บทที่ 539 เกิดเรื่องกับเสี่ยวเตี้ยนเซี่ย

เขาจูบอย่างเร่งรีบ และก็รุนแรงมาก

หยุนหว่านหนิงค่อนข้างต้านทานไม่ไหว

“โม่.....”

นางลองผลักเขา เขากลับยิ่งกอดนางไว้แน่น แทบจะกลืนกินนางทั้งร่างกาย

หยุนหว่านหนิงอยากดิ้นรน กลับก็กลัวว่าดิ้นแรงไปแล้วจะทำให้เขาเจ็บแผล

นานสักพัก โม่เยว่ค่อยหยุด

เขาไม่ได้ปล่อยนาง เอาคางวางบนไหล่ของนาง พ่นลมหายใจดังข้างหูของนาง ผสานกับน้ำเสียงที่ดูทุ้มต่ำของเขา พูดขึ้นว่า “นี่เป็นการลงโทษเจ้า”

“ลงโทษ?”

หยุนหว่านหนิงไม่เข้าใจ

ผู้ชายคนนี้เพิ่งจูบนางอย่างหนักหน่วง.....

ตอนนี้นางก็กำลังซบอยู่บนตัวโม่เยว่ ทั้งสองคนเอนพิงกัน พร้อมพูดขึ้นว่า “ทำไมต้องลงโทษข้า?”

หยุนหว่านหนิงถามอย่างไม่ค่อยพอใจ

“ใครใช้ให้เจ้าหาเรื่องข้า?”

โม่เยว่พูดอย่างงุนงง แต่หยุนหว่านหนิงก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าหมายถึงอย่างไร

เขาหมายถึงหลายวันก่อนที่อยู่จวนอ๋อง ตอนที่นางเปลี่ยนยาให้เขา....ตั้งใจแกล้งหยอกล้อให้เขาทรมานเล่นๆ แล้วหยุนหว่านหนิงก็ไม่ยอมให้เขาได้ “ปลดปล่อย”

เรื่องนี้ ทำให้โม่เยว่‘แค้นฝังใจ’ จดจนอยู่นานถึงขนาดนี้

วันนี้นับว่าได้โอกาส เอาคืนนางให้สาสม

หยุนหว่านหนิงหน้าแดง ไอเบาๆแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าช่างจดจำความผิดจริงๆ”

“ลูกผู้ชายสิบปีล้างแค้นก็ยังไม่สาย ยังมีสิบปีอีกนับไม่ถ้วน”

โม่เยว่พูดขึ้นด้วยเสียงแหบ

แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรที่น่าประทับใจ แต่ประโยคนี้ไพเราะกว่าคำใดๆ

หัวใจหยุนหว่านหนิง เดิมเป็นเหมือนแอ่งน้ำนิ่ง

คืนนี้เพราะมีคำพูดของเขาประโยคนี้ ทำให้มีชีวิตชีวาคืนมาอีกครั้ง

“หนิงเอ๋อร์ รีบกลับมา ข้ารอเจ้าอยู่”

โม่เยว่โยนคำพูดประโยคลึกซึ้ง จากนั้นก็ค่อยๆปล่อยหยุนหว่านหนิง สายตานั้นมองดูนางจนหน้าแดงหูแดง พร้อมพูดขึ้นว่า “บาดแผลของข้า จะหายในเร็ววันแน่นอน”

หยุนหว่านหนิง “……”

นี่หมายความว่ายังไง ต่อให้เป็นคนโง่ก็ฟังเข้าใจ

“เจ้า เจ้ารีบกลับไปเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว มีคนรู้เข้าจะไม่ดี”

“มีอะไรไม่ดี?”

ไม่ง่ายกว่าจะได้เห็นท่าทีเอียงอายของหยุนหว่านหนิง โม่เยว่หัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้ามาเยี่ยมภรรยาของตนเอง ยังจะมีคนนำไปนินทาหรือ? เราไม่ได้แอบลักลอบเจอกันสักหน่อย”

พูดเสร็จ เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของนางว่า “แต่ ลักลอบเจอกันก็ไม่เลว ดูเหมือนจะยิ่งตื่นเต้น”

หยุนหว่านหนิง “！！！”

หน้าแย่ๆ นี้จะไม่เอาแล้วใช่ไหม?

อย่าคิดว่าตนเองมีบาดแผล แล้วนางจะทำอะไรเขาไม่ได้

ผู้ชายคนนี้ เมื่อก่อนดูเหมือนเป็นคนสุขุม เย็นชา

ใครจะไปคิดว่า ตอนนี้จะกลายเป็นคนแบบนี้?

หยุนหว่านหนิงกลอกตามองบน พร้อมพูดขึ้นว่า “ร่านเงียบ”

โม่เยว่หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี แล้วก็กลับออกไป

เดินออกมาจากห้องขังหยุนหว่านหนิง กลับเห็นจวฉางเฟิงเกาะอยู่ตรงกรงเหล็ก มองดูเขาอย่างตาละห้อย

ท่าทีนั้น เหมือนอย่างหมาน้อยรออาหารจากเจ้านาย

โม่เยว่ทนดูไม่ไหว

โจวฉางเฟิงยังไม่ทันพูดว่าอะไร เขาก็พูดขึ้นมาก่อนว่า “คุณชายโจวไม่ต้องใจร้อน เรื่องตระกูลโจว ข้าสั่งคนไปแอบสืบความแล้ว”

“รอข้าสืบความได้อย่างชัดเจนแล้ว จะนำไปทูลเสด็จพ่อ”

“ขอบคุณท่านอ๋อง ขอบคุณท่านอ๋อง”

โจวฉางเฟิงที่เป็นผู้ชายอกสามศอก แทบจะร้องไห้ออกมา

เขามองดูโม่เยว่ด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “หากท่านอ๋องสามารถคืนความยุติธรรมให้กับตระกูลโจว ข้าจะยกน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของข้าให้กับท่านอ๋อง”

เขาก็คิดไม่ออกว่าจะตอบแทนด้วยวิธีไหน เพื่อเป็นการตอบแทนโม่เยว่

เพิ่งพูดออกมา เขาก็ค่อยรู้ตัวขึ้นมา

นี่เป็นการตอบแทนท่านอ๋องตรงไหน?

เห็นได้ชัดว่าเป็นการจับโม่เยว่อยู่บนกองไฟ