บทที่ 515 เจ้าไร้เหตุผล

“หมอหลวงเหอกลับมาแล้ว!”

หมอหลวงที่ยืนอยู่ด้านหลังของหยุนหว่านหนิงพบว่าหมอหลวงเหอเดินตรงเข้ามาก็ได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หากแม่นางผู้นี้มิเดินทางจากไปละก็ พวกเขาจะกล้าจากไปไหนได้อย่างไร

“หมอหลวงเหอ!”

เขารีบก้าวไปด้านหน้ากล่าวว่า “พระชายาหมิงรอท่านอยู่เนิ่นนานแล้ว ท่านไปที่ได้มากันเล่าจึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้?”

หมอหลวงเหอถึงกับตกตะลึง

บัดนี้ทุกคราที่เขาเห็นหยุนหว่านหนิง ก็รู้สึกขนลุกขนพอง อดมิได้ที่จะประมาท

“ถวายบังคม พระชายาหมิง”

มิว่าเขาจะรู้สึกประหม่าเพียงใด แต่ในเวลานี้ก็จำเป็นต้องเผชิญหน้าเนื่องจากหนีมิพ้นแล้ว......หมอหลวงเหอรีบก้าวไปข้างหน้าทำความเคารพ ก้มหน้าลงมิกล้ามองนาง

“จงเงยหน้าขึ้น”

ใบหน้าของหยุนหว่านหนิงดูน่ากลัวและมืดมน

หมอหลวงเหอได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง แต่มิกล้าสบตากับนาง แววตาของเขาปกปิดบางอย่างเอาไว้

“ข้ามิเข้าใจว่าบัดนี้โรงหมอหลวงเหตุใดจึงหละหลวมหนัก โรงหมอหลวงยังมิถึงเวลาปิดทำการ เหตุใดพวกเจ้าจึงได้ออกจากหน้าที่การงานไปที่อื่นโดยมิต้องบอกกับใครล่วงหน้า?”

หยุนหว่านหนิงยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น “หมอหลวงเหอ โรงหมอหลวงแห่งนี้ ตระกูลของเจ้าเป็นคนเปิดขึ้นหรืออย่างไร?”

“เอ่อ......”

หมอหลวงเหอพูดมิออก

เมื่อเห็นว่านางมิได้มาดี แต่เขาก็มิกล้าประมาทเลินเล่อ รีบตอบว่า “พระชายาหมิง โปรดใจเย็นก่อนเถิด กระหม่อมมิกล้า”

“มิกล้า? จากที่ข้าดูแล้วเจ้ากล้าดียิ่งนัก!”

น้ำเสียงของหยุนหว่านหนิงดูสงบนิ่ง แต่ความโกรธมิอาจซ่อนเอาไว้ได้ “ดูเหมือนว่าที่โรงหมอหลวงนี้คงต้องให้ข้าจุดไฟเผาเองกับมือ และเผาพวกที่ยึดเอาอำนาจไว้ในมือของตนไปจนสิ้น ทุกคนจึงจะปฏิบัติหน้าที่อย่างจริงจังสินะ?”

ก่อนหน้านี้เนื่องจากหมอหลวงสั่งยาให้กับเต๋อเฟยแต่ยานั้นมีปัญหา หยุนหว่านหนิงจึงได้เดินทางมาอาละวาดที่โรงหมอหลวงแล้วครั้งหนึ่ง

หากมิใช่เพราะมีฮองเฮาจ้าวเข้ามาเกี่ยวข้อง เกรงว่านางอาจจะเผาโรงหมอหลวงจนลุกไหม้เป็นไฟ

ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็กลับเป็นเงาอยู่ในใจของโรงหมอหลวงไปแล้ว

ด้วยเกรงว่าแม่นางน้อยคนนี้จะอารมณ์เสียและเผาโรงหมอหลวงขึ้นมาจริงๆ

บัดนี้เมื่อฟังนางกล่าวมา......

ทุกคนจึงตื่นตระหนกขึ้นอีกครั้ง

บัดนี้หมอหลวงเหอเข้าใจดีว่าหยุนหว่านหนิงเป็นคนที่กล้าพูดกล้าทำ!

