ตอนที่ 159
บทที่ 159 พระชายาเลี้ยงผู้ชาย
October 22, 2026
มือของหยุนหว่านหนิงบีบอยู่ตรงลำคอเขาแล้ว
แต่พอได้ยินคำพูดของเสวียนซันเซียนเซิง นางก็รีบเก็บมือกลับมา “จริงหรือ!”
เขาไม่ลงเขา แต่พาตัวซ่งจื่ออวี๋ลงเขาก็ได้เหมือนกัน!
หยุนหว่านหนิงลอบสีมือ มองซ่งจื่ออวี๋ราวกับเด็กน้อยน่ารัก นั่งตัวตรงอยู่ตรงหน้านางสงบเสงี่ยมวางมือทั้งสองตรงหัวเขา...
“เมื่อกี้ท่านพูดแล้ว ลั่นวาจาแล้ว สี่อาชาก็ยากจะตามกลับ”
นางจ้องเสวียนซันเซียนเซิง “ถ้าท่านกลับคำ ก็คือเจ้าลูกเต่าจริงๆ แล้วนะ!”
เสวียนซันเซียนเซิงกลอกตา “ไม่กลับคำแน่นอน!”
ซ่งจื่ออวี๋มองปฏิสัมพันธ์ของทั้งสอง รู้สึกน่าสนใจมาก
อาจารย์ของตนท่วงท่าเซียนกระดูกเต๋า ไม่ยินดียินร้ายมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นด้านสามัญของอาจารย์อย่างนี้ ความเฉยเมยห่างเหินน้อยลง แทนด้วยกลิ่นอายของความเป็นมนุษย์
ซ่งจื่ออวี๋คือเด็กกำพร้าที่เสวียนซันเซียนเซิงเก็บมาจากเชิงเขาเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
หลายปีที่ผ่านมา เสวียนซันเซียนเซิงเข้มงวดกับเขามาก
แต่หลังจากซ่งจื่ออวี๋อายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ ก็ออกท่องเที่ยวพเนจรสี่แคว้น
มีเพียงทุกครั้งที่เขากลับภูเขาหยุนอู้ เสวียนซันเซียนเซิงจะตื่นเต้นกอดเขา รัดจนเขาหายใจไม่ออก
แต่ที่มากกว่านั้น เขามักทำหน้าตึงอย่างดูแล้วใครก็ไม่อยากเข้าใกล้
ทว่าเช่นนี้ ซ่งจื่ออวี๋ก็พึงพอใจแล้ว
เขารู้ว่าอาจารย์รักเขามากที่สุด
“ท่านอาจารย์ ท่านเจาะจงส่งข่าวให้ข้ากลับมา ก็เพื่อให้ข้าลงเขากับพระชายาหมิงหรือขอรับ”
ซ่งจื่ออวี๋ผู้เรียบร้อยถามอย่างสงบเสงี่ยม
“อื่ม นังหนูนี่ไม่จบไม่สิ้น! จะให้ข้าลงเขาให้ได้! เจ้าก็รู้ ข้าเหมาะแต่อยู่ในภูเขาหยุนอู้เท่านั้น ลงเขาจะเวียนหัวตาลายหูอื้อ...”
เสวียนซันเซียนเซิงแสดงออกว่าจนปัญญามาก
คนอื่นล้วนกลัวความสูง แต่เขากลับกลัวที่ต่ำ?!
“ถ้านังหนูนี่โกรธ ต้องเผาภูเขาหยุนอู้ของข้าแน่ ข้าก็เลยได้แต่ให้เจ้าลงเขาไปกับนาง”
แม้เขาจะไม่รู้สาเหตุที่หยุนหว่านหนิงจะให้เขาลงเขาให้ได้ก็ตาม นางคิดจะทำอะไรกันแน่นะ
“ขอรับ ท่านอาจารย์”
ซ่งจื่ออวี๋ผู้เรียบร้อยทำตามประสงค์ของอาจารย์ตนเสมอ ไม่เคยปฏิเสธ
หยุนหว่านหนิงดีใจลิงโลด!
