บทที่ 101 ขโมยตราสัญลักษณ์

“พระชายา....”

จื่อซูร้องขึ้นมาอย่างตกใจ พร้อมรีบประคองนางขึ้นมา

ตอนที่ฉินซื่อเสวียตื่นขึ้นมาก็พลบค่ำแล้ว

พระอาทิตย์ตกที่ส่องแสงเข้ามา ทั้งห้องเรืองแสงไปด้วยชั้นแสงที่นุ่มนวล รัศมีกระทบห้องอย่างเงียบงัด ฝุ่นละอองในอากาศมองเห็นได้ชัดเจน

นี่เป็นห้องส่วนตัวของนางตอนก่อนแต่งงานออกไป

มีเพียงจื่อซูนั่งอยู่ข้างเตียง ก้มหน้าก้มตาร้องไห้

“จื่อซู”

ฉินซื่อเสวียพูดขึ้นด้วยเสียงแหบว่า “นี่ข้าเป็นอะไร?”

“พร่ชายา ในที่สุดท่านก็ฟื้น”

เห็นนางฟื้นขึ้นมา จื่อซูรีบเช็ดน้ำตา พร้อมถามอย่างเป็นห่วงว่า “พระชายา ท่านไม่สบายตรงไหนไหม? กระหายน้ำไหม? อยากทานอะไรไหม?”

ฉินซื่อเสวียส่ายหัว ปฏิเสธ

“พระชายา หมอมาตรวจดูแล้ว บอกว่าท่านโกรธโมโหจนสลบไป”

จื่อซูใช้หลังมือเช็ดน้ำตา มองดูนางอย่างระมัดระวัง แล้วกระซิบพูดข้างหูของนาง

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

สีหน้าฉินซื่อเสวียตกตะลึง

“พระชายา เป็นความจริง หมอตรวจยืนยันแล้วหลายรอบ จริงๆ......”

ยังพูดไม่เสร็จ ฉินซื่อเสวียก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “พ่อของข้าล่ะ?”

ฮูหยินฉินอายุสั้น ตอนนี้จวนเซี่ยงจึงไม่มีนายหญิง งานส่วนกลางในจวนล้วนเป็นเฉินอี๋เหนียงคอยดูแล อย่างอื่นทุกอย่างคุณหนูรองฉินเย่ว์หลิ่วเป็นคนดูแล

“นายท่านกับคุณหนูรองกำลังทานอาหารอยู่”

จื่อซูสะอึกสะอื้น

“เชอะ”

ฉินซื่อเสวียเม้นริมฝีปากอย่างเยาะเย้ย พร้อมพูดขึ้นว่า “ลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่ราดออกไปแล้วจริงๆ"

“พระชายา นายท่านก็เป็นห่วงท่านอยู่ มาดูพระชายาตั้งหลายครั้ง คุณหนูรองก็สั่งคนเตรียมอาหารค่ำ รอพระชายาฟื้นขึ้นมา”

จื่อซูพูดขึ้นว่า “คุณหนูรองยังสั่งข้าน้อยว่า กลับไปยังจวนอ๋องหยิง”

“ดูแลคุณหนูสองคนเรียบร้อยแล้ว ข้าน้อยค่อยกลับมาดูแลพระชายา”

คุณหนูสองคนที่นางพูดถึง ก็คือลูกสาวสองคนของฉินซื่อเสวียกับโม่หุยเฟิง

เพราะยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นจวิ้นจู่ ดังนั้นตอนนี้จึงเรียกว่าคุณหนู

“นางคิดได้รอบคอบจริงๆ”

ฉินซื่อเสวียหัวเราะเย้ย บนใบหน้าไม่แสดงถึงความซาบซึ้งใจเลย

เพิ่งพูดเสร็จ ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ประตูห้องถูกเปิดออก แล้วก็เห็นฉินตงหลินเฉิงเซี่ยง ฉินเย่ว์หลิ่วสองพ่อลูก เดินตามกันเข้ามา

“พระชายาหยิง เป็นยังไงบ้าง?”

ฉินตงหลินถามขึ้นมา

สีหน้าของเขาเคร่งขรึม แต่ดวงตาทั้งคู่ที่ขนตายาวนั่นแลดูเย็นชาขึ้นมาหลายเท่า

แสดงว่าฉินตงหลินคนนี้ ไม่เป็นมิตรดี

“นายท่าน พระชายาฟื้นแล้ว”

จื่อซูรีบลุกขึ้นมาพูดตอบ

ฉินตงหลินค่อยพาฉินเย่ว์หลิ่วเดินมาใกล้

ฉินซื่อเสวียไม่ได้เจอน้องรองคนนี้มาครึ่งปีแล้ว

ฉินเย่ว์หลิ่วอายุน้อยกว่านางสี่ขวบ ปีนี้เพิ่งอายุสิบเจ็ด กำลังเป็นวัยที่สวยสดงดงาม

สองพี่น้องหน้าตาคล้ายกัน แต่ไม่อ่อนหวานเหมือนฉินซื่อเสวีย ฉินเย่ว์หลิ่วค่อนข้างเงียบขรึม เหมือนดอกลิลลี่ที่ผลิบานอย่างเงียบงันบนภูเขาในยามราตรี

ใบหน้าของนางใบนี้ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งมีเสน่ห์ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งน่ามอง

แม้แต่ฉินซื่อเสวียก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองดูนาง ละสายตาไม่ได้อยู่เนิ่นนาน

นางเงียบ ฉินเย่ว์หลิ่วก็เงียบ ไม่แม้แต่จะพูดปลอบโยนนาง

สุดท้ายฉินซื่อเสวียได้สติกลับมา พร้อมพูดคุยกับนางก่อนว่า “ข้ากับน้องรอง ไม่ได้เจอกันครึ่งปีแล้วมั้ง?”

“อืม”

ลักษณะท่าทีของฉินเย่ว์หลิ่วไม่สะทกสะท้าน

พวกนางสองพี่น้อง ห่างเหินกันมาตั้งแต่เด็ก

เพราะตอนนั้นฮูหยินฉินโกรธเคืองฉินตงหลิน จึงพาฉินเย่ว์หลิ่วที่อายุเพียงหกขวบกลับไปอยู่บ้านครอบครัวหลายปี