ตอนที่ 790 วันวาเลนไทน์ (2)

ตอนที่ 790 วันวาเลนไทน์ (2)

ไม่เจอหน้ากันนานครึ่งปี บุคลิกและการแต่งกายของเกาเฮ่อเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด ถ้าหากจะพูดว่าเมื่อก่อนเขาเป็นหนุ่มไอทีที่ชอบอยู่ติดบ้าน เช่นนั้นตอนนี้เขาคือนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ มีความมั่นใจเยอะขึ้น

อันที่จริงเป็นเรื่องปกติมาก เพราะเขาต้องบริหารบริษัทที่มีการลงทุนมากกว่าหนึ่งร้อยล้านและมีพนักงานเกินหนึ่งร้อยคนอยู่ในมือ แถมยังเป็นบริษัทเกมที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจ ตำแหน่งและสิ่งแวดล้อมสามารถเปลี่ยนแปลงบุคลิกของคนได้ ต่อให้เป็นคนหนุ่มสาวก็ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่เช่นกัน

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือ มิตรภาพของสมัยเรียนระหว่างเขากับลู่เฉิน!

“น้องสาม นายมีเวลาว่างก็เข้ามาเยี่ยมที่บริษัทบ่อยๆ นะ…”

ภายในห้องรับรองแขกวีไอพีของอาคารสำนักงานใหม่ของบริษัท เกาเฮ่อพูดล้อเล่นว่า “อย่างอื่นยังไม่ต้องพูด แค่ให้พวกพนักงานได้เห็นท่านประธานระดับซูเปอร์สตาร์ของพวกเรา กำลังใจก็เพิ่มขึ้นสองร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว!”

ลู่เฉินยิ้มเอ่ยว่า “ฉันก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันซื้อบ้านที่หังโจวแล้วด้วย วันหลังจะกลับมาบ่อยๆ”

เกาเฮ่อไม่เชื่อ “นายอย่ามาพูดหลอกฉันเลย นายพูดมาสิฉันต้องโทรหานายกี่ครั้งถึงจะเชิญนายมาได้ อย่าลืมนะแฮปปี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์เป็นของนาย!”

ลู่เฉินละอายใจ “เรื่องของบริษัทต้องอาศัยนายแล้วแหละ ฉันยุ่งงานทางโน้นจริงๆ จึงต้องอาศัยแต่นาย”

เกาเฮ่อยิ้มเอ่ยว่า “นายมองฉันเป็นวัวเป็นควายเถอะ คิดว่าฉันติดหนี้นายก็แล้วกัน เสี่ยวหลิงบอกว่าพวกเราสองคนติดหนี้บุญคุณนายทั้งชีวิตนี้ก็ชดใช้ไม่หมด สิ่งที่สามารถทำได้ก็คือบริหารแฮปปี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ให้ดี”

อย่างแรกคือพูดล้อเล่น อย่างหลังคือคำพูดที่ออกมาจากใจจริงอย่างแน่นอน ตอนที่เพิ่งเรียนจบ เกาเฮ่อกับหวังเสี่ยวหลิงเผชิญหน้ากับการเลือกที่ยากลำบาก ถึงแม้จะรักษาความรักของตัวเองไว้ แต่ก็ต้องเจอกับบททดสอบที่ไร้ความปรานีของโลกความจริง

ถ้าหากไม่ได้ลู่เฉินยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือได้ทันเวลา ก่อตั้งแฮปปี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ขึ้นมา ก็ยากจะบอกได้ว่าความรักระหว่างคนทั้งสองจะออกดอกออกผลจนถึงตอนนี้ได้หรือไม่ ไม่แน่อาจจะต้องแยกทางกันเพราะความกดดันจากโลกความจริง

เรื่องราวประเภทนี้ มีเยอะแยะมากมายจริงๆ

ลู่เฉินส่ายหน้า “พวกเราเป็นเพื่อนพี่น้องกัน ไม่พูดเรื่องพวกนี้หรอก เหล่าเคกับน้องสี่พวกเขาได้ติดต่อนายบ้างไหม”

เกาเฮ่อกล่าวว่า “เหล่าเคย้ายไปอยู่อเมริกาแล้ว ปกติไม่ค่อยได้ติดต่อ จึงไม่รู้ข่าวของเขา ฉันเคยส่งข้อความไปหาเขาสองสามครั้งแต่ไม่ตอบ น้องสี่ทำงานที่เฟยเถิงดีเลย แต่ติดต่อกันน้อยมาก”

“แต่หัวหน้าเฉาของพวกเราพูดถึงนายในเฟยซวิ่นบ่อยมาก บอกว่าจะจัดงานคืนสู่เหย้าเมื่อไร…”

ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้ เหมือนกับแหนเป็ดที่ต้องพบและจากกันไม่มีความแน่นอน หลังจากเรียนจบทุกคนต่างแยกย้ายไปคนละทาง แต่ละคนมีชะตากรรมและชีวิตของตัวเอง บางคนสามารถเป็นเพื่อนกันได้ตลอดชีวิต และมีบางคนที่ขาดการติดต่อกันโดยไม่รู้ตัว

นานๆ จะได้รวมตัวกัน หัวข้อสนทนาระหว่างลู่เฉินกับเกาเฮ่อเปลี่ยนทิศทางย้อนกลับไปในอดีต

มีความทรงจำที่งดงาม ควรค่าแก่การคิดถึง

ทั้งสองคนพูดคุยกัน ส่วนหวังเสี่ยวหลิงและเฉินเฟยเอ๋อร์กำลังเล่นเกมมือถือ

พวกเธอกำลังเล่นเกม ‘พืชปะทะซอมบี้’ ที่กำลังจะเปิดตัวของแฮปปี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เกมมือถือแบบสแตนด์อโลนที่ใช้กลยุทธ์ไขปริศนาตัวนี้เป็นผลงานชิ้นเอกช่วงต้นปีของแฮปปี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ใช้เวลากว่าครึ่งปีในการผลิตด้วยความประณีตจนเสร็จสมบูรณ์ คุณภาพโดดเด่นอย่างไม่เป็นที่สงสัย

เฉินเฟยเอ๋อร์สามารถจับเทคนิคการเล่นได้อย่างรวดเร็วภายใต้การชี้แนะของหวังเสี่ยวหลิง เล่นเกมอย่างสนุกสนานสุดขีด

เกมมือถือที่ใช้กลยุทธ์ไขปริศนาแบบนี้จุดเด่นที่สุดของมันคือเล่นง่าย เล่นสนุก และเนื้อหาของเกมทำให้ติดใจได้ง่าย ผู้เล่นสามารถใช้อาวุธหลายอย่างของพืชผักเปลี่ยนเป็นฟังก์ชันที่ไม่เหมือนกัน เพื่อสกัดกั้นซอมบี้ที่รุกรานอยู่บนถนนอย่างรวดเร็ว และทำลายมัน

คุณภาพและความคิดสร้างสรรค์ของเกมมีแล้ว การส่งเสริมโปรโมตจึงสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้จะพูดว่าเหล้าดีไม่กลัวตรอกลึก แต่การตลาดที่ชาญฉลาดจะช่วยให้ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ หากใช้เป็นผลลัพธ์ที่ตามมานั้นเรียกได้ว่าดีเกิดคาด

หน้าที่สำคัญของการโปรโมตครั้งนี้ ยังคงตกอยู่ที่เฉินเฟยเอ๋อร์เหมือนเดิม ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ไอรีนโนเวล ขอบคุนจ้า