ตอนที่ 86 ออกจากการประกวด

ตอนที่ 86 ออกจากการประกวด

“พรุ่งนี้เธอจะนึกออกไหม ไดอารี่ที่เธอเขียนไว้เมื่อวาน พรุ่งนี้เธอจะจำได้ไหม คนที่…”

“หยุด!”

ผลงานเพลงชิ้นแรก ‘เธอผู้เป็นผู้ร่วมโต๊ะของฉัน’ ลู่เฉินเพิ่งขึ้นต้นท่อนแรกไม่กี่ประโยคก็ถูกกรรมการหญิงขัดจังหวะ

กรรมการหญิงคนนี้อายุประมาน 30-40 ปี แสดงอากัปกิริยาสำรวม ยิ้มตาหยีบอกว่า “ไม่เลว ฉันให้คุณผ่าน”

เธอหันไปมองกรรมการอีกสองคน

“พวกคุณล่ะเห็นว่ายังไง?”

กรรมการทั้งสองพยักหน้า ตอบพร้อมกันว่า “ผ่าน!”

กรรมการหญิงยิ้มให้ลู่เฉิน

“ยินดีด้วย คุณได้เข้าสู่รอบคัดเลือกอย่างเป็นทางการแล้ว สู้ๆ นะ!”

ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบดึงสติกลับมา โค้งคำนับให้ “ขอบคุณกรรมการทั้งสามท่านครับ”

เขาขึ้นไปบนเวทียังไม่ถึงครึ่งนาที ก็ผ่านแล้ว?

ไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือ!

ความจริงลู่เฉินรู้ชัดถึงความสามารถของตัวเอง ความสามารถของเขาไม่เพียงแต่แต่งเพลงได้ ร้องเพลงเพราะ ยังมีความสามารถด้านอื่น บอกได้คำเดียวว่าแพรวพราว

ส่วนสูง 180 เซนติเมตร รูปหล่อ หน้าตาดี ทั้งยังมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันในรอบแรกทั้งหมด ไม่ถูกเขี่ยตกรอบไปได้ง่ายๆ…เป็นสิทธิพิเศษของคนหน้าตาดี

ดังนั้นขอแค่ลู่เฉินร้องและเล่นเพลงได้ กรรมการทั้งสามไม่สนใจระดับมาตรฐานของเขา ให้ผ่านเข้ารอบอย่างง่ายดาย

ยุคนี้เป็นยุคที่เน้นภาพลักษณ์หน้าตา และลู่เฉินก็มาเกิดในยุคนี้พอดิบพอดี!

เมื่อเขาลงมาจากเวที เจ้าหน้าที่ยื่นบัตรกระดาษหลากสีเคลือบพลาสติกให้ใบหนึ่ง บนนั้นพิมพ์ LOGO ของรายการ ‘นักร้องนักแต่งสุดสตรอง’ กับหมายเลขการคัดเลือกรอบต่อไปของเขาคือ…0580

ด้านหลังของบัตรเป็นภาพวิวท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดวงดาวพร่างพราย บนนั้นมีตัวอักษรเขียนตัวใหญ่ว่า ‘เข้ารอบ’

เป็นบัตรที่สวยงามมาก หากไม่ผ่านเข้ารอบต่อไป เขาจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก

ลู่เฉินไม่ได้รีบออกมาจากเต็นท์ใหญ่ สาวน้อยคิวถัดจากเขาขึ้นไปบนเวที

การแสดงของสาวน้อยหมายเลข 17691 ไม่เลว ตัวโน้ตกีตาร์เล่นได้ถูกต้อง จึงได้รับบัตรเข้ารอบอย่างรวดเร็ว เธอลงจากเวทีมาเห็นลู่เฉิน ยังเชิดคางใส่เขาอย่างเย่อหยิ่งเหมือนเดิม

ลู่เฉินหลุดหัวเราะ เดินออกมาจากสถานที่คัดเลือกรอบแรกพร้อมกัน

ครอบครัวของสาวน้อยเฝ้าอยู่ด้านนอก เห็นเธอกระโดดโลดเต้นออกมาพร้อมกับบัตรผ่านเข้ารอบในมือ ก็ต่างพากันร้องดีใจออกมา แทบอยากจะป่าวประกาศให้โลกได้รับรู้

