ตอนที่ 211
บทที่ 211 เต๋อเฟยถูกพิษ
October 22, 2026
ตำหนักหย่งโซ่ว
ยามไฮ่ล่วงเลยไปแล้ว เดิมทีควรจะเป็นเวลาที่ดับไฟเข้านอนแล้ว แต่เวลานี้ตำหนักหย่งโซ่วกลับยังสว่างไสว
มองดูเต๋อเฟยที่ริมฝีปากเป็นสีม่วง นอนหมดสติอยู่บนเตียง โม่จงหรานโกรธจนยากที่จะควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้ “พวกขยะไร้ประโยชน์ทั้งหลาย! หากรักษาเต๋อเฟยไม่ได้ ข้าจะฝังพวกเจ้าไปพร้อมกันเลย!”
บรรดาหมอหลวงต่างก็พากันคุกเข่าลงไปข้างเตียง ร้องขอความเมตตา
“ไว้ชีวิต? หากเต๋อเฟยตายไป พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดเลย!”
โม่จงหรานถีบหมอหลวงหยันที่อยู่ตรงหน้า “ขยะไร้ค่า! ล้วนเป็นขยะไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
มีเพียงหมอหลวงหยางหัวหน้าแห่งโรงหมอหลวง นั่งจับชีพจรอย่างละเอียดอยู่ข้างเตียง
ชั่วครู่หนึ่ง เขาเก็บมือกลับมา แล้วก็ลูบเคราอย่างครุ่นคิด...... “วันนี้หากเจ้าไม่สามารถรักษาเต๋อเฟยได้ ข้าก็จะเผาหนวดเคราของเจ้าซะ!”
หมอหลวงหยางที่กำลังลูบเคราอยู่: “......”
เขารีบร้อนวางมือลง “ฝ่าบาท อาการป่วยของเต๋อเฟยเหนียงเหนียง เกรงว่าจะถูกคนวางยาพิษ!”
“ข้าไม่รู้ว่าถูกคนวางยาพิษหรือ? ยังต้องให้เจ้าพูดอีกหรือ? !”
โม่จงหรานโกรธสุดขีด
ริมฝีปากที่เป็นสีแดงอมม่วงของเต๋อเฟยนั่น เขาไม่ได้ตาบอดซะหน่อย!
หมอหลวงหยางจนใจ
คืนนี้เต๋อเฟยถูกวางยาพิษ ฝ่าบาทก็ทรงกระวนกระวายและโกรธจนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ได้แล้ว ใครใช้ให้คนที่ถูกพิษ คือเต๋อเฟยเหนียงเหนียงที่เป็นยอดดวงใจและได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทมาหลายปีขนาดนี้กันล่ะ? !
เขาอยากจะบอกมากเลยว่า ฝ่าบาทในคืนนี้เหมือนกับทรราชพระองค์หนึ่งเลย
แต่เมื่อสบตาเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำและโกรธสุดขีดของโม่จงหราน เขาก็กลืนคำพูดที่มาถึงปากกลับไป
“ฝ่าบาท พิษนี้ร้ายแรงและก็หายากมาก!”
หมอหลวงหยางรีบกล่าว “พระชายาหมิงมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ถ้าอย่างไรเชิญนางมาแก้พิษให้เหนียงเหนียงดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
โม่จงหรานหรี่ตาลง ในดวงตามีประกายแสงอันตรายพุ่งออกมา “เจ้ากำลังบอกว่า เจ้าที่เป็นหัวหน้าแห่งโรงหมอหลวง ทักษะทางการแพทย์ยังสู้พระชายาหมิงไม่ได้หรือ? !”
“ข้ามีเจ้าไว้เพื่ออะไร? ! เจ้าพวกคนไม่เป็นโล้เป็นพายทั้งหลาย!”
บรรดา “คนไม่เป็นโล้เป็นพาย” ก้มหน้าเอาไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลี่หมัวมัวยืนเช็ดน้ำตาอยู่ด้านข้าง “ฝ่าบาท หมอหลวงหยางกล่าวถูกแล้ว ถ้าอย่างไรเชิญพระชายาเข้าวังมาเถอะ!”
โม่จงหรานถึงได้สูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่ง “ซูปิ่งซ่าน ออกนอกวัง ไปเชิญพระชายาหมิงเข้าวังทันที”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
ซูปิ่งซ่านหันหลังจากไปทันที
โม่จงหรานอดกลั้นความโกรธในใจเอาไว้ กล่าวถามหลี่หมัวมัว “อยู่ดีๆ ทำไมเต๋อเฟยถึงถูกวางยาพิษได้? คืนนี้กินอะไรผิดไปหรือเปล่า?”
“ทูลฝ่าบาท คืนนี้เหนียงเหนียงรู้สึกเบื่ออาหาร ดื่มไปเพียงโจ๊กถั่วแดงลูกเดือยถ้วยเดียว แล้วก็ซุปข้นตับแกะครึ่งถ้วยเล็กเท่านั้น”
โม่จงหรานขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดเต๋อเฟยถึงเบื่ออาหาร?”
วางเต๋อเฟยเอาไว้บนยอดดวงใจจริงๆ ด้วย
ได้ยินว่านางเบื่ออาหาร…….โม่จงหรานก็สอบถามในทันที ถึงขั้นลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่นี้เขากำลังถามว่า คืนนี้เต๋อเฟยกินอะไรไป
“นี่……”
หลี่หมัวมัวแสดงออกว่าตอบได้ยาก
นางมองไปที่โม่จงหรานอย่างลำบากใจครู่หนึ่ง อยากจะพูดแต่ก็หยุดเอาไว้ “วันนี้ในตำหนักคุนหนิง พระนางฮองเฮากับซูเฟยเหนียงเหนียง รวมหัวกันถากถางเหนียงเหนียงของเรา”
ในดวงตาของโม่จงหรานมีความโหดเหี้ยมไร้ความปรานีแวบผ่านไปเล็กน้อย “พวกนางว่าอะไรเต๋อเฟย? !”
ผู้หญิงปากมากขี้นินทาพวกนี้!
ตอนนี้เขาแค่อยากจะดึงลิ้นของพวกนางออกมาเท่านั้น!
ผู้หญิงสามคนอยู่ด้วยกันก็มีเรื่องวุ่นวายต่างๆ นานาแล้ว แต่เขาดันมีหญิงงามในวังหลังสามพันนาง!
แสดงละครกันอยู่ตลอดเวลา ไม่มีหยุดพักกันเลยสักวัน!
หลี่หมัวมัวก้มหน้าเอาไว้ กล่าวตอบอย่างระมัดระวัง “พระนางฮองเฮากับซูเฟยเหนียงเหนียง เยาะเย้ยท่านอ๋องกับพระชายาว่าไร้ทายาท ดังนั้นเหนียงเหนียงก็เลยโกรธมาก......”
“หลังจากกลับตำหนักแล้ว เหนียงเหนียงก็อ่อนเพลียทั้งวัน”
“มื้อกลางวันก็ดื่มไปแค่น้ำซุปถั่วเขียวเท่านั้น มื้อเย็นก็กินไปแค่ซุปข้นตับแกะกับโจ๊กถั่วแดงลูกเดือยเท่านั้น”
หัวข้อสนทนากลับไปที่ มื้อเย็นเต๋อเฟยกินอะไร
โม่จงหรานถึงได้กล่าวถามขึ้นมาอย่างสงสัย “ซุปข้นตับแกะ?”
“ซุปข้นตับแกะคืออะไร?”
เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน? !