ตอนที่ 321
บทที่ 321 โม่เยว่ ท่านรักษาหน้าหน่อย
October 22, 2026
นางเป็นผู้หญิงยุคใหญ่ที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด คิดไม่ถึงว่ายังเปิดกว้างไม่เท่าโม่เยว่ที่เป็น “คนโบราณ” คนนี้? !
หยุนหว่านหนิงไม่ยอมแพ้
สองมือของนางกอดเอวของเขาเอาไว้ พลิกตัวสลับตำแหน่งกับเขา กดเขาเอาไว้บนกำแพงด้วยลักษณะท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจควบคุม เขย่งเท้าจูบเข้าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ!
มองดูท่าทาง “เร็วโหดแม่นยำ” ของนาง โม่เยว่ประหลาดใจอย่างมาก!
นอกจากความประหลาดใจแล้ว เขายังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก
เร้าใจพอตัว!
แต่ว่า ความตื่นเต้นนี้กินเวลาไปไม่ถึงสองวินาที หยุนหว่านหนิงก็ปล่อยมือเขาแล้ว
“วันหน้าแล้วกัน”
“หืม?”
โม่เยว่ไม่พอใจ “เหตุใดต้องวันหน้าด้วย? เจ้ากับข้าแต่งงานกันมาสี่ปีกว่า หยวนเป่าก็โตขนาดนี้แล้ว! เจ้ากับข้ากลับไม่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาสี่ปีแล้ว”
“ไม่กี่วันก่อนหน้านี้เสด็จพ่อยังบอกว่า หยวนเป่าโตขนาดนี้แล้ว เราสามารถวางแผนมีลูกคนที่สองได้แล้ว”
หยุนหว่านหนิง: “......”
เร่งให้มีลูกเร็วขนาดนี้เลย? !
รู้อย่างนี้ นางก็ควรให้หยวนเป่าซ่อนตัวอีกสักระยะหนึ่ง ให้โม่จงหรานและคนอื่นๆร้อนใจสักพัก!
“แทนที่จะเลือกวันดีไม่สู้ทำวันนี้ดีกว่า ข้าคิดว่าวันนี้......”
เห็นสายตาของโม่เยว่อันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ หยุนหว่านหนิงยื่นมือออกไป ปิดปากของเขาเอาไว้ทันที “โม่เยว่ ท่านรักษาหน้าหน่อย! กลางวันแสกๆ ลดทอนความน่าเกรงขามของอ๋องหมิง!”
นางขยิบตาไปทางขวา
โม่เยว่หันหน้าไปมอง——
เจ้าตัวดี!”
ศีรษะที่ยื่นยาวมากมาย ปิดกั้นปากทางเอาไว้อย่างแน่นหนา
ราวกับก่อขึ้นมาเป็นที่กำบังหนึ่งชั้น!
เมื่อครู่นี้เดิมทีเขากับหยุนหว่านหนิงก็เดินมาถึงปากซอยแล้ว เมื่อครู่นี้เขา “เปลี่ยนเป็นสัตว์ร้าย” ดังนั้นจึงดันนางเข้าไปในซอยที่อยู่ด้านหลัง
แต่ว่า ซอยเล็กๆนี้ตื้นมาก แล้วก็เป็นถนนที่พลุกพล่านที่สุดอย่างถนนฉางอันพอดี
พวกเขาสองคนจู๋จี๋กันราวกับไม่มีใครเช่นนี้ ดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้เข้ามาดูความครึกครื้นกันไม่น้อย
มนุษย์เรา ไม่ว่าจะเป็นโบราณหรือปัจจุบัน ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ไม่ว่าจะแก่ชราหรือคนหนุ่มสาว
มักมีข้อบกพร่องร่วมกัน: ชอบดูความครึกครื้น
มีคนยืนชมการแสดงคนแรก ก็จะมีคนที่สอง คนที่สาม......ต่อเนื่องไม่ขาดสาย พัฒนาไปจนถึงสถานการณ์ในตอนนี้ ศีรษะซ้อนกันเป็นสองชั้นอย่างหนาแน่น
ถึงแม้ว่าโม่เยว่จะหน้าด้านแค่ไหน เวลานี้ก็รู้สึกอายเล็กน้อยแล้ว
เขาไร้ยางอายไม่เป็นไร
อย่างไรเสียเขาก็เป็นอ๋องหมิง ใครจะกล้าวิพากษ์วิจารณ์เขาลับหลัง? !
