บทที่ 143 โม่เยว่ถูกท่านรองกู้กลั่นแกล้ง

โม่เยว่ขมวดคิ้ว "ห๊ะ? เจ้ารู้หรือ?"

"เจ้าลองคิดดู นางได้แตกหักกับจวนยิ่งกั๋วกงมานานแล้ว อยู่ในเมืองจิงก็นับว่าไร้ญาติขาดมิตร ผู้หญิงตัวคนเดียวพาบุตรไปด้วย จะสามารถไปอยู่ที่ไหนได้หรือ?"

โม่เฟยเฟยค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์

"โรงเตี๊ยม?"

ผู้หญิงคนนั้นมีเงินมากมาย สามารถเหมาโรงเตี๊ยมทั้งหมดยังได้เลย!

โม่เยว่ขมวดคิ้ว "ก็เป็นไปได้ นางอาจจะซื้อด้วยทรัพย์สินของตนเอง"

โม่เฟยเฟย: "......"

ยากเกินไปแล้ว

พี่เจ็ดของตนเองบริหารบ้านเมืองได้อย่างราบรื่นดั่งใจคิด จนเสด็จพ่อยังชมเชยว่าเป็น"พรสวรรค์" แต่ในเรื่องความรักความสัมพันธ์ กลับเป็นคนไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง

ไม่คลาดเคลื่อนแน่!

"เช่นนั้นก็ต้องเป็นตระกูลกู้อย่างแน่นอน!"

โม่เฟยเฟยกระทืบเท้าด้วยความโกรธ "นอกเสียจากตระกูลกู้ นางจะสามารถไปไหนได้อีกหรือ?"

ในตอนแรกโม่เยว่ก็ยังไม่เห็นด้วย

แต่พอคิดอีกที......

ถ้าหากเขาออกม้าไปรับ (ไม่สิ) ไปจับนางกลับมา ก็คงจะมีเพียงกู้ป๋อจ้งเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องนางได้!

เมื่อคิดเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้อย่างมากที่นางจะไปที่ตระกูลกู้

เป็นอย่างที่โม่เฟยเฟยกับโม่เยว่คาดเดา ขณะนี้หยุนหว่านหนิงกับหยวนเป่าอยู่ที่ตระกูลกู้จริงๆ เห็นสองแม่ลูกกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย กู้ป๋อจ้งก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดใจ

"นี่คืออ๋องหมิงทำอะไรพวกเจ้าหรือ หิวมากี่วันแล้วเนี่ย? เหมือนกับหมาป่าผู้หิวโหยเสียจริงๆ"

"พวกข้าไม่ได้หิวหรอก เพียงแต่เมื่อคืนข้าโมโหมากไปหน่อย ฉะนั้นจึงไม่ได้กินอะไรเลย"

นางกินข้าวคำใหญ่ไปพลาง ตอบกลับอย่างไม่ชัดเจนไปพลาง "โมโหมาทั้งคืน ในท้องเต็มไปด้วยลม อีกทั้งยังผายลมตลอดทั้งคืน"

"วางแผนพาหยวนเป่าหนีออกมาจากเรือนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ขณะนี้ปลอดภัยแล้ว ข้าก็รู้สึกหิวแล้ว"

เมื่อคนโมโห ก็มักจะผายลม

ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด ก็เพื่อลมที่อยู่เต็มท้อง......

ฉะนั้น เมื่อคืนหยุนหว่านหนิงที่นอนอยู่ในผ้าห่ม จึงทักทายบรรพบุรุษของโม่เยว่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ผายลมครั้งแล้วครั้งเล่า

สุดท้ายกระทั่งหยวนเป่าก็ยังตกใจตื่น ตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นเหม็นผายลมของนางจึงให้นางเก็บข้าวของ พวกเขาต้องการจะออกจาก"ขุมนรก"นั่น

ถูกต้องแล้ว ที่พวกเขาหนีออกมาจากเรือน ทั้งหมดล้วนเป็นความคิดของหยวนเป่า!

เห็นการกระทำที่"ใจกว้าง"ของหยุนหว่านหนิง ได้ฟังคำตอบอัน"หยาบคาย"ของนาง กู้ป๋อจ้งก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

นึกถึงปีนั้น ตอนที่บุตรสาวของเขาออกเรือน ช่างเป็นคนสุภาพอ่อนโยนอย่างมาก

แล้วทำไมหลานสาวถึงได้หยาบคายเช่นนี้ล่ะ?

หญิงสาวที่แสนดี ล้วนถูกจวนยิ่งกั๋วกงทำให้เจ็บปวดจนกลายเป็นอะไรไปแล้วหรือ?

หนิงเอ๋อร์ก็ถูกคนของตระกูลหยุนทำร้าย!

กู้ป๋อจ้งคิดในใจว่า: หากไม่สามารถช่วยชีวิตหนิงเอ๋อร์ได้ ก็เกรงว่าชีวิตนี้จะไม่สง่างามได้เหมือนแม่ของนาง มีเพียงหยวนเป่าเด็กเปรตคนนี้ ที่ยังสามารถ"ช่วยชีวิต"ได้

เขาหันหน้าไปมองหยวนเป่า "เช่นนั้นเจ้าล่ะ?"

"อ๋องหมิงไม่ได้ให้ข้าวเจ้ากินหรือ?"

"ข้ากินแล้ว"

หยวนเป่าวางน่องไก่ในมือลง แล้วตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาว่า "แต่เมื่อคืนเห็นพวกเขาทะเลาะกัน พอข้าโมโห......จึงโมโหจนอาเจียนออกมา"

กู้ป๋อจ้ง: "......."

เป็นแม่ลูกคู่หนึ่งที่น่าสงสารจริงๆ!

"ท่านตาทวด ไม่ว่าอย่างไรท่านก็จะต้องปกป้องพวกเรา"

หยุนหว่านหนิงยื่นมือที่มันวาวออกไป และคว้าแขนเสื้อของกู้ป๋อจ้งอย่างน่าสงสาร "บัดนี้มีเพียงแค่ท่านเท่านั้น ที่จะสามารถปกป้องพวกข้าได้!"

"ถ้าหากไอ้สารเลวโม่เยว่นั่นพาพวกข้ากลับไป จะต้องทรมานพวกข้าจนตายอย่างแน่นอน!"

มองคราบน้ำมันบนมือของนางที่ถูกเช็ดอยู่บนแขนเสื้อของเขา กู้ป๋อจ้งก็แสดงสีหน้ารังเกียจ "ตกลงๆๆ"

"ตาทวดช่างใจดีจริงๆ!"

หยวนเป่าปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ แล้วใช้ปากมันเยิ้มจูบลงไปบนใบหน้าของเขาอย่างแรง

กู้ไป๋จงยิ่งรู้สึกรังเกียจ และกระโดดหนีออกไป

……

ไม่นาน โม่เยว่ก็มาหาถึงที่บ้านจริง