บทที่229 วันนี้พระชายาดุจังเลย

หยุนธิงหลานคลานไปที่ข้างเท้าของโม่หุยเฟิง

เนื่องจากเมื่อครู่ถูกเตะจึงมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก ดังนั้นนางคลานมาจากประตู บนพื้นนั้นจึงมีคราบเลือดแถวยาวๆ……

ฉินซื่อเสวียเพียงรู้สึกแดงจนแสบตาขัดลูกหูลูกตา ละสายตาออกด้วยความขยะแขยง

"ท่านอ๋อง ท่านต้องเชื่อข้า! ข้าไม่เคยมีความคิดที่จะวางแผนคิดร้ายต่อท่านเลย! ข้าอยากให้กําเนิดลูกแด่ท่านอย่างจริงใจ และต้องการให้กําเนิดพระนัดดาองต์โตเพื่อพลิกสถานการณ์ให้เจ้า……"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่หุยเฟิงก็ครุ่นคิด ทันใดนั้นนางก็โดนตบหน้า "หุบปาก!"

ให้กําเนิดพระนัดดาองต์โตเพื่อพลิกสถานการณ์ให้เขาอะไรกัน?!

หมอหลวงหยางยังอยู่ในห้อง!

เห็นได้ชัดว่าหมอหลวงหยางคาดไม่ถึงว่า จะได้ยินคําพูดที่น่าทึ่งเช่นนี้……

แต่เมื่อเห็นโม่หุยเฟิงโกรธ เขาก็ก้มหน้าลง ทำเหมือนเด็ดเดี่ยวและองอาจผึ่งผาย และไม่ได้แอบฟังอย่างแน่นอน

แต่ในความเป็นจริง กำลังตั้งหูฟังอย่างตั้งใจ!

โม่หุยเฟิงเหลือบมองหยุนธิงหลานอย่างตักเตือน

ไม่ว่าจะอย่างไรทั้งสองก็ดีกันมาเป็นเวลาหลายปี หยุนธิงหลานจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าสายตาของเขานี้หมายถึงอะไร？！

นางเหลือบมองหมอหลวงหยางอย่างตื่นเต้น และพูดอย่างน้อยใจว่า "ท่านอ๋อง ในใจของหลานเอ๋อร์มีเพียงท่าน! มิฉะนั้นก็คงไม่ติดตามท่านโดยไม่มีฐานะและชื่อเสียงเยี่ยงนี้มานานหลายปี! "

"ท่านอ๋อง หลายปีมานี้ หลานเอ๋อร์มิเคยทำเรื่องวางแผนคิดไม่ดีต่อท่านเลย!"

"เจ้าอยากเข้าจวนอ๋องหยิง"

โม่หุยเฟิงพูดด้วยเสียงที่หนักแน่น

"ที่ข้าอยากเข้าจวนอ๋องหยิงนั้นเป็นจริง! แต่ท่านอ๋องก็รู้ ข้าไม่เคยมีใจคิดร้ายใดๆเลย! "

กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ หยุนธิงหลานร้องไห้ด้วยความกังวล "ไม่อย่างนั้น ข้าก็คงไม่รอท่านอ๋องมาเป็นเวลาหลายปี……หลานเอ๋อร์จริงใจกับท่านอ๋องจริงๆ! "

นางร้องไห้สะอื้นอยู่ในใจ ท่าทางดูน่าสังเวชมาก

เมื่อฟังคําสารภาพรักอย่างน้ำใสใจจริงของนาง สีหน้าของโม่หุยเฟิงก็เริ่มหวั่นไหวเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าเขาหวั่นไหว ฉินซื่อเสวียจึงรีบพูดว่า "ท่านอ๋อง เรื่องในครั้งนี้มิใช่เรื่องเล็กๆ!"

นางกลัวว่าหยุนธิงหลานจะบอกว่านางเป็นคนใส่ร้ายหล่อน

แต่ใครจะไปรู้ว่าโม่หุยเฟิงให้โอกาสหยุนธิงหลาน นางจึงทำได้เพียงพยายามแสดงความจงรักภักดีต่อเขา

โดยไม่ได้บอกเลยว่า โดยใครใส่ร้าย

ดูเหมือนว่านางเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

มีคนคิดร้ายต่อนางหรือไม่ นางก็ยังไม่มีเส้นสนกล!

"ไม่ต้องพูดถึงเสด็จแม่โกรธจนเป็นลมไปเลย แม้แต่เสด็จพ่อก็โมโหจนหมดสติไปเช่นกัน แม้ว่าหม่อมฉันก็รู้ถึงน้ำใสใจจริงที่ท่านอ๋องนั้นมีต่อคุณหนูรองหยุน"

หลังจากหยุดชะงักไปชั่วคราว ฉินซื่อเสวียก็เกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า "แต่ให้เสด็จพ่อเป็นคนตัดสินลงโทษเองทุกอย่าง!"

"หากไม่ดี ก็คือโทษผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง! หากเสด็จพ่อต้องการจะเอาเรื่อง……"

นางไม่ได้พูดต่อไป แต่คําที่ยังไม่พูดไม่หมดนั้น หมายถึงอะไรโม่หุยเฟิงรู้ดี

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ความดิ้นรนภายใต้ตาของเขาในที่สุดก็ถูกความแค้นเข้ามาแทนที่

ฉินซื่อเสวียพูดถูก แม้เรื่องนี้จะใหญ่หรือเล็กก็ได้ก็ตาม

แต่สําหรับโม่จงหรานแล้ว มันเป็นโทษผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง!

เขาจำใจ และเตะมือของหยุนธิงหลานทิ้ง "โยนนางออกไป! ต่อจากนี้ไปข้าโม่หุยเฟิงกับหยุนธิงหลานตัดขาดความสัมพันธ์กัน! ต่อไปหากเจ้ากล้ามาพัวพันที่จวนอ๋องหยิงอีก ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าอย่างแน่นอน!"

ในที่สุดเขาก็ใจร้ายไม่ลง และไม่ได้ส่งหยุนธิงหลานไปในวังให้โม่จงหรานจัดการ

ยังไงก็เคยรักมาก่อน

แต่เก็บนางไว้ มีเพียงแต่จะหาเรื่องใส่ตัวเท่านั้น

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ลบความสัมพันธ์ทั้งหมดกับหยุนธิงหลานก่อน แล้วจึงค่อยคิดว่าอธิบายให้โม่จงหราน

……

"พระชายา จนถึงตอนนี้คุณหนูรองหยุนยังคุกเข่าร้องไห้อยู่นอกจวนอ๋องหยิง"

"คนขี้เผือก" หรูอวี้กําลังเล่านินทาเขา ด้วยสีหน้าที่โอเว่อ เหมือนกับหญิงขี้เผือก "แต่คราวนี้ อ๋องหยิงตัดสินใจที่จะตัดขัดความสัมพันธ์กับนางอย่างโหดเหี้ยมแล้ว"

"ก็แค่ตัดความสัมพันธ์กันอย่างเด็ดขาดเท่านั้น โหดเหี้ยมอย่างไร？"