บทที่ 147 แม่เสือสาวมาแล้ว

หยุนหว่านหนิงที่ไม่ได้ออกจากเรือนมาสองสามวันแล้ว ได้เข้าไปที่ค่ายเสินจี

เดิมทีสถานที่อย่างค่ายเสินจีนี้ จริงๆ แล้วไม่ใช่ใครก็จะเข้าออกได้ตามอำเภอใจ แต่ด้วยชื่อเสียงของพระชายาหมิง ตอนนี้ดังที่สุดในเมืองจิง

ดังนั้นเมื่อเห็นนางเข้ามา องครักษ์ที่ไหนจะมาขวางล่ะ?

หยุนหว่านหนิงจับองครักษ์คนหนึ่งตามความสะดวก "ท่านอ๋องของข้าอยู่ไหนหรือ?"

"อยู่ อยู่ด้านใน......"

องครักษ์พูดอึกๆ อักๆ

"ข้าสามารถกินเจ้าได้หรืออย่างไร? ทำไมเจ้าติ้งตกใจกลัวเช่นนั้นด้วย"

หยุนหว่านหนิงตบๆ ไหล่ขององครักษ์ เก็บกริชในมือกลับมา และหันหลังเดินเข้าไปด้านใน

องครักษ์ : "......"

โครงสร้างของค่ายเสินจี มันแตกต่างจากที่นางจินตนาการเอาไว้

ด้านในล้วนเป็นผู้ชายหยาบกร้าน และยังเป็นครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงเข้ามา และหลายๆ คนก็จำได้ว่า ท่านนี้คือ"แม่เสือสาว"ที่มีชื่อเสียงแห่งจวนอ๋องหมิง พระชายาหมิงหยุนหว่านหนิง

ด้วยความฉลาดปราดเปรื่อง จึงเข้าไปรายงานโม่เยว่ทันที

"พระชายามาหรือ?"

เขาขมวดคิ้วแน่น "นางมาที่นี่ทำไมกัน?"

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ว่ายังโกรธเขาอยู่หรอกหรือ?

เขาเพิ่งจะลุกขึ้น ก็เห็นหยุนหว่านหนิงเดินเข้ามาแล้ว "เกิดอะไรขึ้น? ข้าได้ยินหยวนเป่าบอกว่าเจ้าถูกคนรังแกหรือ?"

โม่เยว่ : "......"

หรูโม่หรูอวี้ที่อยู่ข้างๆ และบรรดาองครักษ์ทั้งหลายต่างถอยออกไปตามๆ กัน

เมื่อครู่นี้พวกเขาได้ยินว่าอะไรนะ? !

ปกติแล้วอ๋องหมิงที่ดูสูงส่งและเย็นชาราวกับทวยเทพ ไม่นึกเลยว่าจะถูกคนรังแกเอาได้? !

"ไม่มีอะไร"

โม่เยว่เขินอายเล็กน้อย ละสายตากลับมาและนั่งลงดังเดิม พร้อมกล่าวอย่างเย็นชาว่า "เจ้ามาทำอะไรที่นี่? นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควรจะมานะ"

"ข้าควรมาหรือไม่ควรมา มันขึ้นอยู่กับเจ้าหรือไร?"

หยุนหว่านหนิงนั่งลงตรงข้ามเขา

เห็นจดหมายกองหนาข้างๆ มือของเขา และยังดูเหมือนว่ามีหลายฉบับที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน

นางจึงเงยหน้าขึ้น "นั่นคืออะไร?"

"ไม่มีอะไร"

โม่เยว่ผลักกองจดหมายนั้นไปข้างๆ แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เต็มใจที่จะให้นางดู

หยุนหว่านหนิงหัวเราะเยาะ "โม่เยว่ เจ้าก็อย่าคิดว่าข้ามาเพื่อเจ้าเลย เป็นบุตรชายของข้าที่เป็นห่วงเจ้าต่างหาก ไม่อยากให้เจ้าถูกคนรังแก ฉะนั้นจึงให้ข้ามา"

"หยวนเป่าให้เจ้ามาหรือ?"

คำตอบนี้ ทำให้โม่เยว่ตกตะลึงอย่างมาก

เจ้าเด็กบ้าคนนั้น ไม่ได้อยากให้เขาถูกรังแกหรอกหรือ? !

"มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าอยากจะมาหรืออย่างไร?"

ใบหน้าหยุนหว่านหนิงเคร่งขรึม และชักสีหน้าใส่เขา

เพียงแต่ว่าตอนนี้ โม่เยว่ยังจมอยู่ในความรู้สึกแปลกใจและดีใจที่หยวนเป่ามอบให้ แล้วก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยที่นางชักสีหน้าใส่เขา เพียงแค่ถามว่า "เขาให้เจ้ามาทำอะไรหรือ?"

"ให้มาเก็บศพเจ้าไงล่ะ"

หยุนหว่านหนิงเหลือบมองเขาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

โม่เยว่คิ้วขมวด

"ตามล้างตามเช็ดให้เจ้า"

หยุนหว่านหนิงจึงพูดตามความจริง "หยวนเป่าเป็นห่วงเจ้า"

โม่เยว่รู้สึกตื้นตันใจเป็นที่สุด

เขาไม่ได้รักเจ้าเด็กคนนั้นไปโดยเปล่าประโยชน์!

"ตอนนี้บอกข้าได้แล้วหรือยัง ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หยุนหว่านหนิงมองไปยังจดหมายข้างๆ มือของเขาอีกครั้ง "หยวนเป่าบอกว่า เป็นเวลาสามวันแล้วที่เจ้าไม่ได้กลับจวนอ๋อง เขาจึงสงสัยว่า เจ้าเลี้ยงนางบำเรอเอาไว้"

โม่เยว่รู้สึกเก้อเขิน "ข้าจะทำได้อย่างไร?"

นางบำเรอหรือ?

แค่หยุนหว่านหนิงเพียงคนเดียว ก็ทำให้เขาหมดแรงที่จะรับมือแล้วไม่ใช่หรือ? !

"สิ่งเหล่านี้......"