ในเมื่อซ่งจื่ออวี๋คือลูกศิษย์ของเสวียนซันเซียนเซิง เช่นนั้นเสวียนซันเซียนเซิงก็ต้องถ่ายทอดวิชาความรู้ทั้งหมดของเขาให้ซ่งจื่ออวี๋ผู้เป็นศิษย์เพียงคนเดียวอยู่แล้ว!
ดังนั้น การพาตัวซ่งจื่ออวี๋ลงเขาก็เหมือนกัน
บอกจะไปก็ไป หลังจากอิ่มท้องอิ่มใจแล้ว หยุนหว่านหนิงก็ออกเดินทางลงเขากับซ่งจื่ออวี๋
เสวียนซันเซียนเซิงอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก
อาลัยอาวรณ์ฝีมือการทำอาหารและสุราเลิศรสเหล่านั้นของหยุนหว่านหนิง
พอเห็นเขามองนางตาละห้อย...หยุนหว่านหนิงจึงได้แต่หยิบสุรามากมายออกมาจากช่องว่าง พร้อมด้วยขนม ห่านรมควัน ไก่ตุ๋น เป็ดย่างและของกินต่างๆ ที่ห่อเรียบร้อยออกมาจำนวนหนึ่ง
“ของพวกนี้พอให้ท่านกินช่วงหนึ่งแล้ว”
ภูเขาหยุนอู้อากาศค่อนข้างเย็น
แม้จะบอกว่าเข้าฤดูร้อนแล้ว แต่ยอดเขาก็ยังเย็นยะเยือก มีน้ำค้างแข็งในตอนกลางคืน
ราวกับฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ
ดังนั้นของเหล่านี้ ขอแค่ไม่แกะห่อก็เก็บรักษาไว้ได้
“เอาไว้ท่านกินหมดแล้ว ข้าจะเอามาให้ท่านอีก”
อย่างไรก็เป็นผู้สูงอายุ หยุนหว่านหนิงรู้สึกวางใจไม่ลงบางส่วน มองเขาด้วยสายตาที่มองคนแก่โดดเดี่ยว “ท่านเป็นคนแก่เฝ้าบ้านต่อไปเถอะ! เป็นท่านที่ไม่ตามข้าลงเขาเองนะ”
เสวียนซันเซียนเซิงปาดน้ำตา “นังหนูหนิง ข้ารู้ว่าเจ้าปากร้ายแต่ใจดี เจ้าเป็นห่วงข้าที่สุด”
หยุนหว่านหนิง “...ถูกต้อง ข้าปากร้ายแต่ใจดี”
“เป็นคนที่ปากร้ายที่สุดในตงเป่ย (*พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนในปัจจุบัน)เลยล่ะ!”
เสวียนซันเซียนเซิงฟังไม่เข้าใจ แต่ก็ยังเอาแต่ปาดน้ำตา
เมื่อเห็นดังนั้น หยุนหว่านหนิงจึงควานหาปลาแห้งรสเผ็ดออกมาสองสามห่อจากช่องว่าง “ให้ ไม่ต้องร้องแล้ว!”
แล้วยัดอมยิ้มสองสามแท่งให้เขาในคราวเดียว
เมื่อนั้นเสวียนซันเซียนเซิงจึงจะกลายเป็นยิ้ม “ไก่ เป็ด ห่านมีหมดแล้ว ขาดแต่ปลาเนี่ยแหละ! แล้วนี่คืออะไร ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งหรือ”
เขาฉีกกระดาษห่ออมยิ้ม แล้วเลียอย่างระมัดระวังทีหนึ่ง
ทันใดนั้นเขาก็ตกเป็นทาสความอร่อยของอมยิ้ม
“หวานยิ่งนัก!”
เสวียนซันเซียนเซิงยิ้มแย้มราวกับ ‘เฒ่าทารก’ ที่อายุเจ็ดสิบแปดปี