็ไม่อาจเป็นจริงได้ เพราะถึงแม้จะทำงานหนักเพื่อให้มีรายได้มากขึ้นเท่าไหร่ ในอนาคตก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี

เพราะฉะนั้นเขาจึงใช้จ่ายอย่างประหยัดมาก พักห้องรูหนูราคาถูก รับประทานอาหารในร้านฟาสต์ฟู้ดราคาประหยัด ไม่มีแฟนแล้วก็ไม่ออกไปเที่ยว ความบันเทิงที่เขาใช้ฆ่าเวลาเพียงอย่างเดียวคือการท่องอินเทอร์เน็ต

ดูภาพยนตร์ อ่านนิยาย ฟังเพลงป๊อป แล้วก็ไปพูดโม้ในฟอรัมบ้าง ก็ทำให้เขามีจิตใจที่มีความสุขแล้ว

การแสดงถ่ายทอดสดได้รับความนิยมมากในช่วงสองปีที่ผ่านมา เฉินเสียงก็ชอบ โดยเฉพาะประเภทบันเทิงและการใช้ชีวิต เขามักจะเจอสาวสวยน่ารักมากมายทำท่าออดอ้อนน่ารักอยู่หน้าจอบ่อยๆ การชมการแสดงของพวกเธอไม่ต้องจ่ายเงินก็สามารถตอบสนองจินตนาการของเขาได้ไม่น้อย เพราะฉะนั้นเขาจึงชอบเข้าไปดูแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดใหญ่ๆ หลายช่อง และกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในไม่ช้า

ปัญหาของผู้เชี่ยวชาญก็คือดูเยอะเกินไป จากนั้นก็จะเบื่อความสวยงามแบบนี้ได้เร็วมาก

สาวๆ พวกนั้นส่วนใหญ่จะทำตาสองชั้นหน้าเรียว ติดขนตาปลอมแล้วก็ใส่บิ๊กอาย จากนั้นก็ทาแป้งปัดแก้มเป็นชั้นหนาๆ แม้แต่ท่าทางแอ๊บแบ๊วออดอ้อนก็เหมือนได้รับการอบรมมาจากสถาบันฝึกอบรมหลันเสียงเทรนนิ่งกรุ๊ป ดูมากๆ เขาก็เบื่อ

และความชอบของเฉินเสียงก็ไม่ค่อยเป็นสิ่งที่ดีนัก เขากลัวว่าร่างกายของตัวเองจะพังเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเขาจึงทิ้งสาวๆ ที่มองเห็น ได้ยินเสียง แต่ลูบคลำไม่ได้อย่างรวดเร็ว แล้วค้นหาความสนุกแบบใหม่

เมื่อครึ่งเดือนก่อน เฉินเสียงลองเข้าไปเล่นใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ คลิกเข้าไปตรงการแนะนำคนใหม่ของหน้าแรกอย่างไม่ตั้งใจ แล้วจึงหลุดเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดเด็กหน้าใหม่คนหนึ่งที่ชื่อว่า ‘ลู่เฟย’

จากนั้นเขาก็กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของขุนศึกตระกูลลู่

สิ่งที่ทำให้เฉินเสียงประทับใจในตอนนั้น ก็คือสถานที่พักของผู้ดำเนินรายการลู่เฟยที่คล้ายกับเขา หลังจากผ่านการพูดคุยแล้วจึงรู้ว่าเป็นคนหลงกรุงคนหนึ่งเหมือนกัน บางทีอาจเป็นเพราะความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน หรือบางทีก็เพราะหัวอกเดียวกัน เขาจึงมอบรางวัลลูกบอลปลาหนึ่งพันลูกให้กับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ เป็นครั้งแรก ซึ่งเท่ากับเงินค่าอาหารกลางวันหนึ่งมื้อของตัวเอง!

เขาชอบฟังการร้องและเล่นเพลงของลู่เฟย ชอบความตลกขบขันและมองโลกในแง่ดีของผู้ดำเนินรายการคนนี้ และก็ยิ่งชอบการแต่งเพลงบัลลาดของอีกฝ่าย

เขารู้สึกว่าเพลงเหล่านั้นเหมือนกับกำลังเขียนถึงสิ่งที่อยู่ในหัวใจของตัวเอง

เฉินเสียงมีข้อจำกัดทางด้านทุนทรัพย์ ไม่สามารถมอบรางวัลใหญ่เหมือนกับมหาเศรษฐีพวกนั้นได้ สิ่งที่เขาทำได้ก็คือมอบกำลังใจอันน้อยนิดให้ระหว่างที่ดูการถ่ายทอดสด

กิจกรรมการแข่งขันการแสดงของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ในครั้งนี้ เฉินเสียงรู้มานานแล้วว่าลู่เฟยเองก็เข้าร่วม เพราะฉะนั้นเขาจึงตัดสินใจใช้การกระทำเพื่อเป็นการสนับสนุน ตั้งแต่ตอนเช้าของวันนี้จนกระทั่งตอนเย็น เขาได้โพสต์ข้อความนับร้อยไปบนฟอรัมใหญ่ต่างๆ

ถึงแม้โพสต์เหล่านั้นอาจจะถูกแบนจนเละ กระทั่งบัญชีก็โดนบล็อก แต่เฉินเสียงก็มีความสุขมาก ที่ได้แบ่งปันความสุขของโลกอินเทอร์เน็ตกับสมาชิกแฟนคลับนับหมื่นคน

นอกจากนี้เขาก็อยู่ในกลุ่มของ ‘หลี่ไป๋’ และโชคดีแย่งอั่งเปาได้สิบกว่าหยวน!

