ตอนที่ 665 ขอบคุณ

ตอนที่ 665 ขอบคุณ

เทศกาลดนตรีเทียนฝู่เป็นหนึ่งในสามเทศกาลดนตรีใหญ่ของวงการเพลงป็อบในประเทศ ขนาดของงานไม่ได้ด้อยไปกว่างานเทศกาลดนตรีในทุ่งหญ้า 72H ทั้งยังจัดขึ้นสองปีครั้ง

เทศกาลดนตรีเทียนฝู่ปีนี่จัดขึ้นในวันที่ 8 สิงหาคม ที่สวนสาธารณะสู่ซานอันเลื่องชื่อ งานมีทั้งหมด 7 วัน

ในฐานะนักร้องเพลงป็อปที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในช่วงไม่กี่ปีนี้ ลู่เฉินได้รับคำเชิญจากผู้จัดงานเทศกาลดนตรีเทียนฝู่ตั้งแต่หนึ่งเดือนที่แล้ว หวังว่าเขาจะพาวงของเขามาร่วมงานด้วย

เวลานั้นไม่ประจวบเหมาะ เพราะละคร ‘ยัยตัวร้ายกับนายต่างดาว’ เพิ่งเริ่มถ่ายทำ แต่ลู่เฉินไม่จำเป็นต้องอยู่ที่กองละครทุกวัน ถ้านั่งเครื่องบินไปมาพอจะแบ่งเวลาวันสองวันได้ไม่มีปัญหา

ดังนั้นหลังจากไตร่ตรองดีแล้ว ลู่เฉินตัดสินใจว่าจะพาวงนิพพานไปร่วมงานเทศกาลดนตรีเทียนฝู่ด้วย จึงได้แจ้งทางผู้จัดล่วงหน้า ส่วนการแสดงของเขาถูกจัดให้อยู่ในวันที่ 8 สิงหาคม

วันที่ 7 สิงหาคม ลู่เฉินและสมาชิกวงนิพพานอีกห้าชีวิตเดินทางโดยเครื่องบินไปที่เมืองเทียนฝู่

ทางบริษัทจองตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งให้ คนที่นั่งถัดจากลู่เฉินคือหวังจิ้ง

ตอนที่เครื่องบินเริ่มออกวิ่งบนรันเวย์ เธอเริ่มตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดริมฝีปากใบหน้าซีดขาว

ลู่เฉินสังเกตเห็น จึงถามเบาๆ ว่า “เธอไม่ค่อยได้นั่งเครื่องบินใช่ไหม”

ใบหน้าของหวังจิ้งไร้สีเลือด พยักหน้าตอบ “เมื่อก่อนฉันเคยนั่งครั้งหนึ่ง แล้วกลัวมาก”

ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าหวังจิ้งที่มีนิสัยแข็งกร้าวจะกลัวเครื่องบิน ถ้ารู้ก่อนเขาจะให้ทางบริษัทจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงแทน แต่ตอนนี้เครื่องใกล้จะออกแล้ว มาเสียใจภายหลังไม่มีประโยชน์

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เฉินบอกเธอว่า “ไม่ต้องกังวล ชินแล้วก็จะดีเอง เครื่องขึ้นแล้วก็ไม่เป็นไรแล้ว”

หวังจิ้งพยักหน้า หลับตาลง

แต่มองออกว่าเธอยังตึงเครียดเหมือนเดิม และไม่ได้ผ่อนคลายลงด้วยการปลอบประโลมของลู่เฉิน

เมื่อเครื่องบินทะยานสู่ท้องฟ้า ความโหวงทำให้หวังจิ้งร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ และคว้ามือลู่เฉินที่อยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว

ลู่เฉินปล่อยให้เธอจับเอาไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตอนนี้เองแอร์โฮสเตสจับเก้าอี้พยุงตัวเดินเข้ามา ก้มโค้งถามลู่เฉินว่า “คุณผู้ชายคะ มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ”

เครื่องบินกำลังไต่ระดับความสูง แอร์โฮสเตสต้องนั่งประจำที่เหมือนผู้โดยสารคนอื่น แต่แอร์สาวคนนี้ได้ยินเสียงร้องของหวังจิ้ง จึงตั้งใจเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง

ลู่เฉินอธิบาย “ไม่เป็นไรครับ เพื่อนของผมเครียดนิดหน่อยเท่านั้น เดี๋ยวก็หายครับ”

แอร์โฮสเตสพยักหน้าแล้วเธอก็ตาลุกวาวขึ้นมา “คุณคือคุณลู่เฉิน?”

เธอจำลู่เฉินได้

ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย “สวัสดีครับ”

แอร์สาวหน้าแดง เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นดีใจ “สวัสดีค่ะ มีอะไรบอกได้เลยนะคะ”

ลู่เฉินตอบ “ขอบคุณครับ”

ด้วยจรรณยาบรรณและกฎความปลอดภัย แอร์โฮสเตสสาวคนนี้ไม่ได้ขอลายเซ็นจากลู่เฉิน แต่หลังจากกลับไปที่ที่นั่งแล้ว เธออดบอกเล่าสิ่งที่เธอพบเห็นมาให้เพื่อนร่วมงานฟังไม่ได้

ตอนนี้ หวังจิ้งเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองเห็นว่ามือของตัวเองกำลังจับมือลู่เฉินแน่นจึงรีบปล่อยพร้อมกับหน้าแดง

“ขอโทษ…”

ลู่เฉินยิ้ม “ไม่เป็นไร อีกไม่นานก็ถึงเมืองเทียนฝู่แล้ว ขากลับนั่งรถไฟความเร็วสูงแล้วกัน”

เมืองหลวงอยู่ห่างจากเมืองเทียนฝู่ 1,700 กิโลเมตร ใช้เวลาบินสองชั่วโมงครึ่ง ไม่เร็วแต่ก็ไม่นานเกินไป