ตอนที่ 196
บทที่ 196 ช่วยเสด็จพ่อ
October 22, 2026
เมื่อผลักประตูตำหนักออก ภาพด้านในก็ทำให้หยุนหว่านหนิงต้องทึ่งตะลึงตึงโป๊ะยืนอยู่กับที่
ข้างเตียงคือแจกันดอกไม้ที่ตกแตก
โม่จงหรานพาดตัวอยู่ที่ข้างเตียง สายตาตื่นตระหนกลนลาน ร่างกายกึ่งหนึ่งจะตกลงพื้นแล้ว มือข้างหนึ่งยันอยู่กับพื้น ส่วนอีกข้างกำลังออกแรงผลักซุนตายิ่ง
ราวกับต้องการหนีออกจากเงื้อมมือปีศาจของนาง เนื้อตัวเต็มไปด้วยความขัดขืนและเดียดฉันท์อย่างเห็นได้ชัดเจน
ส่วนซุนตายิ่ง นุ่งน้อยห่มน้อย
หยุนหว่านหนิงอดเดาะลิ้นไม่ได้
ซุนซานฝูนี่...ช่างกล้าจริงๆ!
น่ากลัวว่าจะเป็นผู้หญิงที่กล้าขืนใจฮ่องเต้คนแรกในประวัติศาสตร์เลยกระมัง!
ดังคาด ไร้การศึกษาก็บ้าบิ่นอย่างนี้แหละ!
แต่ เสด็จพ่อก็อายุปูนนี้แล้ว สนุกเสียบ้าดีเดือด...
หยุนหว่านหนิงส่ายหน้า...
โม่เยว่กับซูปิ่งซ่านเดินเข้ามาใกล้ เห็นสภาพการณ์ในตำหนัก โม่เยว่รีบเบือนสายตาออกทันที...ซูปิ่งซ่านโพล่งปากออกไปอย่างห้ามไม่อยู่ “ฝ่าบาท!”
เสียงนี้ปลุกโม่จงหรานและซุนตายิ่งที่จิตใจยังคงดำดิ่งอยู่
ซูปิ่งซ่านเบียดข้างตัวหยุนหว่านหนิงไป “ฝ่าบาท ทรงเป็นไม่อะไรกระมังพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามา ซุนตายิ่งถึงได้พลิกตัวลงจากตัวของโม่จงหรานด้วยความตื่นตระหนก พลันม้วนผ้าห่มหลบอยู่ที่เตียงฝั่งข้างใน
โม่จงหรานอยู่ในชุดนอนสีเหลืองสว่าง บนนั้นปักลายมังกรคู่เล่นลูกแก้ว
สายตาตื่นตระหนกระคนสับสนบางส่วน ราวกับยังไม่ค่อยได้สติ
ปลายจมูกหยุนหว่านหนิงดุ๊กดิ๊กๆ ได้กลิ่นประหลาดที่ลอยมาจากเตียงมังกรทันที
นางรีบตะโกนกับโม่เยว่เสียงทุ้ม “อย่าเข้ามา! กลั้นลมหายใจ!”
โม่เยว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้งได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ ก็กลั้นลมหายใจยืนอยู่กับที่ตามจิตใต้สำนึกทันที ทว่าหยุนหว่านหนิงห้ามช้าเกินไป ซูปิ่งซ่านพุ่งเข้าไปด้วยความร้อนรน
ไม่นาน ซูปิ่งซ่านก็นั่งยองลงอยู่ข้างเตียง
“นี่...”
หยุนหว่านหนิงอดซี้ดไม่ได้
เป็นผู้ชายยังพอจัดการได้ง่าย หาผู้หญิงที่ยินดีนอนด้วยก็สิ้นเรื่อง
แต่ซูปิ่งซ่าน เป็นขันที!
แม้ว่าเขาจะไม่มีสิ่งนั้นแล้ว แต่ต่อมรับรู้ของร่างกายก็ยังเป็นต่อมรับรู้ของผู้ชาย กลิ่นนี้สามารถมอมเมาสติ ตกอยู่ในอารมณ์วาบหวาม
เวลานี้ซูปิ่งซ่านถูกกลิ่นนี้ทำให้เกิดปฏิกิริยาแล้ว นี่จะทำอย่างไรดี!
หยุนหว่านหนิงปวดหัวเล็กน้อย ได้แต่ตะโกนเสียงดัง “เสี่ยวเหลียงจื่อ!”
“พาอาจารย์เจ้าออกไป!”
เมื่อนั้นเงาร่างเหลียงเสี่ยวกงกงก็ปรากฏอยู่ที่ปากประตู ก่อนจะได้เข้ามาเขาได้ยินหยุนหว่านหนิงเจาะจงกำชับ “กลั้นลมหายใจ!”
ซูปิ่งซ่านที่ทรมานถึงที่สุด ถูกเหลียงเสี่ยวกงกงลากตัวออกไป
โม่เยว่ถอยออกไปก้าวหนึ่ง เปิดหน้าต่างระบายอากาศตามคำสั่งของหยุนหว่านหนิง
“ท่านอ๋อง ไปคุมฝูงขุนนางที่ท้องพระโรงก่อน เรื่องเล็กเจ้าตัดสินใจ เรื่องใหญ่รอให้เสด็จพ่อทรงได้สติแล้วค่อยว่ากัน แล้วให้ขุนนางบุ๋นบู๊แยกย้ายกันไปก่อน”
ดูจากท่าทางของโม่จงหรานแล้ว น่ากลัวว่าวันนี้จะประชุมเช้าไม่ได้
“เจ้าระวังด้วย”
โม่เยว่อุดจมูก กำชับกับนางประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงตึงเครียด แล้วจึงหมุนกายจากไป
เมื่อนั้นในตำหนักจึงเหลือแต่หยุนหว่านหนิงที่ดูเรื่องสนุกอย่างสุขีสโมสร ซุนตายิ่งที่ตื่นตระหนกห่อตัวเองจนเป็นบ๊ะจ่าง และโม่จงหรานที่สติยังพร่าเบลออยู่
“ซุนซานฝู เจ้าช่างกล้านะ!”
หยุนหว่านหนิงลากเก้าอี้มานั่ง มองเศษแจกันที่อยู่ข้างเตียง
เมื่อครู่ก็คือเสียงแตกนี้ และประโยค ‘ใครก็ได้!’ ที่โม่จงหรานพยายามรักษาสติอย่างสุดชีวิต
ถึงทำให้หยุนหว่านหนิงรู้ว่าเกิดปัญหา รีบวิ่งเข้ามาช่วยเขา
มิเช่นนั้น หากช้าไปอีกก้าวเดียว...
นางมองโม่จงหรานในชุดนอนหลุดลุ่ย อดกลั้นขำไม่ได้ คิดในใจว่าหากช้าไปอีกก้าวเดียว วันนี้ก็รักษาความบริสุทธิ์ยามแก่ของเสด็จพ่อไม่ได้แล้ว!
รอเขาได้สติ คงต้องโกรธเกรี้ยวจนยกวังหลังทิ้งเลยกระมัง!