ตอนที่ 472
บทที่ 550 หนิงหนิง ข้าเอง
October 22, 2026
ไม่รู้ว่าเหล่าบรรดามือสังหารที่ถูกซ่งจื่ออวี๋ห้อยบนต้นไม้ถูกหรูอวี้เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนแล้ว
ขณะที่เสวียนซันเซียนเซิงและหยวนเป่าเพิ่งจะลงไปถึงตีนเขา ก็เจอเข้ากับซ่งจื่ออวี๋พอดี
เขาสะพายห่อผ้าไว้ข้างลำตัว ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้บ้าง แต่ห่อผ้าใหญ่เป็นอย่างมาก
“ท่านลุงซ่ง!”
หยวนเป่ารีบวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้แน่น
หยวนเป่าที่เมื่อครู่นี้กำลังเศร้าใจอยู่ หลังจากที่ได้เห็นซ่งจื่ออวี๋แล้วก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที เขารีบวิ่งเข้าไปกอดเอวของซ่งจื่ออวี๋ไว้แน่น พลางเงยหน้ามองซ่งจื่ออวี๋ “ท่านลุงซ่ง ท่านมาทำอะไรหรือ”
“ข้ามาเยี่ยมเจ้าไง”
ซ่งจื่ออวี๋บีบแก้มของเขาเบาๆ
แล้วจึงค่อยหันมาคารวะเสวียนซันเซียนเซิง “ท่านอาจารย์”
“อืม”
จมูกของเสวียนซันเซียนเซิงไวต่อกลิ่นเป็นอย่างมาก เขาได้กลิ่นหอมจากห่อผ้าที่ซ่งจื่ออวี๋เอามาทันที “กลิ่นอะไรกัน”
เขารู้ทั้งรู้แต่ก็ยังแกล้งถาม
“เป็ดย่างที่ท่านอาจารย์ชอบทานที่สุด”
ซ่งจื่ออวี๋ยื่นห่อผ้าให้กับทั้งสองพลางพูดต่อไปว่า “ข้างในมีหนังสือที่ข้าเอามาฝากหยวนเป่า แล้วก็ของเล่นที่ใต้เท้าถังทำเองกับมือ”
หยวนเป่าและเสวียนซันเซียนเซิงรีบพากันแกะห่อผ้าด้วยความดีใจ
อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ข้างในเต็มไปด้วยอาหารอร่อย รวมไปถึงของเล่นและหนังสืออีกหลายเล่ม
ทั้งคนแก่และเด็กต่างก็พากันดีใจแทบแย่!
“จื่ออวี๋ เจ้าเหมือนฝนที่ตกทันเวลา! รู้ว่าพวกข้าต้องการอะไร ก็รีบมาส่งให้ทันที”
เสวียนซันเซียนเซิงฉีกน่องเป็ดยื่นให้หยวนเป่า แล้วจึงฉีกส่วนที่เป็นตูดเป็ดยื่นให้กับซ่งจื่ออวี๋ จากนั้นเขาก็เริ่มกัดแทะลำตัวของเป็ดอย่างเอร็ดอร่อย
“ท่านอาจารย์ พวกท่านทานเถิด ข้าไม่หิว”
ซ่งจื่ออวี๋ไม่ได้รับ
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบน้ำมันที่เลอะแก้มของหยวนเป่า จากนั้นเขาก็ถามขึ้นทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว “ท่านอาจารย์ พวกท่านจะไปไหนกัน”
“กลับเมืองหลวง!”
เสวียนซันเซียนเซิงทานอาหารพลางตอบกลับเขาว่า “ที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนุก! ข้าจะพาหยวนเป่ากลับไปเที่ยวที่เมืองหลวง”
แววตาของซ่งจื่ออวี๋ลุ่มลึก
ยังดีที่เขาคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าว่าอาจารย์ของเขาคงจะอยู่ว่างๆ ไม่ค่อยเป็น อาจพาหยวนเป่าเดินทางกลับเมืองหลวงได้
ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า และหยุดพวกเขาได้ทันท่วงที
“ตอนนี้ยังกลับเมืองหลวงไม่ได้”
เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มีนัยแอบแฝง “ช่วงนี้ท่านอ๋องและหนิงหนิงค่อนข้างยุ่ง”
เสวียนซันเซียนเซิงเงยหน้าขึ้นมามองเขา
เมื่อเห็นว่าหยวนเป่ากำลังทานน่องเป็ดพลางเล่นของเล่นไปด้วย สีหน้าของเสวียนซันเซียนเซิงก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นสองอาจารย์ลูกศิษย์ก็เริ่มสนทนาทางจิต...
เสวียนซันเซียนเซิง ‘เกิดเรื่องขึ้นกับนังหนูหนิงหรือ’
ช่วงที่ผ่านมานี้ เขาไม่ได้สนใจเรื่องในเมืองหลวงเลยแม้แต่นิดเดียว ในหัวมีแต่เรื่องปกป้องหยวนเป่าและเรื่องจีบไทเฮากู้เท่านั้น
นี่ก็ผ่านมาครึ่งค่อนเดือน หยุนหว่านหนิงก็ยังไม่มารับตัวหยวนเป่าเสียที คงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเป็นแน่
ซ่งจื่ออวี๋ ‘ถูกจับขังที่คุกหลวงแล้ว’
เสวียนซันเซียนเซิง ‘เจ้าฮ่องเต้สารเลว ข้าจะไปช่วยนังหนูหนิงประเดี๋ยวนี้!’
ซ่งจื่ออวี๋ ‘ท่านอาจารย์อย่าใจร้อนไป เป็นความต้องการของหนิงหนิงเอง ฝ่าบาทเองก็ไม่สามารถหยุดยั้งนาง และก็ไม่สามารถอัญเชิญนางออกจากคุกหลวงได้’
เขารู้ดี ว่าถึงแม้อาจารย์จะชอบทำเหมือนรังเกียจหยุนหว่านหนิง
แต่ในความเป็นจริงแล้ว ท่านอาจารย์รักและเอ็นดูนางเสมือนเป็นบุตรสาวของเขาเอง...
เข้าข้างกันเสียจริง!
เสวียนซันเซียนเซิงพยักหน้าเบาๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ‘นังหนูความคิดซับซ้อนแยบยล คงไม่เกิดเรื่องง่ายๆ หรอกกระมัง’
เขาเหลือบมองซ่งจื่ออวี๋ ‘ดังนั้นเจ้ามาที่นี่เพื่อปลอบขวัญหยวนเป่าโดยเฉพาะอย่างนั้นหรือ’
เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อส่งอาหารอร่อยให้กับอาจารย์ของเขา!
เพราะสำหรับซ่งจื่ออวี๋แล้ว อาจารย์ของเขาไม่ได้มีตัวตนเลยแม้แต่น้อย!
ซ่งจื่ออวี๋เงียบงัน
เสวียนซันเซียนเซิงสบถเสียงเบา ‘ไร้น้ำยาสิ้นดี! หากชอบก็ไปตามจีบอย่างลูกผู้ชาย นังหนูหนิงกับโม่เยว่เป็นไปไม่ได้เสียหน่อย เจ้ามีอะไรให้ต้องกลัว’
เขาเช็ดปากเบาๆ
เมื่อเห็นว่าซ่งจื่ออวี๋ยังคงนิ่งเงียบ ราวกับว่ากำลังกลัดกลุ้มใจอย่างไรอย่างนั้น...