ตอนที่ 206
บทที่ 206 คุ้มครองให้นางปลอดภัย
October 22, 2026
“จื่ออวี๋มาหรือ”
หยุนหว่านหนิงทำอารมณ์ให้กลับเป็นปกติ “เจ้าให้เขารอที่ห้องโถง เดี๋ยวข้าจะไป”
นางเข้าห้องล้างหน้าบ้วนปาก สั่งให้บ่าวไพร่เตรียมสำรับ แล้วพาหยวนเป่าไปที่ห้องโถง
ซ่งจื่ออวี๋รออยู่นานแล้วตามคาด
เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา เขาก็วางถ้วยน้ำชาแล้วลุกขึ้นยืน “หว่านหนิง”
แม้ทั้งสองจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน แต่ด้วยการขอร้องของหยุนหว่านหนิง หลายหน ในที่สุดซ่งจื่ออวี๋ก็ไม่เรียกนางว่า ‘พระชายาหมิง’ แล้ว
ฟังดูห่างเหินเกรงใจกันเกินไป
“จื่ออวี๋ เจ้ามาแต่เช้าขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรือ”
หยุนหว่านหนิงเดินเข้าไปใกล้ หยอกเขา “เจ้าไม่ต้องกินอาหารเช้าหรือ เจ้าที่เป็นสำนักหอดูดาวหลวงว่างงานขนาดนี้เชียว?”
“จะไปหรือไม่ก็เหมือนกัน ข้าไม่ชอบอยู่รวมกลุ่มกับใคร”
ซ่งจื่ออวี๋เอ่ยเรียบ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หากเป็นเรื่องใหญ่ โม่จงหรานย่อมส่งคนมาเชิญเขาไปปรึกษาหารือด้วยอยู่แล้ว
โม่จงหรานรู้ว่าซ่งจื่ออวี๋เป็น ‘ผู้สูงส่งละทิ้งทางโลก’ ไม่ชอบคบค้าสมาคมกับ ‘ผู้ยังมีกิเลส’ ดังนั้นจึงเจาะจงอนุญาตไม่ต้องร่วมประชุมเช้าทุกวัน
“ข้าไม่ใช่คนหรือ”
หยุนหว่านหนิงกลอกตา
ซ่งจื่ออวี๋หัวเราะเบาๆ “นอกจากเจ้ากับท่านอ๋อง”
“จริงสิ ลุงเว่ยบอกว่าเจ้ามาหาข้ามีเรื่องด่วน มีอะไรหรือ”
หยุนหว่านหนิงมองเขาด้วยความสงสัย
ซ่งจื่ออวี๋หยิบยันต์คุ้มครองออกมาจากแขนเสื้อก่อนจะมอบให้ “สิ่งนี้ข้ากับท่านอาจารย์ร่วมแรงกันทำขึ้นเมื่อคืน เจ้าต้องพกติดตัวตลอดเวลา ห้ามทำหายเด็ดขาด”
ยันต์คุ้มครอง?
หยุนหว่านหนิงรับมาด้วยความสงสัย “ให้ยันต์คุ้มครองข้าทำไม”
“ทำไมไม่ให้ลูกข้าอีกอันล่ะ”
“ยันต์คุ้มครองนี้ เจ้าใช้ได้คนเดียว”
ซ่งจื่ออวี๋ส่ายหน้าน้อยๆ “หยวนเป่าไม่จำเป็น”
ฉะนั้น นางต้องการยันต์คุ้มครอง?!
แต่อยู่ดีๆ ทำไมต้องมียันต์คุ้มครองด้วย?
หยุนหว่านหนิงงุนงง “ซ่งจื่ออวี๋ เจ้าพูดมาให้ชัด ทำไมข้าถึงต้องมียันต์คุ้มครอง หรือว่าข้าจะมีเรื่องอะไรหรือ”
นางมีกำไลหยกอยู่ในมือ
ถ้าเจออันตรายอะไร ช่องว่างจะเตือนนางแน่นอน
แต่ช่องว่างไม่มีปฏิกิริยา...
“วิญญาณเจ้าไม่มั่นคง”
ซ่งจื่ออวี๋พูดธรรมดา แต่หยุนหว่านหนิงตกใจจนหน้าซีดเผือด!
“เจ้าว่าอะไรนะ!”
เพราะตกใจเกินไป มือกระตุก ยันต์คุ้มครองจึงเกือบตกลงพื้น!
ซ่งจื่ออวี๋มองนางด้วยความหมายลึกซึ้ง “หยวนเป่าคงยังไม่ได้กินมื้อเช้ากระมัง ให้เด็กกินก่อนเถอะ หยวนเป่ากำลังโต กินสายเกินไปจะไม่ดีกับสุขภาพ”
หยุนหว่านหนิงรู้ เขาต้องการให้หยวนเป่าออกไป
ด้วยเหตุนี้ นางจึงเรียกหรูเยียนเข้ามา ให้นางพาหยวนเป่าไปห้องอาหาร
ตอนนี้ในห้องโถงจึงเหลือพวกเขาเพียงสองคน
“มีอะไรเจ้าก็พูดมาตรงๆ อย่าทำให้ข้าตกใจ”
หยุนหว่านหนิงมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น “ข้าขวัญอ่อน”
ถ้าเปลี่ยนเป็นเสวียนซันเซียนเซิงอยู่ตรงหน้า ต้องหัวเราะเยาะนางแน่
แต่คนผู้นี้คือซ่งจื่ออวี๋
เขาเปลี่ยนบุคลิกอ่อนโยนดั่งหยกในปกติ ยามนี้มีกลิ่นอายเย็นเฉียบรายล้อมอยู่รอบตัว ทั้งเนื้อทั้งตัวราวกับเพิ่งลงมาจากสวรรค์ชั้นเก้า มาถึงพื้นพิภพด้วยท่วงท่าแห่งเซียนมนุษย์
ซ่งจื่ออวี๋ในเวลานี้ มีความน่าเกรงขามมาก!
หยุนหว่านหนิงแอบสะดุ้งใจ!
“เจ้าไม่ควรอยู่บนโลกใบนี้”
ซ่งจื่ออวี๋ไม่อ้อมค้อม ประโยคแรกก็ทำให้หยุนหว่านหนิงตกใจแล้ว!
รู้ม่านตานางหดเล็ก มองเขาอย่างเหลือเชื่อ...
“ท่านอาจารย์เคยบอก ผู้ที่ไม่สมควรอยู่ในสถานที่แห่งนี้ สามจิตเจ็ดวิญญาณจะถูกกลืนกินไปทีละน้อย นี่คือกฎของโลกแห่งความเป็นและความตาย ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจรอดพ้น”
เหมือนกับที่คิด!
ซ่งจื่ออวี๋กับเสวียนซันเซียนเซิงรู้ความเป็นมาของนาง!
หยุนหว่านหนิงตกใจจนพูดไม่ออก