ลู่เฉินรู้สึกว่าน่าสนใจดี เขาแอบอวยพรอยู่ในใจ แล้วออกจากสนามกีฬาไป

คืนนั้นเองเขาก็ได้รับโทรศัพท์ของเฉินเจี้ยนหาว

ฝ่ายนั้นถามถึงเรื่องที่ลู่เฉินไปประกวดคัดเลือกในรอบแรกและผลการคัดเลือก แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ลู่เฉินรู้สึกว่าอดีตเถ้าแก่ของเขาเหมือนมีบางสิ่งปิดบังอยู่ หรืออาจกำลังวางแผนบางอย่าง

เพียงแต่ทุกคนมีความลับของตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องสืบสาวราวเรื่อง

ระยะเวลาห้าวัน จะว่าเร็วก็ไม่เร็ว จะว่านานก็ไม่นาน วันที่งานยุ่งวุ่นวายเวลามักผ่านไปเร็วเสมอ

วันที่ 25 เดือนมิถุนายน อากาศสดใส มีการประกวดคัดเลือกรายการ ‘นักร้องนักแต่งสุดสตรอง’ อย่างเป็นทางการ

สถานที่คัดเลือกอย่างเป็นทางการยังเป็นสนามกีฬาแห่งเดิม เพียงแต่ย้ายจากสนามฟุตบอลไปเป็นสนามบาสเก็ตบอลในที่ร่ม สถานที่คับแคบลงอย่างเห็นได้ชัด แต่กฎเกณฑ์เพิ่มมากขึ้นไม่น้อย

หลังจากผ่านการคัดเลือกรอบแรกเข้าสู่การคัดเลือกอย่างเป็นทางการ มีนักร้องที่ผ่านเข้ามาเพียงหนึ่งในสิบคนเท่านั้น แต่เวลาเพียงแค่สองวันจะคัดเลือกทั้งหมดก็เป็นไปไม่ได้ ลู่เฉินยังพอมีโชคอยู่ จึงได้ถูกจัดให้ประกวดในวันแรก

สนามบาสเก็ตบอลถูกผู้จัดแบ่งออกเป็นสองส่วน แบ่งเป็นเวทีด้านเหนือกับด้านใต้ พนักงานของสถานีโทรทัศน์เซียงหนานมากมายกำลังงานยุ่ง ยืนกันเป็นสิบกว่าคนทั้งด้านนอกด้านใน

แม้บอกว่าออกอากาศสด แต่ความจริงแล้วเป็นการอัดเทปถ่ายทอดสด กระบวนการคัดเลือกทั้งหมดจะต้องผ่านการตัดต่อก่อนถึงนำออกฉายในอินเทอร์เน็ตและช่องโทรทัศน์ เนื้อหาของการออกอากาศก็มี แต่เป็นเพียงการเยี่ยมชมสถานที่จัดการประกวดเท่านั้น

ดังนั้นผู้เข้าประกวดจำนวนมากจะไม่ได้ปรากฏตัวในหน้าจอโทรทัศน์ นอกจากได้เข้ารอบการแข่งขันอย่างเป็นทางการแล้ว

ผู้เข้าร่วมประกวดเรียงลำดับตามหมายเลขของบัตรที่ผ่านเข้ารอบ นั่งเรียงกันอยู่ในสนามบาสเก็ตบอล รอเรียกตามลำดับหมายเลขเพื่อขึ้นเวทีเหมือนเดิม ลู่เฉินประเมินดูด้วยสายตา วันแรกของการแข่งขันมีผู้เข้าร่วมประมาณสามถึงสี่ร้อยคน

จากนั้นคือการรอคอยอันยาวนาน

นักร้องหลายคนผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน พวกเขาจับกลุ่มรวมกันสองคนบ้างสามคนบ้าง ทุกคนล้วนพูดคุยกันเรื่องดนตรี ให้กำลังใจกัน ปลอบประโลมกันไม่ให้ตื่นเต้น บางคนซ้อมร้องเพลงซ้ำไปซ้ำมา แต่ส่วนมากเป็นแค่ท่อนสั้นๆ

ตอนเที่ยง เจ้าหน้าที่นำอาหารกลางวันแบบง่ายๆ มาให้

แม้จะเป็นอาหารชุดธรรมดา แต่อาหารในนั้นอุดมสมบูรณ์ มีทั้งเนื้อวัว กุ้ง ไข่ และยังมีผักประจำฤดูกาล ไม่ใช่อาหารลดราคาสิบยี่สิบหยวน รสชาติก็ดีมาก

ลู่เฉินกินอิ่มได้ครึ่งท้องก็พอ ไม่ใช่เพราะเขากินทิ้งกินขว้าง แต่หากกินอิ่มเกินไปจะไม่ดีต่อการร้องเพลง