ตอนที่ 249
บทที่ 249 หนิงเอ๋อร์ควบคุมสามีได้ดี
October 22, 2026
หยวนเป่าส่ายหัวอย่างตรงไปตรงมา “ไม่เอา!”
โม่เยว่ ‘หน้า’แตกเป็นเสี่ยงๆ แหลกละเอียดตกลงมาบนพื้นประหนึ่งจะเก็บขึ้นมาต่อไม่ได้อีก
“เจ้าเด็กดี”
เขามองหยวนเป่าอย่างจนปัญญา
หยวนเป่าใช้สองมือกอบใบหน้าของหยุนหว่านหนิงและจุ๊บนางแรงๆ หนึ่งที “ท่านแม่ ข้าช่วยท่านระบายอารมณ์แล้ว ท่านมีความสุขหรือไม่”
หยุนหว่านหนิงยิ้มหน้าบานทันที
“มีความสุข!"
ความรู้สึกที่ว่ามีลูกชายคอยหนุนหลังมันดีมากจริงๆ!
โม่เยว่ “...”
สองคนนี้ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนงั้นหรือ?!
ไทเฮากู้สรวลเสียงดัง
หยวนเป่าเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ท่านแม่ หยวนเป่าคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน! กลางดึกเมื่อคืนข้าตกใจตื่น คิดถึงท่านแม่จนนอนไม่หลับ”
“พ่อเก๊บอกว่าจะพาข้ามาหาท่าน ดังนั้นเราเลยมาที่นี่”
เขากำลังอธิบายว่าทำไมเขากับโม่เยว่ถึงมาปรากฏตัวที่พระราชวังนอกเมืองตอนเช้าตรู่เช่นนี้
หยุนหว่านหนิงคำนวณเวลา...
ไม่น่า!
วันที่นางเดินทางมาพระราชวังแห่งนี้ นางโดยสารรถม้ามาหนึ่งวันเต็มกับอีกครึ่งคืน
แต่หยวนเป่ากับโม่เยว่ออกเดินทางเมื่อกลางดึกของคืนที่ผ่านมา
ถ้าจะให้ถึงพระราชวังแห่งนี้ อย่างเร็วที่สุดก็น่าจะถึงหลังเที่ยงมิใช่หรือ
เหตุใดจึงมาถึงเช้าขนาดนี้!
“พวกท่านมาได้อย่างไร เหตุใดจึงเร็วขนาดนี้”
นั่งจรวดมางั้นหรือ
โม่เยว่กำลังจะห้ามเขา แต่หยวนเป่าเอ่ยอย่างไร้เดียงสาแซงหน้าเขาไปหนึ่งก้าว “พ่อเก๊พาข้าบินมา! เร็วมากๆ เลย!"
“พ่อเก๊บอกว่าจะพาข้ามาเจอท่านแม่เร็วๆ แล้วเขาก็ไม่ได้โกหกข้า!”
ว่าแล้วเขาจึงหันไปมองโม่เยว่ “พ่อเก๊ ท่านใจดีมาก!"
โม่เยว่ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลอาบหน้า
หลังจากถูกลูกชายเมินเฉยมานับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้รับคำชมจากลูกชาย!
แต่หยุนหว่านหนิงกลับขมวดคิ้ว “โม่เยว่ ท่านใช้วิชาตัวเบาพาลูกมาจริงๆ หรือ”
“นั่นมัน นั่นน่ะ...”
โม่เยว่พยายามอธิบาย
“ท่านหุบปากไปเลย!"
หยุนหว่านหนิงแผดเสียงจนเขาตกใจและรีบหุบปากทันที จากนั้นจึงได้แต่ฟังนางตำหนิออกมารัวๆ “ท่านไม่คิดเลยสักนิดหรือว่าวิธีของท่านมันไม่เหมาะสม”
“ลูกยังเด็กมาก แต่ท่านก็ใช้วิชาตัวเบาพาเขามาที่วังนี้?”
“หากเกิดอะไรขึ้นมาเล่า หากกลางคืนหนาวมากจนทำให้ลูกเป็นหวัดล่ะ ท่านได้คิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่”
ตอนแรกนางคิดว่าโม่เยว่จะเถียงข้างๆ คูๆ หรือไม่ก็เถียงอย่างมั่นใจในเหตุผลของตัวเอง
แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เจ้าพูดถูก เป็นข้าเองที่ไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อน”
“ข้าผิดไปแล้ว คราวหน้าข้าจะไม่ทำพลาดอีก”
ไทเฮากู้มองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
นางยังจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน โม่เยว่เกลียดหยุนหว่านหนิงเข้ากระดูกดำ!
แม้แต่จะเหลือบมองนางสักนิดหนึ่งก็ยังแฝงไปด้วยความเกลียดชังเข้ากระดูก... ใครจะรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้จะทำให้ไทเฮากู้ตกตะลึงมาก!
หยุนหว่านหนิงควบคุมสามีได้ดีจริงๆ!
เมื่อเห็นว่าหยุนหว่านหนิงกำลังโมโห หยวนเป่าจึงรีบพูดแทนโม่เยว่ว่า
“ท่านแม่ ท่านพ่อเก๊ปกป้องข้าดีมากๆ เลย!”
หยวนเป่าชี้ไปที่เสื้อคลุมตัวหนาบนเก้าอี้ข้างๆ “พ่อเก๊อุ้มข้าไว้ในอ้อมแขนตลอด ใช้เสื้อคลุมปกป้องข้าไว้แน่นเลย แม้แต่ลมก็พัดข้าปลิวไม่ได้”
ผู้ชายคนนี้ระวังขนาดนี้เลยหรือ
“เป็นข้าเองที่รบเร้าพ่อเก๊ ข้าอยากเจอท่านแม่เร็วๆ พ่อเก๊ก็เลยใช้วิชาตัวเบาพาข้าบินมา แล้วก็ได้มาเจอท่านแม่เร็วมากๆ”
ว่าแล้วหยวนเป่าจึงยื่นนิ้วสองนิ้วออกไปจิ้มเบาๆ “ท่านแม่ ท่านอย่าโกรธเลยนะ!"
“ถ้าตำหนิก็ต้องตำหนิหยวนเป่า อย่าไปตำหนิท่านพ่อเก๊เลย!”
เขาเป็นสุภาพบุรุษที่มีจิตใจมั่นคงแน่วแน่!
ท่านแม่บอกว่าลูกผู้ชายต้องรู้จักรับผิดชอบ!
หยวนเป่ารู้ตัวว่าผิด ดังนั้นเขาจะรับผิดชอบเอง!
เมื่อเห็นท่าทีที่น่าสงสารของลูกชาย หยุนหว่านหนิงจึงใจอ่อนยวบ “ก็ได้ๆ แม่ไม่ตำหนิพ่อเก๊ของหยวนเป่าแล้ว! แล้วก็จะไม่ตำหนิหยวนเป่าด้วย!”
“แม่จะชมพ่อของเจ้าด้วยดีหรือไม่”
“ดีขอรับ!"