ตอนที่ 690 การเดินทางครั้งใหม่ของเก๋อเกินถ่าน่า

ตอนที่ 690 การเดินทางครั้งใหม่ของเก๋อเกินถ่าน่า

“พวกเธอสองคน ช่วยนึกถึงความรู้สึกของฉันด้วย…”

สำหรับความรักของเฉินเฟยเอ๋อร์กับลู่เฉิน มีบางคนกำลังบ่นอุบ “อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน!”

เฉินเฟยเอ๋อร์หัวเราะฮิๆ รีบปล่อยลู่เฉินแล้วกระโจนไปกอดอีกฝ่าย จากนั้นก็จูบใบหน้าเธออย่างแรง “แบบนี้โอเคแล้วใช่ไหม พอใจหรือยัง!”

เถียนเถียนหน้าแดงทันที “น่าเกลียด รู้อย่างนี้ฉันไม่มาดีกว่า”

เธอบินมาถึงเมืองหลวงเมื่อคืนวาน และพักอยู่ที่บ้านของเฉินเฟยเอ๋อร์กับลู่เฉินเหมือนเดิม

เฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มเอ่ยว่า “ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่ต้องมา อีกสองสามวันพวกเราก็จะไปหังโจวแล้ว แต่ใครก็ไม่รู้อยากจะมาให้ได้”

อีกสองสามวัน ก็คือสิ้นเดือนนี้ ลู่เฉิน เฉินเฟยเอ๋อร์ แล้วก็ซือฟางกับเลี่ยวเจี่ย จะต้องไปร่วมงานคอนเสิร์ต ‘เดอะวอยซ์ไชน่า’ ที่จัดขึ้นที่หังโจวด้วยกัน

เถียนเถียนอดกลอกตาใส่ไม่ได้ นิ่งเป็นใบ้กิน

ลู่เฉินปิดคอมพิวเตอร์ ก่อนจะลุกขึ้นเอ่ยว่า “โอเค พวกเราไปกันเถอะ”

วันนี้เขากับเฉินเฟยเอ๋อร์และเถียนเถียนจะไปเยี่ยมเก๋อเกินถ่าน่าด้วยกัน จากนั้นเถียนเถียนจะพาเก๋อเกินถ่าน่ากลับไปที่หังโจวก่อน เพราะคนหลังได้ร่วมงานคอนเสิร์ต ‘เดอะวอยซ์ไชน่า’ ในฐานะแขกรับเชิญพิเศษ

เก๋อเกินถ่าน่าเป็นสาวน้อยจากเผ่ามองโกล ปีนี้เพิ่งอายุสิบสี่ปีเต็ม ได้พบเจอเมื่อครั้งที่ลู่เฉินไปเยี่ยมเฉินเฟยเอ๋อร์ที่ทุ่งหญ้ามองโกเลีย และได้เซ็นสัญญากับเฉินเฟยเอ๋อร์

หลังจากสตูดิโอทั้งสองแห่งของลู่เฉินกับเฉินเฟยเอ๋อร์รวมกันเป็นเฉินเฟยมีเดียแล้ว เก๋อเกินถ่าน่าจึงกลายเป็นศิลปินที่เซ็นสัญญาคนแรกของบริษัทใหม่ และยังเป็นดาราตัวน้อยที่ยังไม่บรรลุวุฒิภาวะ

เก๋อเกินถ่าน่าตอนนี้เรียนอยู่ที่เมืองหลวงตลอด ประกอบไปด้วยการฝึกอบรมวิชาวัฒนธรรม การร้องเพลง การเต้น เป็นต้น

และสถานที่เรียนของเธอก็คือสถาบันฝึกอบรมศิลปะหวาไฉ่ที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง

