ตอนที่ 317
บทที่ 317 รังแกพระชายาของข้า
October 22, 2026
ฉินซื่อเสวียที่ซึ่งวางแผนจะทำเป็นหมดสติไปโดยตรง ได้ยินคำพูดนี้ก็กลอกตาขึ้นมา......
ได้แต่กลอกตามองบนเท่านั้น
นางจ้องมองดูนางอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หยุนหว่านหนิง เหตุใดเจ้าถึงต้องจงหาเรื่องข้าตลอดด้วย? ! วันนี้เป็นวันที่ท่านอ๋องของข้าแต่งงานรับพระชายารอง เจ้าค่อยเลือกวันอื่นมาต่อกรกับข้าไม่ได้หรือ? !”
ฟ้าดินเป็นพยาน!
นี่จะมาโทษนางไม่ได้นะ!
หยุนหว่านหนิงมองดูนางอย่างขบขัน “ฉินซื่อเสวีย เจ้าพูดกลับกันหรือเปล่า?”
“ตกลงใครหาเรื่องใคร? วันนี้ข้าไม่ไว้หน้าเจ้าหรือ? ข้าไม่ได้ชมการแสดงอยู่ด้านล่างอย่างสงบตลอดหรอกหรือ?”
นางปล่อยมือออก เดินมาข้างหน้าจากข้างกายของโม่เยว่ “ใครเป็นคนให้ข้าขึ้นมากัน? ใครเป็นคนยั่วยุข้าทีละคำทีละคำ? ใครอยากหาเรื่องใครกันแน่? !”
“ข้า......”
สายตาของฉินซื่อเสวียประหม่าขึ้นมา
“ข้าแนะนำให้เจ้าคิดให้ดีก่อนค่อยตอบ!”
หยุนหว่านหนิงกล่าวเสียงขรึม
“ข้าเอง”
ฉินซื่อเสวียกัดฟันยอมรับ
นางรู้ว่า หากนางยืนกรานไม่ยอมรับ ผู้หญิงคนนี้มีแต่จะยิ่งก่อเรื่องเลยเถิดมากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้เกรงว่าคงจะสร้างความวุ่นวายให้จวนอ๋องสามของพวกเขาวุ่นวายไปทั่วแน่!
ถึงเวลานั้น ถึงจะเป็นการทำให้แขกเหรื่อเห็นเป็นเรื่องตลก!
“แต่ไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้น”
ฉินซื่อเสวียชี้ไปทางหยุนธิงหลาน “พระชายารองหยุนเป็นคนขอให้เจ้าขึ้นมาเป็นพยาน!”
ถึงแม้จะต้องแบกรับไฟโทสะของหยุนหว่านหนิง นางก็จะไม่โง่พอที่แบกรับเอาไว้คนเดียวหรอก!
ยังมีนังแพศยาหยุนธิงหลานอีกคน อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้!
หยุนธิงหลานหลบอยู่ในอ้อมแขนของโม่หุยเฟิง ถูกฉินซื่อเสวียลากตัวเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ก็จับเสื้อของโม่หุยเฟิงเอาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว “ท่านอ๋อง ข้ากลัว......”
ตอแหลมากพอจริงๆ!
หยุนหว่านหนิงกลอกตามองบน
โม่เยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย “พี่สาม ดังนั้นวันนี้ พวกท่านรังแกหนิงเอ๋อร์จริงๆ?”
โม่หุยเฟิง: “......ไม่ใช่ เจ้าเจ็ด นี่มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?”
“พวกท่านรังแกพระชายาของข้า ท่านว่ามันเกี่ยวอะไรกับข้า?”
โม่เยว่มองดูเขาอย่างเฉยเมย
“ใครรังแกใครกัน? !”
