บทที่ 342 ที่แท้ก็เป็นพวกเสือหน้ายิ้ม

โม่หุยเหยียนกับหนานกงเยว่ เกิดความสงสัยในตัวตนของหยวนเป่าแล้วจริงๆ!

นางรู้สึกหงุดหงิดใจมาก

เสียแรงที่นางคิดว่าหนานกงเยว่ ปกติแล้วจะดูอ่อนโยนเป็นมิตร ทั้งยังเป็นถึงองค์หญิงตงจวิ้น มีการศึกษา มากความรู้ มีจริยามารยาทครบถ้วน

ที่แท้ก็เป็นพวกเสือหน้ายิ้มนี่เอง!

ที่แล้วมานิสัยของหยุนหว่านหนิง ทำอะไรล้วนตรงไปตรงมาเสมอ

หลังจากที่เดาจุดประสงค์ของหนานกงเยว่ออกแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็จางหายไปถึงสองส่วน น้ำเสียงก็ฟังดูห่างเหินขึ้นมาไม่น้อย "โอ้ เจ้าหมายถึงเด็กคนนั้นน่ะรึ?"

“เมื่อคืน แม่ของเขามารับกลับบ้านไปแล้วล่ะ”

เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของหยุนหว่านหนิง สีหน้าของหนานกงเยว่ก็เริ่มอึดอัดคับข้องขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เป้าหมายที่มาวันนี้ยังไม่สำเร็จ นางจะยอมจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน?

นางฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา "ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง พอดีว่าหยุนเอ๋อร์ของข้าไม่มีเพื่อนเล่นในวัยที่เหมาะสมเลย เมื่อคืนได้ยินว่าที่จวนอ๋องหมิงมีน้องชายคนหนึ่งซึ่งอายุไล่เลี่ยกับนาง"

“เลยเอาแต่งอแง รบเร้าขอให้ข้าพานางมาเล่นที่จวนอ๋องหมิงวันนี้!”

นางมองโม่จือหยุนด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักแวบหนึ่ง "แต่คิดไม่ถึงว่า สุดท้ายแล้วจะมาได้เวลาไม่เหมาะเอาเสียเลย"

"นั่นสิ ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่พาหยุนเอ๋อร์มาเมื่อวาน ก็ยังจะได้เจอกันอยู่"

หยุนหว่านหนิงยกถ้วยชาขึ้นมา จิบเข้าไปน้อย ๆ "แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่งเสียได้"

โม่จงหรานพูดไว้ไม่ผิดเลยจริง ๆ

ในหมู่มวลหลานสาวทั้งหลายของเขา ไม่มีคนไหนที่มีสง่าราศีคู่ควรกับบรรดาศักดิ์นี้เลย.... เดิมคิดว่าพวกนางเป็นถึงจวิ้นจู่น้อยของราชวงศ์ แต่ละคนคงจะมีนิสัยใจคอกว้างขวางเปิดเผย กริยามารยาทเหมาะสม สามารถเป็นตัวแทนแห่งเกียรติยศ และความสูงศักดิ์ของราชวงศ์ได้

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลานสาวเหล่านี้ แต่ละคน ๆ จะขี้ขลาดตาขาวไม่แพ้กันเลยสักคน!

โม่จือหยุนเป็นคนที่อายุมากที่สุด แต่ก็เป็นคนที่อ่อนแอขี้ขลาดที่สุดเช่นกัน

ในบรรดาลูกสาวสองคนของโม่หุยเฟิง ลูกสาวคนโตโม่จือฉิงอายุเพิ่งจะสามขวบ

ได้ยินว่า นางได้รับฉายาว่าเป็นจอมอันธพาลน้อยแห่งจวนอ๋องสาม

แต่เมื่อเข้าวัง ได้เจอหน้าโม่จงหราน กลับมีสภาพเหมือนหนูเจอแมวเสียอย่างนั้น ทำท่าราวกับว่าแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะเอาหัวเล็ก ๆ นั่นวางลงไปบนขาตัวเอง เอาแต่ก้มหน้าจนต่ำเตี้ยติดพื้น ไม่กล้าสบตากับโม่จงหรานแม้แต่แวบเดียว

โม่จืออวี่ ลูกสาวคนสุดท้องของโม่หุยเฟิงเพิ่งจะเกิดเมื่อปีที่แล้ว อายุยังไม่ถึงขวบ

เมื่อมองจากมุมนี้ ก็มีแค่หยวนเป่าคนเดียวที่กล้าทำหน้าระรื่นเล่นซนกับเขาได้

"แต่ข้าดู ๆ แล้ว หยุนเอ๋อร์ดูไม่เหมือนว่าอยากจะมาเล่นกับลูกบุญธรรมของข้าเลยนะ"