สถาบันหวาไฉ่ได้ก่อตั้งร่วมกันโดยสองสถาบันการศึกษาขั้นสูง ได้แก่ วิทยาลัยดนตรีปักกิ่งและวิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่ง หลักๆ แล้วเป็นหลักสูตรอบรมศิลปะที่ไม่เน้นวิชาการเพื่อมุ่งสู่สังคมเต็มรูปแบบ ครอบคลุมศิลปะหลายแขนง เช่น ดนตรี การเต้น การแสดง ศิลปะ ฯลฯ แบ่งออกเป็นชั้นเรียนเยาวชนและชั้นเรียนผู้ใหญ่ หลักสูตรการศึกษาสี่ปี

สถาบันหวาไฉ่เทียบเท่ากับโรงเรียนอาชีวศึกษา ความยากในการเข้าเรียนไม่สูง เป็นอีกทางเลือกสำหรับนักเรียนที่อยากเข้าสู่วงการศิลปะวรรณกรรมและวงการบันเทิง แต่ไม่สามารถสอบเข้าสถาบันดังอย่างวิทยาลัยดนตรีปักกิ่งและวิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่งได้

แน่นอนว่าประกาศนียบัตรของสถาบันหวาไฉ่ดังสู้วิทยาลัยดนตรีปักกิ่งและวิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่งไม่ได้ ค่าเล่าเรียนกลับสูงมาก แต่การเรียนการสอนของหวาไฉ่มีคุณภาพสูง มีอาจารย์จากวิทยาลัยดนตรีปักกิ่งและวิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่งมาสอนพิเศษที่นี่ ดังนั้นจึงกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการเข้าศึกษาของศิลปินมากมาย

ถึงแม้จะยังเป็นปิดเทอมภาคฤดูร้อน แต่เก๋อเกินถ่าน่าไม่ได้กลับบ้านที่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ของเธอ ยังเรียนต่อในห้องเรียนภาคฤดูร้อนของสถาบันหวาไฉ่ เพื่อที่จะได้เรียนตามเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ทันในปีการศึกษาใหม่

เธอมีลูกคอที่ไพเราะดุจสรวงสวรรค์ แต่ความรู้ขั้นพื้นฐานกลับอ่อนมาก ในเมื่อเลือกทางนี้ เช่นนั้นก็ต้องทุ่มเทความพยายามมากกว่าคนอื่น

ตอนที่ลู่เฉิน เฉินเฟยเอ๋อร์ และเถียนเถียนมาถึงสถาบันหวาไฉ่ เก๋อเกินถ่าน่ากำลังฝึกยืดกล้ามเนื้ออยู่ในห้องเรียนเต้น

การเปิดไหล่ ยืดกล้ามเนื้อต้นขา และเปิดสะโพกเป็นพื้นฐานของการเต้น การยืดกล้ามเนื้อต้นขาและเปิดสะโพกสำหรับเด็กผู้หญิงอายุสิบสี่ปีที่ไม่มีพื้นฐานคนนี้ เป็นเรื่องที่เจ็บปวดทรมานมากอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เธอมีความรับผิดชอบและตั้งใจเรียนตามคำชี้แนะของอาจารย์ เหงื่อไหลเต็มหน้าก็ไม่ร้องไห้ไม่ร้องว่าเหนื่อย

เฉินเฟยเอ๋อร์ดูแล้วรู้สึกสงสารจับใจ

“เก๋อเกินถ่าน่าตั้งใจเรียนมาก…”

อาจารย์ที่เดินมาพร้อมกับคนทั้งสามเอ่ยพูดเบาๆ “เธอเข้มแข็งกว่าคนอื่น อดทนกับความลำบากได้เก่งมาก”

เด็กสมัยนี้มีความหรูแพง ปกติถูกเลี้ยงตามใจจนเคยชิน นักเรียนวัยรุ่นที่เข้ามาเรียนชั้นเยาวชนส่วนใหญ่ที่บ้านมีฐานะร่ำรวย ดังนั้นการอบรมสั่งสอนจึงไม่ง่ายนัก