แต่หยุนหว่านหนิงยังต้องรักษาหน้าอยู่!
เพื่อไม่ให้นางต้องอับอาย โม่เยว่กดใบหน้าของนางเอาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง กอดนางเอาไว้แล้วกระโดดตัวขึ้นมา......
กระโดดข้ามกำแพงสูงไปโดยตรง หายลับไปจากสายตาของทุกคน
ผู้ชมหมายเลขหนึ่ง: “หากข้ามองไม่ผิด ผู้ชายคนเมื่อครู่นี้คืออ๋องหมิงใช่ไหม?”
“เจ้าดูไม่ผิดหรอก”
ผู้ชมหมายเลขสองทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิด “ในเมืองหลวง อ๋องหมิงก็คือพญายมเดินดิน! เมื่อครู่นี้เราเห็นอะไรกัน? เป็นเพราะเราอายุยืนเกินไปจริงๆใช่ไหม?”
สามารถเห็นอ๋องหมิงผู้สง่างาม “บังคับจูบ” หญิงสาวอ่อนแอกลางถนน......
เป็นละครชุดที่ “อยู่นานพอที่จะได้เห็น” จริงๆด้วย!
ผู้ชมหมายเลขสาม “แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน?”
พวกเขาได้ยินมาว่า ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของอ๋องหมิงกับพระชายาหมิงไม่ลงรอยกัน
เช่นนั้นผู้หญิงที่อ๋องหมิงจูบอย่างเร่าร้อนกลางถนน แถมยังปกป้องความเป็นส่วนตัวอย่างใส่ใจ เป็นใครกันแน่?
“ผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นเป็นใครกันแน่? ข้าอิจฉาจะแย่อยู่แล้ว!”
ผู้ชมหมายเลขสี่ คือหญิงวัยกลางคนนางหนึ่ง นางกำมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น วางเอาไว้บนหน้าอก “ถ้าหากเป็นข้า ข้าตายก็ไม่เสียดาย!”
ทุกคนดูถูก: “ชิ......”
แต่ว่า ทุกคนต่างก็คิดในใจ: อ๋องหมิงพัวพันไม่ชัดเจนกับผู้หญิงอื่น ไม่รู้ว่าพระชายาหมิงรู้เรื่องนี้หรือไม่?
ตอนนี้ใครไม่รู้ ความเก่งกาจของพระชายาหมิง?
ก็ไม่น่าแปลกใจที่อ๋องหมิงไม่กล้าพาผู้หญิงคนนั้นกลับจวนอ๋อง กล้าแค่แอบทำลับๆล่อๆอยู่ข้างนอก......
ผู้ชมแบ่งออกเป็นสองฝ่าย
ฝ่ายหนึ่งเห็นอกเห็นใจโม่เยว่ คิดว่าเขาถูกแม่เสืออย่างพระชายาหมิงกดขี่มานานเกินไป
ดังนั้นจึงกล้าแค่พาผู้หญิง สนิทสนมแนบชิดข้างนอกเท่านั้น ไม่กล้าให้พระชายาหมิงรู้เรื่องนี้
อีกฝ่ายเห็นอกเห็นใจหยุนหว่านหนิง
รู้สึกว่าโม่เยว่มีพระชายาแล้ว ยังทำเจ้าชู้หว่านเสน่ห์ข้างนอกไปทั่ว ช่างผิดต่อพระชายาหมิงจริงๆ!
เพราะเรื่องนี้ ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันไม่รู้จบ
ตอนเย็นวันนั้นก็มี “ผู้ชมที่กระตือรือร้น” มาขอพบหยุนหว่านหนิงถึงที่ บอกว่าวันนี้เห็นโม่เยว่สนิทสนมแนบชิดกับผู้หญิงที่ฐานะไม่ชัดเจนกลางถนนฉางอัน......