บทที่ 185 ท่านแม่ไม่ต้องการข้าแล้ว

“ถ้าท่านเอาเงินล้านตำลึงออกมาได้จริง ต่อไปข้าจะเรียกท่านด้วยความเคารพนอบน้อมว่า ‘หยุนเงินล้าน’เลย!”

โม่เฟยเฟยจ้องนางอย่างตกตะลึงตาค้าง

ตลอดทางที่ออกมาจากตำหนักคุนหนิง สีหน้าโม่เฟยเฟยยังคงเป็นเช่นนั้นไม่เปลี่ยน

หยุนเงินล้าน “ไยไม่พูดเล่า”

“ข้ามีค่าแค่หนึ่งล้านตำลึงหรือ”

โม่เฟยเฟยแสดงออกว่าห่อเหี่ยวใจมาก “พี่สะใภ้เจ็ด เกรงว่าท่านจะไม่มีญาณทัศนะต่อตนเองเอาเสียเลย! ในเมืองหลวง ด้วยวาทศิลป์นี้ของท่าน น่ากลัวว่าคนจะไม่กล้าซื้อหนึ่งล้านตำลึงนะ”

หยุนหว่านหนิง “...เจ้าคนไม่รู้คุณคน!”

นี่นางทำเพื่อใครกันฮะ!

เมื่อนั้นโม่เฟยเฟยจึงหัวเราะแหะๆ เดินไปกอดแขนนางแบบประจบประแจง “พี่สะใภ้เจ็ดดีที่สุดเลย! วันนี้พี่สะใภ้รับภาระหนี้ใหญ่หลวงหนึ่งล้านตำลึงเพื่อข้า ข้ารู้สึกผิดตำหนิตัวเองนัก”

“อย่างนี้แล้วกัน! พวกเราเริ่มกันเลย ข้าจะไปขนจากตำหนักเว่ยหยางมาให้หมด”

“พี่เจ็ด ท่านไปที่ตำหนักเสด็จแม่ ยกเค้าตำหนักหย่งโซ่วมาให้หมด”

“พี่สะใภ้เจ็ดกลับจวนอ๋อง เก็บของที่มีค่าออกมาให้หมด พวกเราร่วมด้วยช่วยกัน หนึ่งล้านตำลึงน่าจะไม่ยาก”

ฟังแล้วปวดใจยิ่งนัก

ทว่าขณะเดียวกันหัวใจหยุนหว่านหนิงก็รู้สึกอบอุ่น

ดีที่ตอนนี้นังเด็กโม่เฟยเฟยอยู่ฝั่งเดียวกับนางแล้ว จะต่อกรกับฉินซื่อเสวียก็ง่ายขึ้นเยอะ...

โม่เยว่อีกคน กลับทำให้นางคาดไม่ถึงนิดๆ

วันนี้เขาถึงกับออกตัวปกป้องนางเอง?!

นางรู้ ถึงวันนี้นางจะไม่เอ่ยปาก โม่เยว่ก็มีวิธีพานางออกมาจากตำหนักคุนหนิง ทั้งยังพาออกมาได้อย่างชนิดที่ว่าครบสามสิบสอง ไม่ต้องเสียเงินแม้แต่แดงเดียว

แต่นางมีจุดประสงค์อื่น...

ดังนั้นจึงจงใจพูดถึงเรื่องเงินหนึ่งล้านตำลึง

ครั้นเห็นนางทอดสายตามา โม่เยว่ก็แค่นฮึเสียงเบา “ไม่ต้องมองข้า! ข้าไม่สนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้ของเจ้าหรอก เจ้ามีเงิน คิดหาเงินหนึ่งล้านตำลึงนี่เองเถอะ”

หยุนหว่านหนิงคว่ำปาก

เสียทีที่นางยังซาบซึ้งครู่หนึ่ง เจ้าผู้ชายเลวนั่นยังคงจำแลงกายมาจากสุนัขเช่นเดิม

ชอบไม่ลง!

“ไม่รบกวนท่านอ๋องให้ต้องลำบากหรอก”

หยุนหว่านหนิงแค่นฮึเย็นเสียงหนึ่ง “อย่างมากข้าก็ขายหยวนเป่าไปเสีย”

โม่เยว่เดือดพลุ “เจ้ากล้า?!”

“ถ้าเจ้ากล้าขายหยวนเป่า ข้าจะขายเจ้า!”

“ขายข้าต้องขาดทุนนะ! เฟยเฟยบอกแล้วไม่ใช่หรือ ข้ายังขายไม่ได้หนึ่งล้านตำลึงเลย”

หยุนหว่านหนิงทำหน้าบริสุทธิ์ “เจ้าคิดว่า ถ้าเสด็จพ่อรู้ว่ามีหยวนเป่าอยู่...อย่าว่าแต่หนึ่งล้านตำลึงเลย ต่อให้ร้อยของล้านตำลึง เสด็จพ่อก็ต้องให้ข้ากระมัง”

โม่เยว่สบตากับโม่เฟยเฟยทีหนึ่ง “วิธีนี้ได้!”

แต่หยุนหว่านหนิงส่ายหน้า “แต่ข้ายินดีขายท่านอ๋อง ก็ไม่ขายหยวนเป่า”

โม่เยว่ “...”

นังคนนี้ ต้องเป็นพังพอนจำแลงกายมาแน่!

เจ้าคิดเจ้าแค้น!

นิดๆ หน่อยๆ ก็จะเอาคืน!

โม่เฟยเฟยหัวเราะ “เอิ๊กๆๆ” “ข้าเข้าใจเสียที! พี่สะใภ้เจ็ด หนึ่งล้านตำลึงในวันนี้ แม้จะให้เสด็จแม่”

“แต่ถึงตอนนั้นก็ต้องเอามาจากเสด็จพ่ออยู่ดี!”

นางรู้อยู่แล้วเชียว หยุนหว่านหนิงฉลาดปราดเปรื่องออกปานนี้ จะยอมแพ้ง่ายๆ อย่างนี้ได้อย่างไร

นั่นคือหนึ่งล้านตำลึงเชียวนะ!

หยุนหว่านหนิงไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ยอมรับเช่นกัน

โม่เฟยเฟยพูดถูกเพียงครึ่งเดียว

นางต้องการเอามาจากโม่จงหรานจริง แต่โม่จงหรานจะเอามาจากผู้ใดนั้น...ปัญหานี้ น่าสนุกจะตาย!

ความซุกซนวาบผ่านดวงตานาง

…

พอกลับถึงจวนอ๋อง หยุนหว่านหนิงก็กวาดเรือนชิงหยิ่งจนเรียบ

ขณะกำลังจะไปเอาเงินข้างนอก ใบหน้าแก้มยุ้ยของหยวนเป่าก็ปรากฏที่ปากประตู “ท่านแม่ นี่ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ จะยกเค้าบ้านหรือ”

หยุนหว่านหนิงเหล่ตามองเขา ขนเงินด้วยความกระหืดกระหอบ “อย่าพูดมาก มาช่วยกัน!”

“อ้อ!”

หยวนเป่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วออกแรงช่วย...ให้ยุ่งกว่าเดิม

เงินตำลึงเทกระจาด หยวนเป่าก้นจ้ำเบ้านั่งกับพื้น “ท่านแม่ นี่ท่านใช้แรงงานเด็กผิดกฎหมายนะ!”

หยุนหว่านหนิงเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกัน