บทที่ 114 นางตั้งใจจะฆ่าท่านอ๋องของข้า

"หืม? เรื่องนี้เจ้าไปได้ยินใครพูดมาจากไหน?"

โม่จงหรานหรี่ตามองนาง "เมียเจ้าเจ็ด เรื่องแบบนี้เจ้าจะพูดพล่อย ๆ ไม่ได้นะ! ไม่เช่นนั้น ข้าจะลงโทษเจ้าในข้อหา 'ใส่ร้ายป้ายสี' คนอื่นให้เสื่อมเสีย!"

นางพูดออกมาตรง ๆ ว่า พระชายาหยิงตั้งใจจะฆ่าโม่เยว่

แต่ไม่ได้บอกว่า พระชายาหยิงวางแผนการชั่วร้าย

หยุนหว่านหนิงยื่นป้ายคำสั่งในมือออกไป "เมื่อวานนี้พระชายาหยิงมาที่จวนอ๋องหมิงเพคะ"

"พอเช้าวันนี้ ข้าก็พบของสิ่งนี้ในห้องโถงหลัก ข้าลองถามท่านอ๋องของข้าดูแล้ว ท่านอ๋องก็บอกว่าเขาไม่รู้ เมื่อวานนี้พระชายาหยิงไม่ได้แสดงของอะไรแบบนี้ออกมาให้เขาเห็นเลย"

"ถึงอย่างไรมันก็เป็นป้ายคำสั่งของค่ายห้ากองพล ท่านอ๋องบอกว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางไปปรากฏในมือของพระชายาหยิงได้แน่ ๆ"

ป้ายคำสั่งของค่ายห้ากองพล เป็นหน้าที่ของรองแม่ทัพอู๋ที่ต้องคอยเก็บรักษา ในใจโม่จงหรานเองก็รู้แน่แก่ใจดี

“ไม่รู้ว่าป้ายคำสั่งนี้ไปอยู่ในมือของพระชายาหยิงได้อย่างไรเพคะ แต่ท่านอ๋องบอกว่าระหว่างนี้อย่าเพิ่งเอะอะไป แค่เอาป้ายนี้ไปคืนให้นางก็พอ”

หยุนหว่านหนิงสูดน้ำมูกฟึดฟัด ร้องไห้ด้วยท่าทางน้อยอกน้อยใจ "แต่หม่อมฉันคิดใคร่ครวญถึงเรื่องนี้แล้วเพคะ"

“ของชิ้นนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ทั้งมีส่วนเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องระหว่างอ๋องหยิงกับท่านอ๋องของข้าด้วย! ข้าจึงนำป้ายคำสั่งนี้มา เพื่อจะทูลขอให้เสด็จพ่อทรงตัดสินเรื่องนี้เพคะ”

สีหน้าของโม่จงหรานหนักอึ้งจมดิ่งทันที

เขารับป้ายคำสั่งมาพิจารณาดูอย่างละเอียด พยักหน้าแล้วพูดว่า "อื้ม นี่เป็นป้ายคำสั่งของค่ายห้ากองพลจริง ๆ"

ติดอยู่ที่ว่า เจ้าของสิ่งนี้ไปตกอยู่ในมือของพระชายาหยิงได้อย่างไรกันล่ะ?

ทำไมฉินซื่อเสวียถึงพกป้ายคำสั่งนี้ไปที่จวนอ๋องหมิง?

สรุปว่ามันไปตกอยู่ที่นั่นโดยบังเอิญ หรือว่าถูกทิ้งไว้ที่จวนอ๋องหมิงโดยเจตนากันแน่?

ก่อนที่โม่หุยเฟิงจะออกจากเมืองหลวง ยังทะเลาะกับโม่เย่วเสียใหญ่โตเพราะป้ายคำสั่งนี้แท้ ๆ

ถ้าฉินซื่อเสวียจงใจทิ้งมันไว้ที่จวนอ๋องหมิง.... เรื่องนี้จะต้องไม่ใช่อะไรที่จัดการได้ง่าย ๆ ขนาดนั้นแน่ ภารกิจเร่งด่วนที่สุดคือ ต้องสืบหาจนรู้ชัดให้ได้ ว่าป้ายคำสั่งนี้ไปอยู่ในมือของฉินซื่อเสวียได้อย่างไร!

โม่จงหรานกำลังจะออกราชโองการ เรียกตัวฉินซื่อเสวียรวมถึงรองแม่ทัพอู๋ให้เข้าวัง ซูปิ่งซ่านก็เข้ามารายงานก่อนแล้ว

รายงานว่า รองแม่ทัพอู๋มีเรื่องเร่งด่วนมาทูลขอเข้าเฝ้า

“รองแม่ทัพอู๋?”

