ตอนที่ 43
บทที่ 43 พระชายาหยิงบงการ
October 22, 2026
เดิมโม่เฟยเฟยไม่เชื่อคำพูดของหยุนหว่านหนิง คิดว่านางจงใจป้ายสีให้กับฉินซื่อเสวีย
แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะโม่เยว่เชื่อนาง
บกวกับโหยวเอ้อเล่าคำที่ฉินซื่อเสวียพูดในคืนนั้นออกมาอย่างไม่ผิดแม้แต่คำเดียว รายละเอียดต่างๆในคืนนั้น ก็ตรงกันหมด โม่เฟยเฟยจึงสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก
นางไม่อยากจะเชื่อคำพูดของหยุนหว่านหนิง และไม่อยากจะเชื่อคำพูดของโหยวเอ้อ
แต่ในใจกลับเชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน
นางแค้นหยุนหว่านหนิงมาสี่ปี ทันใดนั้นพลันต้องมาญาติดีกับนาง โม่เฟยเฟยก็รู้สึกเสียหน้า
ดังนั้น เรื่องนี้จึงพักวางไว้ก่อน
โม่เยว่ยังอยู่คุยกับโม่เฟยเฟยอีก จึงให้หยุนหว่านหนิงพาโหยวเอ้อกลับจวนอ๋องก่อน
ถึงแม้ว่าหยุนหว่านหนิงจะเชื่อใจโม่เยว่แค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่คนที่จะช่วยเธอคืนดีกับโม่เฟยเฟยในตอนนี้ได้ก็มีแค่เขาแล้ว
ดังนั้นเธอเลยออกจากวัง
พอกลับถึงจวนอ๋อง หรูยี่มองดูโหยวเอ้อที่ตัวสั่นเทาพลางถามว่า “พระชายา แล้วจะจัดการกับเขาอย่างไรดี?”
โหยวเอ้อมองเธอทั้งตัวสั่นเทา “พระชายาหมิง ข้าสารภาพความจริงไปหมดแล้ว”
“ท่าน ท่านจะปล่อยข้าไปได้หรือยัง?”
“ปล่อยเจ้าไป?”
หยุนหว่านหนิงหลุดหัวเราะพรืด มองโหยวเอ้ออย่างเยาะหยัน “เจ้าคิดอะไรกันอยู่น่ะ? ฝันกลางวัน?” เขาทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามไว้ใหญ่โตขนาดนี้ ยังคิดจะกลับไปอย่างปลอดภัยได้อีกงั้นหรอ?!
“งั้นท่าน ท่านจะทำอย่างไรกับข้า?”
โหยวเอ้อสีหน้าราวจะร้องไห้ พูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ข้าน้อยเล่าความจริงทั้งหมดตามที่ท่านต้องการแล้วมิใช่รึ?!”
“แต่องค์หญิงเก้ายังไม่อภัยให้ข้าเลย ยังไม่เชื่อข้าเลยด้วย”
เธอทำหน้าหมอง
โหยวเอ้อ “....”
เรื่องนี้ตอนแรกมิใช่นางเป็นคนริเริ่มรึ?!
องค์หญิงเก้าไม่อภัยให้นาง เกี่ยวอันใดกับเขากัน?!
“ดังนั้น เจ้าพำนักอยู่ที่จวนอ๋องนี่ก่อนแล้วกัน”
คำว่า “พำนักที่จวนอ๋อง” ก็แค่จับโหยวเอ้อขังไว้ในห้องเก็บฟืนที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเท่านั้น วันหนึ่งยกอาหารมาให้หนึ่งมื้อ ต่อไปยังไม่แน่ว่าจะเป็นหรือตายก็แค่นั้น
แต่วันนี้ หลังจากจับโหยวเอ้อโยนเข้าห้องเก็บฟืนแล้ว หยุนหว่านหนิงกลับมีเมตตาอย่างยากจะหาได้หนึ่งครั้ง
“ให้เขากินดีหน่อยสักมื้อ บำรุงร่างกายเสียหน่อย”
โหยวเอ้อน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง ละล่ำละลักขอบคุณ
พอกินเสร็จ เขาถึงรู้ว่า ทำไมหยุนหว่านหนิงถึงให้เขากินของดีๆบำรุงร่างกาย
ในโลกนี้ไม่มีเรื่องหรือสิ่งใดที่ได้มาโดยมิต้องออกแรง!
โดยเฉพาะ เขายังเป็นเชลยอยู่ด้วย!
พึ่งกินข้าวอิ่ม แม่นมจางก็ย่างกรายเข้ามา
นางอายุมากกว่าห้าสิบแล้ว เวลาเดินมักจะบิดร่างม้วนต้วน ทำเอาโหยวเอ้อมองแล้วรู้สึกใจสั่นพรั่นพรึง บวกกับสีหน้าประหลาดพิกลของนาง ในใจเขาเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่สู้ดีออกมา
“เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร?”
เขามองนางอย่างหวาดกลัว
“เจ้าว่าไงล่ะ?”
แม่นมจางยิ้มเดินเข้าใกล้ ฝ่ามือที่ทำงานหยาบกร้านมานานได้เกิดชั้นหนังหนาขึ้นชั้นหนึ่ง
นางลูบใบหน้าโหยวเอ้อ “ได้ยินว่าเจ้าพึ่งจะอายุสามสิบต้นๆ! ข้ายังไม่เคยได้ลิ้มลองบุรุษอ่อนเยาว์เพียงนี้มาก่อนเลย ข้าสนใจในตัวเจ้านัก”
เสียง “บรึ้ม” ดังขึ้นในใจ
โหยวเอ้อได้ยินแต่เสียงเลือดลมตนพุ่งจากหัวใจขึ้นกลางกระหม่อม!
ยัยแก่ผู้นี้จะทำอะไรกับเขา?!
“เจ้าอย่าเข้ามานะ! ถ้าเจ้าเข้ามา ข้าจะร้องเรียกคนแล้ว! พระชายาหมิงต้องไม่อนุญาตแน่!” โดนนางลูบไปแค่นี้ โหยวเอ้อก็รู้สึกขยะแขยงยิ่งนัก เขารีบเบือนหน้าหนี ดิ้นรนพล่านขึ้นมา “เจ้ารีบออกไปเลย!”
“โย่? ร้อนแรงดีนี่！ตอนนี้กลัวแล้วรึ?”
เห็นเขาดิ้นรน แม่นมจางนั่งลงข้างกายเขาด้วยรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า “เจ้าร้องได้เลยตามสบาย ร้องจนคอหอยแตกก็มิมีใครมาช่วยเจ้าดอก”
“เจ้ามิใช่ เชื่อฟังคำสั่งของพระชายาหยิงนั่น มาให้ร้ายพระชายาของข้า และจะทำร้ายองค์หญิงเก้ารึ?”
“ข้ายังนึกว่าเจ้าจะไม่กลัวที่จะเจอเรื่องเยี่ยงนี้เสียอีก!”
ระหว่างพูด แม่นมจางก็เริ่มปลดสายรัดเอวและกระดุม “เจ้าเป็นบุรุษ เรื่องแบบนี้คนเสียหายไม่ควรเป็นข้ารึ?”