บทที่ 83 ข้าเป็นพ่อของเจ้า

ประตูห้องสั่นคลอนแล้ว

จูเอ๋อร์จับขอบเตียงไว้แน่น ปกป้องหยุนธิงธิงไว้ด้านหลัง ในใจภาวนาว่าขอให้พระชายาหมิงกลับมาเร็วๆ

เสียดาย หยุนหว่านหนิงไม่มาตามที่รอคอย

ประตูพังทลายลง

สายตาหยุนธิงหลานฉายแววได้ใจ พารุ่ยโย่วเดินเข้าไป ด้านนอกประตูยังมีบ่าวใช้อีกสองคน

ประตูห้องถูกกระทืบ พังกองลงบนพื้น เป็นฝีมือของบ่าวใช้สองคนนี้

“คุณหนูรอง.....”

จูเอ๋อร์ร้องไห้จนตาบวมเหมือนวอลนัท สายตาที่มองดูนางราวกับเห็นผี นางลุกขึ้นมาอย่างสั่นเทา สายตาไม่กล้าหันไปมองหยุนธิงหลาน

“น้องสามไม่ไหวแล้วจริงๆหรือ?”

หยุนธิงหลานเดินเข้าไปใกล้

นางก้มมองดูหยุนธิงธิงที่หลับไปแล้ว คิดว่านางสลบไปแล้วจริงๆ

สีหน้าหยุนธิงธิงขาวซีด ร่องรอยเลือดข้างเตียงยังไม่แห้ง

เห็นแบบนี้ หยุนธิงหลานรู้สึกได้ใจ

ใบหน้ากับเสแสร้งทำเป็นเจ็บปวด พร้อมพูดขึ้นว่า “น้องสามผู้น่าสงสาร นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่? แค่ปวดท้องเองไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงได้อาการหนักเช่นนี้?”

“หมอไม่ได้เรื่องพวกนี้”

หนังนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ข้างเตียง

จากนั้นก็มีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

หลังจากนางกระซิบพูดข้างหูหยุนธิงหลาน สีหน้าหยุนธิงหลานเปลี่ยนไปทันที

จากนั้นก็ลุกขึ้นมามองดูจูเอ๋อร์แวบหนึ่ง พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าดูแลน้องสามให้ดี หากนางไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ไปรายงานท่านพ่อท่านแม่ จะได้เตรียมการทันที”

จูเอ๋อร์พูดตอบรับอย่างตื่นตระหนกหวาดกลัวว่า “ค่ะ”

หยุนธิงหลานค่อยจากไปอย่างรีบร้อน

นางเพิ่งจากไป หยุนหว่านหนิงก็กลับมาแล้ว

มองดูประตูที่กองอยู่บนพื้น สีหน้าของนางย่ำแย่ พร้อมพูดขึ้นว่า “หยุนธิงหลานคนนี้ ทำตามอำเภอใจอย่างไม่เกรงกลัวจริงๆ”

หยุนเจิ้นซงกับนางเฉินรักและตามใจนาง หยุนธิงธิงก็ไม่ชอบไปเอาใจพวกเขา

บวกกับหยุนธิงหลานสนิทกับโม่หุยเฟิงที่เหมือนดั่งต้นไม้ใหญ่.....

อยู่ในจวนยิ่งกั๋วกง นางเผด็จการเอาแต่ใจ ไม่มีใครห้ามได้

รังแกหยุนธิงธิงอย่างไม่เกรงกลัวขนาดนี้ กระทั่งยังน่าจะเป็นนางที่เป็นคนวางยาพิษ....ไม่สั่งสอนนาง นางจะคิดว่าจวนยิ่งกั๋วกงเป็นของนางคนเดียวแล้ว

“พระชายา ท่านไปทำอะไรมา?”

จูเอ๋อร์ร้องไห้อย่างหวาดกลัว พร้อมพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ข้าตกใจกลัวมากเลย คุณหนูรองน่ากลัวมาก”

“ใช่ บนโลกนี้ผีไม่ได้น่ากลัวที่สุด ที่จริงสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคน”

หยุนหว่านหนิงถอนหลายใจ

ใครจะไปคิด เดิมหยุนธิงหลานกับหยุนธิงธิงเป็นพี่น้องกันแท้ กลับกระทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้?

“เทื่งกี้ข้าไปตรวจสอบในห้องครัว คิดว่าหลักฐานคงมีคนทำลายไปแล้ว ดังนั้นเศษผักในถังจึงไม่พบยาพิษ”

สีหน้าหยุนหว่านหนิงอึมครึม สายตาค่อยๆเยือกเย็น

การกระทำแบบนี้ เหมือนเป็นฝีมือหยุนธิงหลานจริงๆ

นางทำอะไรอย่างไม่เคยทิ้งโอกาส และก็ไม่มีทางทิ้งหลักฐานเบาะแสอะไรแน่นอน

เหมือนอย่างตนที่วางยาพิษตนเอง แล้วใส่ร้ายฉินซื่อเสวีย ก็ไม่มีใครพบหลักฐานอะไรเลย

คนคนหนึ่งที่กล้าวางยาตนเองเพื่อผลประโยชน์ จะคาดหวังการมีความสำนึกอะไรจากนาง?

แต่หลักฐานถูกทำลายทิ้งแล้ว ใช่ว่านางจะไม่สามารถหาออกมาได้

หยุนหว่านหนิงมองไปที่รุ่งอรุณตรงขอบฟ้า พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเข้มว่า “เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้ถึงที่สุด ทางด้านธิงธิงเจ้าดูแลนางให้ดี ข้าจะเข้าวัง”

“กลับมาแล้วค่อยว่ากัน”

ตอนนี้หยุนธิงธิงพ้นขีดอันตรายแล้ว นางวางใจได้แล้ว

“ใช้ หยุนธิงหลานเป็นคนรอบคอบ”

เมื่อกี้ หยุนหว่านหนิงตั้งใจก่อเหตุขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อดึงดูดนางไป

ตราบที่ยังไม่ได้มั่นใจว่าหยุนธิงธิงตายแล้ว นางไม่ยอมง่ายๆแน่

เมื่อคิดไปคิดมา หยุนหว่านหนิงเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากช่องว่าง ใส่เข้าไปในปากหยุนธิงธิง พร้อมพูดขึ้นว่า “ยาเม็ดนี้คือยาแกล้งตาย เมื่อทานลงไปแล้วจะทำเหมือนคนตาย”