แววตาของโม่จงหรานกะพริบวาบน้อย ๆ

เขากับหยุนหว่านหนิงมองหน้าประสานสายตากันแวบหนึ่ง ค่อย ๆ เก็บป้ายคำสั่งในมือลงไป "เมียเจ้าเจ็ด เจ้าเข้าไปซ่อนตัวข้างในก่อน ข้าจะสอบถามรองแม่ทัพอู๋เสียหน่อย"

"เพคะ เสด็จพ่อ"

หยุนหว่านหนิงยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง เข้าไปซ่อนตัวที่ห้องโถงด้านในของห้องทรงพระอักษร

ซูปิ่งซ่านพารองแม่ทัพอู๋เข้ามา

ทันทีที่เขาเข้าประตูมาได้ รองแม่ทัพอู๋ก็ทรุดตัว คุกเข่าลงตรงหน้าโม่จงหรานด้วยสีหน้าขาวซีดเผือดสี "ฝ่าบาท กระหม่อมได้กระทำความผิดร้ายแรงที่มีโทษถึงตาย โปรดทรงลงโทษกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนเป็นสีเทา โขกหัวคำนับลงกับพื้นอย่างหนัก

"เจ้ากระทำความผิดร้ายแรงอะไรจนมีโทษถึงตาย?"

สีหน้าของโม่จงหรานยังคงสงบนิ่ง

หยุนหว่านหนิงมองผ่านฉากบังลม เห็นแค่ว่ารองแม่ทัพอู๋กำลังสั่นเทิ้มไปทั้งเนื้อทั้งตัว

เขาดูเหมือนคนที่เพิ่งสร่างขึ้นมาจากฤทธิ์เหล้า ดวงตาทั้งสองข้างยังแดงอยู่เล็กน้อย ถึงขั้นได้กลิ่นเหล้าที่ยังไม่ระเหยสายหนึ่งโชยมาแต่ไกล

รองแม่ทัพอู๋ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ทำได้แค่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอู้อี้ติดอยู่ในลำคอว่า "ก่อนที่ท่านอ๋องหยิงจะไปจากเมืองหลวง ได้มอบป้ายคำสั่งค่ายห้ากองพลไว้ให้กระหม่อมเก็บรักษา แต่ว่า... แต่ว่าป้ายคำสั่งมัน.... "

"เมื่อวานนี้ป้ายคำสั่งถูกกระหม่อมทำหายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

เรื่องนี้ แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ

ทันทีที่รองแม่ทัพอู๋พูดจบ โม่จงรานก็ตบโต๊ะอย่างแรง "เจ้าว่าอะไรนะ!"

"ค่ายห้ากองพล ถือเป็นหนึ่งในค่ายที่มีความสำคัญสูงสุดของราชสำนัก ตอนนี้เจ้าจะมาบอกว่าเจ้าทำป้ายคำสั่งค่ายห้ากองพลหายไปอย่างนั้นรึ?!"

"ทหาร! มาลากตัวเขาออกไป ตัดหัวทิ้งซะ!"

ทันทีที่โม่จงหรานบันดาลโทสะ รองแม่ทัพอู๋ก็ตัวสั่นเทิ้มยิ่งขึ้น "ฝ่าบาท กระหม่อมสมควรตาย กระหม่อมสมควรตาย!"

“พูดมา! ว่าเจ้าทำป้ายคำสั่งหายได้อย่างไร?!”

โม่จงหรานมองเขาอย่างเย็นชา แต่จากปลายหางตากลับเหลือบมองไปด้านหลังฉากบังลม

เห็นแค่หยุนหว่านหนิงสองมือแยกเปิดฉากบังลมออก ขมวดคิ้วมุ่นพลางมองไปที่รองแม่ทัพอู๋.....

ในใจของโม่จงหราน ค่อย ๆ เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา

เมื่อวานนี้ ฉินซื่อเสวียทำป้ายคำสั่งค่ายห้ากองพลหล่นไว้ในจวนอ๋องหมิง พอวันนี้รองแม่ทัพอู๋ก็เข้าวังมายอมรับผิด บอกว่าเขาทำป้ายคำสั่งค่ายห้ากองพลหาย

เมื่อมองจากมุมนี้ การกระทำทั้งหมดนี้ของฉินซื่อเสวีย น่ากลัวว่าคงจะไม่ใช่เจตนาดีแน่นอนแล้ว!