เฉินเสียงตัดสินใจว่าจะนำอั่งเปาพวกนี้ไปแลกเป็นลูกบอลปลาแล้วมอบให้กับลู่เฟย

เช่นเดียวกัน เขาก็หวังว่าหัวข้อการแข่งขันการแสดงในคืนนี้ของลู่เฟยจะน่าสนุกเช่นกัน แข่งขันชนะติดห้าอันดับแรก!

ดังนั้นพอถึงเวลาสองทุ่ม เฉินเสียงจึงเข้ามาที่ห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยเป็นอย่างแรกพร้อมกับแฟนคลับนับหมื่นคน

จากนั้นพวกเขาก็ต้องชมโฆษณาสามนาทีก่อน

“แม่งเอ๊ย จิงอวี๋ทีวีนับวันยิ่งแย่ เอาโฆษณาออกไป!”

“ชีวิตของฉันต้องเสียเวลาไปอีกสามนาที”

“ถูกแล้ว สามนาทีก็มากพอให้พี่คนข้างหน้าทำธุระเสร็จไปหนึ่งอย่าง ถอดเสื้อผ้ากับใส่เสื้อผ้า”

“ฮ่าๆๆ!”

“ทุกคนหยุดพูดได้แล้ว ดูโฆษณากันเถอะ ขอให้ธุรกิจพวกนี้เจ๊ง!”

“ขอให้ธุรกิจพวกนี้เจ๊ง ขอให้ธุรกิจพวกนี้เจ๊ง!”

“ขอให้ธุรกิจพวกนี้เจ๊ง!”

“ขอให้ธุรกิจ…”

ถึงแม้จะเป็นเวลาโฆษณา แต่ก็มีข้อความบ่นเด้งขึ้นมาบนหน้าจอมากมายอย่างสนุกสนาน แสดงว่าไม่ได้เบื่อจริงๆ เฉินเสียงก็กดคีย์บอร์ดอย่างมีความสุข แล้วก็พิมพ์ข้อความที่เหมือนกันเข้าไป ข้อความที่แน่นขนัดได้บดบังโฆษณาจนหมด

และในเวลานี้ ยอดนิยมขณะออนไลน์ของห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยก็ทะลุสามแสนคนแล้ว ติดอันดับสูงสุดมากกว่าเมื่อก่อน!

สถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก อย่างแรกคือกลุ่มแฟนคลับขุนศึกตระกูลลู่ค่อนข้างเยอะ ทำการโปรโมทก่อนการแข่งขันอย่างเต็มที่ แฟนคลับตัวยงจำนวนนับไม่ถ้วนกับแฟนคลับชั่วคราวก็ทยอยกันเข้ามา บวกกับการแนะนำหัวข้อของหน้าแรกในอินเทอร์เน็ต จึงมีจำนวนผู้เข้าชมเพิ่มปริมาณมากขึ้น

แต่จะรั้งให้ผู้เข้าชมเหล่านี้อยู่ได้หรือเปล่า ก็ต้องดูความสามารถของผู้ดำเนินรายการแล้ว

ถึงแม้ว่า ‘จิงอวี๋ทีวี’ จะทำการโปรโมทกิจกรรมครั้งนี้มานานแล้ว ความนิยมชั่วคราวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจึงเป็นเรื่องปกติมาก ถ้าหากแยกเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดทั้งหมดยี่สิบสี่ห้อง เช่นนั้นก็จะกลายเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เฉินเสียงกังวลขึ้นมากะทันหัน เขารู้ว่าคู่ต่อสู้ที่เผชิญหน้ากับลู่เฟยนั้นแข็งแกร่งมาก หากจะติดห้าอันดับแรกก็ลำบากพอสมควร

ท่ามกลางความกังวล โฆษณาสามนาทีก็สิ้นสุดลง

ภาพหน้าจอของการถ่ายทอดสดก็ปรากฏออกมา ยังคงเป็นฉากและคนที่คุ้นเคยเหมือนเดิม

ลู่เฟยมีใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ในหน้าจอ เขากอดกีตาร์ของเขา กับนัยน์ตาที่เปล่งประกายความมั่นใจออกมาแวบหนึ่ง

“สวัสดีตอนเย็นนะครับทุกคน ผมคือลู่เฟยผู้ดำเนินรายการหลักของพวกคุณ ผมรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่ได้มาเจอกับทุกคนอีกครั้งในการแข่งขันการแสดงนี้”

“หัวข้อการถ่ายทอดสดที่ผมนำมาให้พวกคุณในคืนนี้ มีชื่อว่าฤดูจบการศึกษา!”