บทที่ 161 ท่านอ๋องยอมถอยให้

โชคดีที่เขาตาเร็วมือไว จึงสามารถคว้าข้อมือเรียวบางของนางเอาไว้ได้

ก่อนหน้านี้ถูกนางตบหน้าก็ถือว่าแล้วกันไปเถอะ แต่ครั้งนี้อยู่ต่อหน้าคนนอกแท้ ๆ นางยังกล้าลงไม้ลงมือกับเขา .....โม่เยว่โกรธสุดขีดแล้วจริง ๆ ออกแรงกระชากนางเข้ามาในอ้อมแขนเต็มแรง

"หยุนหว่านหนิง! ข้าเป็นสามีของเจ้านะ!"

เขาถลึงตามองนางอย่างดุดัน “เจ้ารนหาที่ตายรึ?!”

“สามีแล้วจะทำไมล่ะ? แทนที่จะต้องมีสามีที่เอาแต่สงสัยข้าอยู่ได้ทั้งวี่ทั้งวัน ไม่สู้ให้ข้ากลายเป็นหม้ายไปเลยเสียยังดีกว่า!”

หยุนหว่านหนิงไม่มีท่าทีหวั่นกลัวเลยแม้แต่น้อย

เรื่องที่นางต้องเผชิญหน้ากันจัง ๆ กับโม่เยว่แบบนี้ มันไม่ได้เพิ่งจะเกิดขึ้นวันสองวันนี้เสียเมื่อไหร่

ในทางกลับกัน นี่กลับทำให้ซ่งจื่ออวี๋รู้สึกลำบากใจไม่น้อย เขาหันหลังแล้วเดินออกไปด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน ไปยืนรออยู่ข้างนอกเพื่อให้ทั้งสองคนทะเลาะกันให้เสร็จก่อนค่อยเข้าไป

“เมื่อครู่นี้เจ้ากับข้ายังคุยกันดี ๆ อยู่เลย เจ้าก็เริ่มสงสัยข้าอีกแล้ว! เจ้าเองลองคิดดูให้ดี ๆ อีกครั้งซิ ว่าเงื่อนไขข้อที่สองคืออะไร แล้วท่องมาให้ข้าฟังหนึ่งรอบแบบอย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว!”

หยุนหว่านหนิงโกรธจนสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

เมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของนาง โม่เยว่ก็อดหวนนึกถึงคืนที่พวกเขาทะเลาะกันไม่ได้......

นางก็โกรธมากจนใบหน้าดวงเล็ก ๆ นี้บิดเบี้ยวไปเช่นกัน

ระลอกความรู้สึกผิดสายหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ เขาทำได้แค่หันหน้าหนีไปอีกด้าน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ข้อสอง ไม่ว่าในสถานการณ์ไหนก็ไม่อนุญาตให้สงสัยในตัวข้า! ทุกสิ่งที่ข้าทำจะไม่นับว่าเป็นการทำเพื่อเจ้าทั้งหมด แต่เพื่อหยวนเป่า! ข้ายังคงยึดตามคำพูดประโยคเดิม เจ้ากับข้าคือคนที่ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า"

“ท่องอีกรอบ!”

หยุนหว่านหนิงยังโกรธไม่หาย

"หยุนหว่านหนิง อย่าให้มันมากเกินไปนะ! ข้ายอมถอยให้แล้วเจ้าก็ควรมีขอบเขตบ้าง!"

โม่เยว่ก็โกรธแล้วเหมือนกัน

“ข้าให้เจ้าท่องอีกรอบ!”

หยุนหว่านหนิงออกแรงเหยียบหลังเท้าของเขาหนัก ๆ ไปครั้งหนึ่ง "มีแต่การท่องจำให้มากขึ้นอีกหลาย ๆ รอบ เจ้าถึงจะจำมันได้อย่างขึ้นใจ!"

โม่เยว่เจ็บจนสะอึก รีบปล่อยมือนางแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เขาถูกบังคับจนไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้แค่ท่องเงื่อนไขนั้นซ้ำอีกครั้ง

"ในเงื่อนไขข้อนี้ ประโยคที่สองคืออะไร?"

หยุนหว่านหนิงมองเขาอย่างเย็นชา เหมือนครูสอนภาษาที่ถามคำถามในชั้นเรียนก็ไม่ปาน สายตาเช่นนั้นของนางทำให้หัวใจของโม่เยว่ขมวดเกร็งขึ้นมาทันที จู่ ๆ ก็เบนสายตาหนีไปทางอื่นด้วยความรู้สึกร้อนตัวน้อย ๆ

"ทุกสิ่งที่ข้าทำจะไม่นับว่าเป็นการทำเพื่อเจ้าทั้งหมด แต่เพื่อหยวนเป่า!"

เขาตอบ

"ถูกต้อง เจ้าจงจำไว้ให้ดีล่ะ! ถ้าไม่ใช่เพราะหยวนเป่า ข้าจะไม่มีวันช่วยเจ้าเด็ดขาด"

หยุนหว่านหนิงกัดฟันพูด

ในใจของโม่เยว่รู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขารู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าหยุนหว่านหนิงรักหยวนเป่ามากแค่ไหน หยวนเป่าคือชีวิตของนาง!

เพราะหยวนเป่า นางจะไม่มีวันทำอะไรเขาแน่นอน..... ในทางตรงกันข้าม เขากลับทำให้นางโกรธเคืองหลายต่อหลายครั้ง วันนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองอาจจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้

แต่เพราะคำพูดแบบไม่คิดของเขา เพราะความสงสัยของเขา นางจึงโกรธขึ้นมาอีกแล้ว!

โม่เยว่ก้มหน้าลง น้ำเสียงอ่อนลงไปหลายส่วน

"หนิงเอ๋อร์ ขอโทษด้วย ล้วนเป็นเพราะข้าไม่ดีเอง"

เขาขอโทษอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "ข้าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ไม่ยอมไว้ใจใครทั้งนั้น เจ้าให้เวลาข้าอีกสักนิดเถอะ ข้าสัญญาว่าหลังจากนี้ข้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างแน่นอน!"

“หา? พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วรึ? ท่านอ๋องถึงกับยอมรับความผิดของตัวเอง”

หยุนหว่านหนิงแค่นยิ้มเย็นชา

โม่เยว่ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขายอมเห็นนางกระทืบเท้าพลางชี้จมูกด่าเขาแบบโหด ๆ เสียยังดีกว่า

ก็ไม่อยากได้ยินคำพูดประชดประชัน หรือต้องเห็นสายตาเย็นชาไม่แยแสของนาง

บางทีอาจเป็นเพราะการปรากฏตัวของซ่งจื่ออวี๋ ในใจของเขาจึงรู้สึกถึงวิกฤตบางอย่าง?

หรือบางทีอาจเพียงเพราะ เพื่อหยวนเป่าโดยบริสุทธิ์ใจจริง ๆ?

โม่เยว่หาเหตุผลไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ตอแยต่อแบบไม่เลิกรา แค่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า "หนิงเอ๋อร์ พวกเราคุยกันดี ๆ ได้หรือไม่?"

เมื่อเห็นว่าประตูห้องหนังสือปิดอย่างแน่นหนา ก็รู้ว่าซ่งจื่ออวี๋อยู่ข้างนอก

ครั้งนี้ ไม่ได้มีบุคคลที่สามอยู่ในห้องหนังสือแล้ว.....

เขาก้มหน้ายอมรับผิด ก็ไม่นับว่าเป็นอะไร!

ลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขา ยืดได้ก็หดได้!