แม้แต่ตำหนักซีเยว่ นางก็กล้าที่จะรื้อทำลาย แล้วมีเรื่องใดที่นางมิกล้าอีกเล่า

“พระชายาหมิงโปรดเถิด อย่าได้โกรธเลย สงบสติลงก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

บัดนี้หมอหลวงเหอมิกล้าเอ่ยประโยคอื่นใดนอกเสียจากประโยคนี้เท่านั้น เขาพยายามอธิบายอย่างระมัดระวังว่า “เมื่อตอนบ่ายกระหม่อมมีเรื่องต้องเดินทางไปจัดการ ด้วยเหตุนี้ ด้วยเหตุนี้จึง......”

“จึงได้เดินทางออกจากหน้าที่ของตนโดยพลการงั้นหรือ?”

หยุนหว่านหนิงชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นว่าหมอหลวงคนอื่นๆ ก็ตกใจหวาดกลัวมิน้อย หยุนหว่านหนิงจึงยกมือขึ้นโบกกล่าวว่า “พวกเจ้าจงกลับไปก่อนเถิด”

หมอหลวงทั้งหลายจึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วทำความเคารพจากไป

เหลือไว้แต่เพียงหมอหลวงเหอที่เหงื่อตกตัวงอมิกล้าเงยหน้าขึ้น

รอจนกระทั่งทุกคนจากไปหมดแล้ว หยุนหว่านหนิงจึงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวเบาๆ ว่า “ที่ข้าเดินทางมาโรงหมอหลวงในวันนี้ก็มิได้มีเรื่องอื่นใด”

“ท่านอ๋องของข้าต้องการสมุนไพรสักเล็กน้อยนำไปรักษาอาการ จึงได้เดินทางมาที่โรงหมอหลวงเพื่อขอสมุนไพรเหล่านี้”

“เพียงแต่หมอหลวงคนอื่นๆ กล่าวว่าหากจะนำสมุนไพรเหล่านี้ไปจำเป็นต้องได้รับการอนุญาตจากหมอหลวงหยางเสียก่อน”

นางเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมามองดูหมอหลวงเหอ “แต่บัดนี้หมอหลวงหยางมิอยู่ ข้าจึงทำได้เพียงรอให้เจ้ากลับมาประทับตรา”

นางหัวเราะแบบกึ่งยิ้ม “แม้จะกล่าวว่าจวนอ๋องหมิงเดินทางมาเอาสมุนไพรยังจำเป็นต้องให้เจ้าอนุญาตเสียก่อนจึงจะนำยาไปได้ เรื่องนี้อาจทำให้ข้ารู้สึกมิพอใจนัก แต่ใครใช้ให้ข้าเป็นพระชายาที่เชื่อมั่นในกฎหมายและมีโหดมีเหตุมีผลเช่นนี้เล่า”

ประโยคนี้ทำให้หัวใจของหมอหลวงเหอสั่นสะท้านมากขึ้น

“พระชายาขอรับ กล่าวเกินไปแล้ว กระหม่อมมิกล้า”

หมอหลวงเหอรีบลุกขึ้นเดินตามไป

“นี่คือกฎของโรงหมอหลวง เกี่ยวอะไรกับการที่เจ้าจะกล้าหรือไม่กล้า?”

หยุนหว่านหนิงชี้ไปที่ลิ้นชักด้านบน “จงนำสมุนไพรเหล่านั้นมาให้ข้า”

หมอหลวงเหอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที “พระชายาขอรับ สมุนไพรเหล่านี้มีพิษร้ายแรง ท่าน ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะนำสมุนไพรเหล่านี้ไป?”

ในการแพทย์แผนจีนนั้น ยาและพิษใช้ร่วมกันได้ ซึ่งหมายความว่ายาทุกอย่างล้วนมีพิษในตัว

ส่วนการที่สมุนไพรเหล่านี้ถูกเก็บเอาไว้ในลิ้นชักสูง นั่นก็เพราะว่าหากนำออกไปใช้จะต้องได้รับการยอมรับจากหมอหลวงหยางเสียก่อน

ด้วยว่าสมุนไพรเหล่านี้นอกเสียจากสามารถแก้พิษได้ ตัวของมันเองก็มีพิษมหันต์