โม่หุยเฟิงไม่พอใจขึ้นมาทันที “เจ้าลองถามแขกเหรื่อที่อยู่ด้านล่างดู ตั้งแต่หยุนหว่านหนิงขึ้นมาบนแท่น นางคนเดียวรังแกเราสามคน หรือว่าเราสามคน ร่วมหัวกันรังแกนางคนเดียวกันแน่?”
สายตาของผู้ชมละเอียดถี่ถ้วนที่สุด!
เห็นเขามองไปทางด้านล่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม บรรดาแขกเหรื่อรีบร้อนเบือนสายตาออกไป
บางคนเงยหน้ามองขึ้นฟ้า มีคนก้มหน้ามองดิน มีคนก้มหน้าก้มตากินอย่างบ้าคลั่ง
แต่ไม่มีใคร กล้าสบตากับโม่หุยเฟิงเลยสักคน
เสือสองตัวต่อสู้กัน ฝูงแกะน้อยอย่างพวกเขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวโดยพลการหรอก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยังมีแม่เสือที่มีพลังการต่อสู้แข็งแกร่งอีกตัวหนึ่งด้วย!
โม่หุยเฟิงโกรธจนหน้าเขียวหน้าดำ: “......เจ้าพวกสารเลวทั้งหลาย!”
มีเพียงโจวหยิงหยิงเท่านั้นที่ยังแคะเมล็ดแตงโม ลุกขึ้นมาเป็น “พยาน” ให้กับหยุนหว่านหนิง “เจ้าเจ็ด! ข้าสามารถเป็นพยานได้ พวกเขาเป็นคนยั่วยุหนิงเอ๋อร์ก่อน!”
สีหน้าของโม่หุยเฟิงเปลี่ยนไปทันที “พี่สะใภ้รอง!”
“ที่ข้าพูดคือเรื่องจริง เจ้ามาจ้องข้าเช่นนี้ทำไมกัน?”
โจวหยิงหยิงขมวดคิ้ว
เวลานี้นาง จะตอบคำถามจากมุมมองที่ยุติธรรมและเที่ยงธรรม!
เมื่อครู่ พวกเขาเป็นฝ่ายยั่วยุก่อนไม่ใช่หรือ?
หยุนหว่านหนิง เขาแค่นั่งชมการแสดงอยู่ด้านล่างตลอดเท่านั้น!
“เจ้ารังแกที่ข้าเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งใช่ไหม? หากเจ้ามีปัญญา เจ้าก็ไปคุยกับพี่รองเจ้าที่จวนอ๋องฮั่นโน้น เจ้ามาจ้องมองข้าเช่นนี้ทำไมกัน?”
โจวหยิงหยิงไม่พอใจแล้ว
นางโยนเปลือกเมล็ดแตงโมที่อยู่ในมือทิ้งไป แล้วก็ปรบมือ“เรื่องอะไรนักหนา!”
“ก็แค่มาดื่มเหล้ามงคลไม่ใช่หรือ? คิดไม่ถึงว่ายังจะมาจ้องข้าได้? เหล้ามงคลนี่ข้าไม่ดื่มมันแล้ว!”
นางยกถ้วยสุราที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มหมดในรวดเดียว หันหลังจากไปด้วยความโกรธ
โม่หุยเฟิงปวดหัว
ทีนี้ยิ่งแล้วไปใหญ่ แม้แต่พี่รองกับพี่สะใภ้รองก็ถูกเขาล่วงเกินไปแล้ว
เขากุมขมับเอาไว้ “เจ้าเจ็ด เรื่องมันไม่ใช่แบบนี้......”
“ไม่ใช่แบบนี้แล้วมันเป็นแบบไหน?”
หยุนหว่านหนิงนำหัวข้อสนทนากลับมา “เมื่อครู่พระชายาสามบอกว่า ชุดแต่งงานที่น้องรองของข้าใส่ คือชุดแต่งงานที่นางใส่ตอนแต่งงานไม่ใช่หรือ?”
“แล้วมันไม่ใช่หรอกหรือ?”
ฉินซื่อเสวียตั้งใจทำให้มันแย่ลง