บทที่ 11 ยอดดวงใจมาแล้ว

ได้ยินคำพูดของหรูยี่โม่เยว่ก็เผลอมองไปทางหยุนหว่านหนิงแวบหนึ่ง

สี่ปีก่อนสิ่งที่นางทำกับฉินซื่อเสวียเป็นความจงใจ และเป็นเรื่องไม่เล็กเลย……

เดิมคิดว่า จะสามารถเห็นอะไรบางอย่างจากสีหน้าเขา แต่โม่เยว่ก็ต้องผิดหวัง ตั้งแต่ต้นจนจบนางสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เอาแต่คีบกับข้าวให้หยวนเป่า กำชับให้เขากินข้าวดีๆ

ไม่มีแววอิจฉาริษยา ไม่มีแววแค้นเคือง กระทั่งสีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

นี่มันเป็นไปไม่ได้

โม่เยว่ขมวดคิ้ว

สี่ปีก่อน เพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา นางได้ทำลายความบริสุทธิ์ของฉินซื่อเสวีย

หลังจากเกิดเรื่อง ก็ใส่ร้ายป้ายสีฉินซื่อเสวียอีกหลายครั้ง บอกว่านางเป็นคนสั่งให้ทำสิ่งเหล่านั้น โม่เยว่ย่อมไม่เชื่อคำโกหกของนาง ยิ่งรู้สึกโกรธเกลียดแค้นใจในเรื่องโกหกของนางมากขึ้นด้วย

“พี่สามกับพี่สะใภ้สามมาแล้ว เจ้าจะออกไปพบพวกเขากับข้าหรือไม่”

เขาจงใจหยั่งเชิง

หยุนหว่านหนิงยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน “อ๋องหยิงกับพระชายาหยิงมาเยี่ยมท่านอ๋อง ข้าจะไปทำไม”

“อีกอย่าง ในเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ ข้ากับความสัมพันธ์ของท่านอ๋องนั้นไม่ดีถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนชิงหยิ่ง หากออกไปพบหน้าผู้คนอย่างกะทันหันคงไม่ดีแน่”

“ข้านึกว่าเจ้า ก็อยากจะไปพบพี่สะใภ้สามเหมือนกัน ”

โม่เยว่ยังคงหยั่งเชิงต่อไป “เพราะว่าเมื่อก่อน พวกเจ้าเคยเป็นเพื่อนกัน”

เป็นเพื่อนกัน

อืม แทบอยากจะขีดฆ่าคำว่าเป็นเพื่อนกันของฉินซื่อเสวียไปเสียจริง

หยุนหว่านหนิงยิ้มเย็นในใจ “ท่านอ๋องอยากจะพูดอะไรก็พูดมาตรงๆเลยดีกว่า ไม่จำเป็นต้องหยั่งเชิงกันเช่นนี้”

ถูกนางจับได้แล้ว

โม่เยว่ยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูก “ข้าคิดว่า เจ้าอยากจะพบนาง”

“ถ้าหากข้าอยากพบ ท่านอ๋องสามารถพาข้าไปพบได้อย่างนั้นหรือ”

หยุนหว่านหนิงเลิกคิ้ว

นางอยากจะเจอฉินซื่อเสวียจริงๆ

อยากจะเห็น ยอดดวงใจของโม่เยว่ รวมไปถึงคนที่ทำให้นางต้องถูกขังอยู่ในเรือนชิงหยิ่งถึงสี่ปี ถูกผู้คนตราหน้าว่าเป็นตัวหายนะ

เมื่อเห็นว่านางอยากจะไปขึ้นมาจริงๆ สีหน้าของโม่เยว่ก็ไม่น่าดูขึ้นมา

เป็นดังคาด

ผู้หญิงคนนี้ ยังคงมีความอิจฉาต่อฉินซื่อเสวียที่ปล่อยวางไม่ได้

ผ่านไปตั้งสี่ปีแล้ว เดิมทีเขาคิดว่าสองสามวันที่ผ่านมานี้นิสัยของนางจะเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว

แต่ตอนนี้ดูแล้ว ก็ยังคงน่ารังเกียจเหมือนเดิม

“ในเมื่อเจ้าอยากไป ข้าก็จะพาเจ้าไป ”

โม่เยว่มองนางด้วยสายตาเรียบเฉย ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะไม่น่ากินแล้ว เขาสั่งให้หรูยี่อยู่ดูแลหยวนเป่าแล้ว ก็พาหยุนหว่านหนิงไปที่โถงด้านหน้า

แม้จะถูกโบยไป แต่หยุนหว่านหนิงที่อาบน้ำแต่งตัวแล้ว อดทนต่อความเจ็บปวดเอาไว้ก็มองไม่ออกว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้อง

เมื่อไปถึงโถงหน้า โม่เยว่เพิ่งจะรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้วจริงๆ

ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว

โม่หุยเฟิงกับฉินซื่อเสวียกำลังดื่มชา เมื่อเห็นโม่เยว่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ฉินซื่อเสวียก็รีบลุกขึ้นยืน “อ๋องหมิง ข้ากับท่านอ๋องมาดึกขนาดนี้ คงไม่เป็นการรบกวนการพักผ่อนของเจ้ากระมัง”

รู้ว่าดึกแล้ว ยังเลือกมาในเวลาเช่นนี้ แล้วยังพูดแบบนี้อีก

เป็นยอดฝีมือในบรรดาผู้หญิงตอแหลชัดๆ

คำพูดที่ฟังดูตอหลดตอแหลของฉินซื่อเสวียหยุนหว่านหนิงได้แต่ยิ้มเย็นในใจ

โม่เยว่เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย พูดคำว่า “ขอบคุณความห่วงใยของพี่สามและพี่สะใภ้สาม” จากนั้นก็นั่งลง

หยุนหว่านหนิงที่เดินตามมาข้างหลัง ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉินซื่อเสวียกับโม่หุยเฟิง

สี่ปีที่ไม่ได้เจอ และต้องพบนางอีกครั้งอย่างกะทันหัน ฉินซื่อเสวียยังจำนางไม่ได้

ตอนที่นางมองหยุนหว่านหนิงอย่างวิเคราะห์นั้น หยุนหว่านหนิงก็วิเคราะห์นางเช่นเดียวกัน ……คุณหนูฉินคนนี้ เป็นหญิงงามสมคำร่ำลือในเมืองหลวงจริงๆ มีใบหน้าที่อวดงามอ่อนช้อย

ขาเล็กนั่น เกรงว่าจะใหญ่ไม่เท่าแขนของนางด้วยซ้ำ

ดวงหน้าที่เต็มไปด้วยความรัก เกรงว่าชายคนใดก็ไม่อาจจะต้านทานได้

ไม่เสียดาย ที่เป็นถึงยอดดวงใจของโม่เยว่

นางมองฉินซื่อเสวียเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ทำไมหรือ ไม่เจอกันสี่ปี พระชายาหยิงจำข้าไม่ได้แล้วหรือ”