ตอนที่ 209
บทที่ 209 จวนอ๋องหยิงมีข่าวดี
October 22, 2026
“พูด!”
โม่เยว่ไม่หันหน้า
“คุณชายน้อยบอกว่าคืนนี้จะพักอยู่ที่ตระกูลกู้ ไม่กลับจวนอ๋องขอรับ”
พอหรูอวี้พูดจบก็ปรี่ไปทันที
หยุนหว่านหนิง “...เจ้าเด็กนี่ กลัวว่ากลับมาแล้วข้าจะจัดการเขาล่ะสิ”
โม่เยว่กลั้นหัวเราะ “ไม่เป็นไร ข้าจะกลับไปตระกูลกู้อีกครั้งก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะ ข้ารับหยวนเป่ากลับมาแล้ว เจ้าห้ามทำอะไรเขาล่ะ”
“ยังไม่ทันกลับมาก็ปกป้องเสียแล้ว?”
หยุนหว่านหนิงจนใจ
โม่เยว่ยิ้มออกประตู ไปรับหยวนเป่าที่ตระกูลกู้อีกครั้ง
หรูโม่และหรูเยียนที่ซ่อนตัวดูเรื่องสนุกอยู่หลังประตูมึนงงเป็นไก่ตาแตก “เมื่อกี้ยังตบตีกันอยู่เลยไม่ใช่หรือ ทำไมแพล็บเดียวนายท่านก็ยิ้มหน้าบานออกมาแล้วเล่า”
“ตอนนี้อารมณ์ของท่านอ๋องขึ้นอยู่กับพระชายาจริงๆ ด้วย”
หรูเยียนให้บทสรุป
เมื่อนั้นก็มีเสียงของหยุนหว่านหนิงดังมาจากในห้อง “หรูเยียน”
“เจ้าค่ะ พระชายา”
หรูเยียนรีบเข้าห้อง “พระชายามีอะไรจะสั่งหรือ”
หยุนหว่านหนิงฮึดกำลังใจ กลับมากระปรี้กระเปร่ามากขึ้นแล้ว “ข้าได้ยินว่าหยุนธิงหลานคิดจะมีลูกชายให้โม่หุยเฟิงคนหนึ่ง จะได้สร้างฐานะให้มั่นคง...”
เพื่อเข้าจวนอ๋องหยิง หยุนธิงหลานก็ทุ่มเทเสียจริงๆ
ไม่เพียงแต่จะมีบุตรให้โม่หุยเฟิงแบบท้องก่อนแต่ง ทั้งยังคิดจะได้บุตรชายในทีเดียว...
ถ้านางมีบุตรชาย ไม่ว่าจะถูกต้องตามจารีตประเพณีหรือไม่ อย่างไรก็ถือว่าเป็นพระนัดดาองค์โต แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นพวกหยุนธิงหลานนึกวาดฝันและคาดหวังไปเอง
พระนัดดาองค์โตที่แท้จริง มีมาตั้งนานแล้วต่างหาก!
ฝันหวานของหยุนธิงหลานกับโม่หุยเฟิง ถูกลิขิตให้ต้องสลาย
มุมปากของหยุนหว่านหนิงยกรอยยิ้มถากถาง “เจ้าเสาะโอกาส เอาเรื่องที่หยุนธิงหลานไม่สามารถมีลูกได้ส่งไปถึงหูของโม่หุยเฟิงกับฮองเฮา”
“ข้าก็อยากจะรู้นัก พอพวกเขารู้เรื่องนี้แล้วจะทำหน้าตาอย่างไร”
ฉินซื่อเสวียทำลายศัตรูโดยใช้วิธีที่ต้องเจ็บหนักทั้งสองฝ่าย ยอมทำลายตัวเอง ก็ต้องทำให้หยุนธิงหลานท้องไม่ได้
เรื่องนี้หยุนหว่านหนิงกับหรูเยียนรู้มานานแล้ว
“เจ้าค่ะ พระชายา”
หรูเยียนรับคำด้วยความเคารพนอบน้อม แต่ขณะกำลังจะออกไปก็ถูกหยุนหว่านหนิงเรียกหยุดอีก “เดี๋ยว”
“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว...”
…
จวนอ๋องหยิง
เมื่อได้รับคำตอบจากฮองเฮาจ้าว หยุนธิงหลานก็ดีใจยกใหญ่ พักอยู่ที่จวนอ๋องหยิงในคืนวันนั้นเลย
การถูกกักตัวในช่วงนี้ โม่หุยเฟิงได้พักร่างกายดีแล้ว
หลังจากเสร็จภารกิจ หยุนธิงหลานก็พาดตัวอยู่บนอกของเขา พ่นลมหอม “ท่านอ๋อง ฮองเฮาเหนียงเหนียงอนุญาตให้ข้ามีลูกให้ท่าน ราตรียังอีกยาวไกล ครั้งเดียวไม่พอ พวกเรามาต่อกันเถอะ”
โม่หุยเฟิงหอบฮัก
“เจ้าเห็นข้าเป็นวัวหรือ!”
เขาเหนื่อยแล้ว ปัดมือแบบอิดโรย
พักผ่อนมาระยะหนึ่ง พลังอึดของเขาต่างจากเมื่อก่อนมาก...
แต่หยุนธิงหลานปีศาจยั่วยวนคนนี้ ครั้งเดียวเขาก็เจ็บเอวจะแย่อยู่แล้ว รู้สึกเหมือนร่างกายกลวงโบ๋ ยังจะต่ออีก!
จะเอาชีวิตของเขาหรือ!
“แต่หมอที่ให้ตำรับพื้นบ้านมา บอกว่าเพื่อความแน่นอน ต้องหลายๆ ครั้งถึงจะดี”
หยุนธิงหลานทอดสายตาหวาน “ข้ากลัวว่าครั้งเดียวจะไม่...”
โม่หุยเฟิงกลัวแล้วจริงๆ ผลักนางออกก่อนจะลงจากเตียงราวกับหนี “ข้าจะเข้าห้องน้ำ”
การเข้าห้องน้ำหนนี้ เนิ่นนานมาก
หยุนธิงหลานเรียกบ่าวไพร่เข้ามาสอบถาม ถึงได้รู้ว่าโม่หุยเฟิงเข้าไปหลบที่ห้องของฉินซื่อเสวียแล้ว
“น่าโมโหชะมัด!”
นางโกรธจนกัดฟันกรอด!