หยุนหว่านหนิงพูดออกมาตรง ๆ ไม่มีอ้อมค้อม

ชั่วขณะนั้น หนานกงเยว่พลันเกิดความรู้สึกว่า ไม่รู้จะเอาหน้าของตัวเองไปวางไว้ตรงไหนดี

นางยิ้มเจื่อน ๆ “ขอพูดตามตรงเลยแล้วกัน! หยุนเอ๋อร์ของข้าเป็นเด็กที่ชอบเก็บตัว ทั้งยังขี้อายมาตั้งแต่เด็ก ข้าอยากจะปรับแก้นิสัยนี้ของนาง ดังนั้นจึงตั้งใจพานางมาเล่นกับเด็กคนนั้น”

"เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิง จะเล่นด้วยกันได้ซะที่ไหนล่ะ?"

หยุนหว่านหนิงยิ้มน้อย ๆ "พี่สะใภ้ใหญ่ควรพาหยุนเอ๋อร์ไปเล่นกับฉิงเอ๋อร์ที่จวนอ๋องสามให้มาก ๆ ถึงจะถูกต้อง"

"ถึงอย่างไรอ๋องฉู่กับอ๋องสามก็เป็นพี่น้องร่วมท้องมารดาเดียวกัน ส่วนหยุนเอ๋อร์กับฉิงเอ๋อร์ต่างก็เป็นเด็กผู้หญิงทั้งคู่"

สีหน้าของหนานกงเยว่ถึงกับแข็งค้าง

นางกับโม่หุยเหยียนแทบอดใจไม่ไหว คิดอยากจะวาดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับโม่หุยเฟิงจะแย่!

หยุนหว่านหนิงพูดแบบนี้ ไม่เท่ากับกำลังตบหน้านางหรอกหรือ?

ก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ นางถึงเอาแต่พูดในทำนองวาจาซ่อนหนามแบบนี้ แต่หนานกงเยว่กลัวว่าถ้านางเกิดไปยั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธ หยุนหว่านหนิงก็อาจพร้อมแตกหักกันไปข้าง ดังนั้นนางจึงรีบพาโม่จือหยุนหนีกลับบ้าน ในสภาพที่ราวกับหนีภัยพิบัติก็ไม่ปาน

หลังจากที่สองคนแม่ลูกจากไป โม่โยวโยวก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เฮือกหนึ่ง

“พี่หญิงห้า เป็นอะไรไปรึ?”

หยุนหว่านหนิงเลิกคิ้วขึ้นมองนาง

"หนิงเอ๋อร์ เจ้าก็ได้เห็นแล้วนี่ ว่าสถานะในวังของข้ามันต้อยต่ำขนาดไหน"

นางยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเอง

หยุนหว่านหนิงขมวดคิ้วมุ่น

ทำไมไอ้คำพูดประโยคนี้ ฟังแล้วไม่เข้าหูขนาดนี้นะ?

"พี่หญิงห้า เจ้าเป็นองค์หญิง เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเสด็จพ่อนะ! ไม่ว่าเวลาไหน ไม่ว่าอยู่ต่อหน้าใคร เจ้าก็คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ไม่เป็นสองรองใคร"

สีหน้าของนางดูเคร่งเครียดจริงจัง “เจ้าไม่จำเป็นต้องดูถูกตัวเองเพื่อเอาใจใครทั้งนั้น เข้าใจแล้วหรือไม่?”

"ข้า……"

โม่โยวโยวลังเลไปครู่หนึ่ง

“พี่หญิงห้าก็คงจะรู้แล้ว ว่าตลอดหลายปีมานี้ข้าใช้ชีวิตอย่างไร เมื่อหลายปีก่อน ข้าคือคนที่ถูกใครต่อใครตะโกนชี้หน้าด่าทอ ไล่ทุบไล่ตีมาโดยตลอดนะ”

หยุนหว่านหนิงมองนาง ด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจว่าตัวเองทำสิ่งที่ถูกต้องชอบธรรมแล้ว "แต่ก็ไม่ใช่ว่า ข้าสามารถอดทนจนผ่านพ้นมันมาได้หรอกหรือ?"

"เมื่อเจ้าอดทนจนผ่านพ้นความยากลำบากตรงหน้าไปได้ ก็จะมีวันเวลาที่ดีรอคอยเจ้าอยู่ พี่หญิงห้าเป็นคนที่จิตใจใฝ่ดีมาโดยตลอด ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องวางแผนในอนาคตของตัวเองได้ดีมากแน่ ๆ"

คำพูดที่เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรนักของนาง ทะลุเข้าไปในหูของโม่โยวโยว——

แต่กลับเป็นเหมือนก้อนหินสักก้อนที่ตกลงในทะเลสาบ จนทำให้เกิดคลื่นขนาดใหญ่!