ตอนที่ 247
บทที่ 247 ร่วมหอกันแล้วหรือยัง
October 22, 2026
หวางหมัวมัวก็รู้สึกตกใจกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหยุนหว่านหนิงเช่นกัน “พระชายา ร่างกายของไทเฮา...”
“ไม่มีอะไร”
หยุนหว่านหนิงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ “ไทเฮาโปรดวางพระทัยเพคะ ร่างกายของพระองค์ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร! สองสามวันนี้หม่อมฉันจะอยู่ที่วังแห่งนี้ก่อน คอยดูแลร่างกายของพระองค์”
“เตรียมยาให้พร้อม หม่อมฉันจะกลับไปเมืองหลวงเมื่อพระองค์สุขภาพดีขึ้นเพคะ”
เห็นนางฝืนยิ้ม...
ไทเฮากู้ไม่ใช่คนธรรมดา นางจะไม่สังเกตเห็นสิ่งที่นางปกปิดได้อย่างไร
พระองค์คว้ามือของนางไว้ “หนิงเอ๋อร์”
“เจ้าบอกข้าตามตรงเถิด ร่างกายของข้าเป็นอะไรกันแน่”
ไทเฮากู้มีสีหน้าจริงจัง ทันใดนั้นความสง่างามที่สั่งสมมานานก็แผ่ออกมา แววตาของนางคมกริบ ดูน่าเกรงขามจนทำให้หยุนหว่านหนิงอดใจสั่นไม่ได้!
กูหน่ายนาย（พี่น้องของคุณปู่）ของนางเป็นบุคคลที่ทรงพลังอย่างที่คิด!
ไม่อย่างนั้นนางจะผ่านช่วงชีวิตหลายสิบปีมานี้ได้อย่างไร
หลายสิบปีก่อน นางยืนอยู่ที่เบื้องหลังอย่างมั่นคง
แม้ว่านางจะไม่ได้ให้กำเนิดโอรสแก่ฮ่องเต้พระองค์ก่อน แต่นางก็ยังทำให้โม่จงหรานเชื่อฟังได้ ปฏิบัติต่อนางเหมือนแม่แท้ๆ อีกทั้งยังเคารพนางในฐานะไทเฮา...
หลังจากนั้นหลายสิบปีต่อมาก็ยังคงดำรงตำแหน่งไทเฮาอย่างมั่นคงกูหน่ายนาย（พี่น้องของคุณปู่）ผู้นี้ย่อมไม่ใช่ธรรมดาแน่นอน!
“ข้า...”
หยุนหว่านหนิงอ้าปาก สีหน้าดูลังเลเล็กน้อย
“หนิงเอ๋อร์ เจ้าบอกข้ามาตรงๆ! ข้าไม่ชอบคนโกหก!”
แววตาของไทเฮากู้ดูจริงจังยิ่งขึ้น
หวางหมัวมัวรีบเอ่ยว่า “พระชายา มีสิ่งใดก็พูดมาตรงๆ เถิดเพคะ! บ่าวกลัวจนเหงื่อตกหมดแล้ว!"
ว่าแล้วนางจึงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
นั่นเองหยุนหว่านหนิงจึงถอนหายใจเบาๆ “ไทเฮา ที่ร่างกายของพระองค์เป็นโรคเรื้อรังก็เพราะพระองค์ถูกวางยาพิษในช่วงที่แท้งลูก”
“ว่าอย่างไรนะ?!"
ไทเฮากู้มีสีหน้าตกใจ!
ความหวั่นไหวฉายวาบในแววตาของนางอย่างรวดเร็ว “เป็นเรื่องจริงหรือ!"
ไทเฮากู้ไม่เคยให้กำเนิดลูก
แม้แต่ครอบครัวฝ่ายนางและญาติสายแยกตระกูลกู้ก็ค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ
น้องชายแท้ๆ ของนางก็ไม่มีทายาทเช่นกัน หลังจากที่เสียชีวิตเพราะความเจ็บป่วยเมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ก็ไม่มีทายาทสายแยกตระกูลกู้กำเนิดขึ้นมาอีก
ตอนนั้นไทเฮากู้ก็มีลูกเช่นกัน
ตอนนั้นนางยังเป็นฮองเฮา
ใครจะไปรู้ว่าเมื่ออายุครรภ์ได้ห้าเดือน นางจะแท้งลูกอย่างกะทันหัน
ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงพิโรธและรับสั่งให้สอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด
แต่ไม่มีใครในโรงหมอหลวงที่หาสาเหตุพบว่าเพราะเหตุใดนางจึงแท้งอย่างกะทันหัน
ไทเฮากู้ใจสลายเพราะเรื่องนี้ แม้ว่านางจะดูแลร่างกายอย่างดีหลังจากแท้ง แต่หลังจากนั้นนางก็ตั้งครรภ์ไม่ได้อีกเลย... จนกระทั่งฮ่องเต้พระองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ นางจึงหมดหวังอย่างสิ้นเชิง
ในตอนนั้นเองที่นางยอมรับความจริงว่านางไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้อีกต่อไป
“ยาพิษอะไร”
ไทเฮากู้ถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ที่ข้าแท้งลูกตอนนั้น หรือว่าเป็นเพราะถูกวางยาพิษด้วย?”
หวางหมัวมัวหันไปมองหยุนหว่านหนิงอย่างตกใจ
ในตอนนั้นไม่มีใครหาสาเหตุพบเลยว่าทำไมไทเฮากู้จึงแท้งลูก
ตอนนี้นางแค่จับชีพจรก็รู้เรื่องรู้ราวแล้วหรือ!
“ไม่ใช่เพคะ”
หยุนหว่านหนิงส่ายหน้าเป็นการยืนยัน “จากการวิเคราะห์ชีพจรของหม่อมฉัน พื้นฐานร่างกายของพระองค์ได้รับความเสียหายหลังจากการแท้งอย่างกะทันหัน พระองค์ถูกวางยาพิษช่วงที่อยู่เดือนหลังแท้ง มิใช่ก่อนแท้งเพคะ”
“ใครกันที่โหดเหี้ยมขนาดนี้!”
ไทเฮากู้โกรธจนหน้าแดง!
หวางหมัวมัวคิดอย่างรอบคอบและเอ่ยว่า “ไทเฮา หรือจะเป็นหลันกุ้ยเฟยเพคะ!"
ในวังหลังตอนนั้น นอกจากไทเฮากู้แล้วก็ยังมีหลันกุ้ยเฟยที่เป็นที่โปรดปรานมากที่สุด
แต่หลังจากคิดดูแล้ว หวางหมัวมัวจึงส่ายหน้าอีกครั้ง “เป็นไปไม่ได้! ตอนนั้นหลันกุ้ยเฟยกับไทเฮาดีต่อกันมากที่สุด พวกท่านทั้งสองเป็นเหมือนพี่น้องที่เติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก”
“แม้แต่พี่น้องแท้ๆ ยังมีกระทบกระทั่งกันและแอบวางแผนทำร้ายอีกฝ่าย แล้วจะนับประสาอะไรกับพี่น้องคนละสายเลือด”
หยุนหว่านหนิงกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม คนที่ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้จะต้องไม่ได้ตายดี!"