บทที่221 ใช้ชีวิตปกป้องพวกเขา

หยุนหว่านหนิงยังนึกว่าโม่เยว่จะตีนาง

นางกำหมัดแน่นกำลังเตรียมจะชก ใครจะไปรู้ว่าชายปากหมานี้เพียงแค่ลูบผมนางเบาๆเท่านั้น "เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ"

น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ และดวงตาที่มองดูนางก็อ่อนโยนยิ่งนัก

"ยี้"

หยุนหว่านหนิงอดขนลุกไม่ได้

วันนี้ชายปากหมานี้กินยาผิดหรือเปล่า?!

อ่อนโยนกับนางเช่นนี้ คิดอะไรไม่ดีอยู่หรือเปล่า?

หยุนหว่านหนิงคอยระวังตัวตลอดทาง แต่โม่เยว่ก็เพียงแค่หลับตาพักผ่อน และไม่ได้พูดอะไรกับนางแม้แต่สักคำเลย

ดูท่าทางแล้วก็ไม่เหมือนกำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่เลย

นางเต็มไปด้วยความสงสัย และเมื่อเห็นว่ากําลังจะถึงตระกูลกู้แล้ว จึงลองถามดูว่า "โม่เยว่ ท่านมีอะไรอยากพูดกับข้าหรือเปล่า？"

"ไม่ค่ะ ทำไมหรือ？"

โม่เยว่ลืมตาขึ้น

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนหลับไม่ดี ดวงตาทั้งคู่ของเขาแดงเล็กน้อย

หยุนหว่านหนิงก็นึกถึงเรื่องที่หรูอวี้บอก โม่เยว่ลงมือแกะสลักปิ่นหยกให้นางด้วยมือตนเอง……

สายตาของนางตกไปที่มือทั้งสองข้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ยังสามารถมองเห็นรอยแผลเป็นที่หยาบเล็กน้อยนั้น นางอย่างลับๆ "ข้ารู้สึกว่าวันนี้ท่านแปลกๆ"

โม่เยว่จะสังเกตเห็นสายตาของนางไม่ได้ได้อย่างไร?

เดิมทีเขาอยากจะเก็บมือโดยเร็วที่สุด

แต่เมื่อเห็นความซับซ้อนที่แวบผ่านในดวงตาของนาง จึงเลือกที่จะแกล้งทำเป็น"ไม่รู้ไม่ชี้"แล้วกางมือออก "เมื่อคืนข้าหลับไม่ค่อยดี"

"จึงนอนพักครู่หนึ่ง มันแปลกตรงไหน？"

หลับไม่ดี กับมือที่เต็มไปด้วยรอยแผล……

ล้วนเป็นการเตือนหยุนหว่านหนิง: รีบถามข้าว่าทำอะไรในเมื่อคืนนี้!

“ออ”

หยุนหว่านหนิงหดคอ และเอนตัวพิงกับรถม้า

โม่เยว่กัดฟัน "เจ้าไม่ถามดูหรือว่าไยข้าถึงหลับไม่ดี？"

เขาเหลือเพียงแต่ไม่พูดตรงๆว่า: "รีบเป็นห่วงข้าสิไอหญิงเลว!"

หยุนหว่านหนิงรู้ถึงนัยนอกเหนือคำพูดของเขา แต่ก็กลับถามอย่างจริงจังว่า "เมื่อคืนท่านไปขโมยวัวหรึ？"

โม่เยว่：“……”

ระหว่างพวกเขา ไม่สามารถสื่อสารกันอย่างปกติได้หรือ!

เมื่อเห็นเขาโกรธ หยุนหว่านหนิงก็แอบหัวเราะในใจ

"ข้าเป็นห่วงอย่างยิ่ง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่เยว่ก็นึกว่านางกำลังเป็นห่วงเขา……จึงรีบลุกขึ้นนั่งตรงอีกครั้ง แสร้งทําเป็นไม่ใส่ใจ และถามอย่างหยิ่งผยองว่า "เจ้าเป็นห่วงอะไร？"

"ข้าเป็นห่วงหยวนเป่า"

หยุนหว่านหนิงถอนหายใจเบาๆ

โม่เยว่：“……”

ช่วยด้วย เขารู้สึกปวดใจเล็กน้อย!

ทุกข์ใจจนแทบเป็นลม และเกือบตายเพราะหายใจไม่ออก!

หยุนหว่านหนิงกะพริบตาใส่เขา "เดิมทีเรื่องนี้ข้าตั้งใจจะคิดหาวิธีเอง แต่อย่างไรท่านก็เป็นพ่อเก๊ของ หยวนเป่า ดังนั้นข้าจึงคิดว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรปรึกษาหารือกับท่านหน่อย"

พ่อเก๊?

โม่เยว่แทบเป็นลมไปอีกครั้ง "ข้านั่นแหละคือพ่อของเขา!"

เขากัดฟันแล้วพูดประโยคนี้ออกมาด้วยความแค้น

หรูโม่ที่กําลังขับรถม้า เมื่อได้ยินการสนทนาของทั้งสองที่อยู่ด้านใน ก็ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งนัก

นายท่านหนอ นายท่าน ท่านก็มีวันนี้ด้วยหรือ?!

"เรื่องอะไร ว่ามา!"

โม่เยว่ยกม่านขึ้น เหลือบมองดูถนนยามพลบค่ำในด้านนอก เขาไม่มองหยุนหว่านหนิงจะดีกว่า เพราะผู้หญิงคนนี้มักทำให้คนโมโหจนตายอย่างไม่มีการเตือนล่วงหน้าอะไรก่อนเลย

"ข้ากำลังคิดอยู่ว่า พวกข้าจะพาหยวนเป่าไปพบเสด็จพ่อหรือเปล่า"

หยุนหว่านหนิงพูดอย่างจริงจัง

ทันทีที่คําพูดนี้ออกมา……โม่เยว่ก็ตกใจเล็กน้อย "เจ้าพูดอะไร？"

"ข้ากำลังคิดอยู่ว่า พวกข้าจะพาหยวนเป่าไปพบเสด็จพ่อหรือเปล่า"

หยุนหว่านหนิงพูดซ้ำอีกครั้งอย่างจริงจัง

"เพราะเหตุใด?"