บทที่287 การลงโทษที่โหดร้าย

เมื่อเห็นว่าโม่ฮั่นอี่ว์กล้าขอความช่วยเหลือจากหยุนหว่านหนิง……

โม่เยว่เหลือบมองด้วยสายตาที่น่ากลัว "พี่รอง หากเจ้ายอมรับผิดกับเสด็จพ่อตรงไปตรงมาอย่างเปิดเผย บางทีเสด็จพ่ออาจไม่ลงโทษเจ้าแล้วก็ได้"

โม่ฮั่นอี่ว์หดคอ

เขาอ้วนจนมองไม่เห็นคอแล้ว

ยังคงหดคออยู่ เหมือนดั่งนกกระจอกเทศตัวหนึ่ง……

“อ๋องฮั่น ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าขอเฝ้าดูก่อนละกัน”

หยุนหว่านหนิงพูดด้วยความดีใจ และส่งสายตาแบบ "ท่านระวังตัวเองเถอะ" ให้กับเขา

โม่ฮั่นอี่ว์รู้สึกท้อแท้ใจทันที "หว่านหนิง พอเพียงเจ้าสามารถช่วยข้าได้! หากเจ้าไม่ช่วยข้า คืนนี้ข้าคงต้องถูกเสด็จพ่อลอกหนังออกหนึ่งชั้นแน่นอน!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนหว่านหนิงก็อยากรู้อยากเห็น

ตกลงโม่ฮั่นอี่ว์ทำอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้โม่จงหรานโกรธเช่นนี้? !

นางมองไปที่โม่เยว่ด้วยความอย่างอยากรู้อยากเห็น ก็เห็นเขาส่ายหัวให้นางอย่างสงบเยือกเย็น

อืม ดูท่าแล้วเรื่องไม่เล็กเลยนะ? !

"เสด็จพ่อ"

ทันทีที่หยุนหว่านหนิงเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงที่น่ารักของหยวนเป่าพูดว่า "ท่านแม่ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องยุ่ง!"

หยุนหว่านหนิง：“……”

เห็นได้ชัดว่าโม่ฮั่นอี่ว์ยังคิดว่า หยวนเป่าเป็นลูกบุญธรรมของนาง

โม่จงหรานรักและตามใจหยวนเป่ามากเช่นนี้ คงต้องเป็นเพราะเจ้าก้อนแป้งนี่น่ารักแน่นอน เห็นแล้วชอบจึงเอาเขาไว้ข้างกาย……

เพราะตอนเขาเข้ามา หยวนเป่าได้ไปเป่าเทียนบนโต๊ะดับก่อนเขาแล้ว

ในขณะนี้ มีเพียงตะเกียงที่หน้าประตู และเทียนบนโต๊ะทั้งสองด้านเท่านั้นที่ยังคงจุดอยู่

แสงด้านหลังของหยวนเป่าและโม่จงหราน นั้นเบลอเล็กน้อย

ด้วยเหตุนี้ รูปลักษณ์หน้าตาของหยวนเป่าจึงมองเห็นไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก……

หากเป็นคนอื่น ก็คงหลอกได้ยาก

แต่หยวนเป่ารู้นานแล้วว่า "ลุงรอง" ของเขานั้นเป็นคนชอบในเรื่องการกินจริงๆ ในสมองของเขานอกจากอาหารอร่อยๆแล้วไม่มีอะไรเลย

หลอกลุงรองง่ายที่สุดแล้ว!

เมื่อได้ยินน้ำที่น่ารักเช่นนี้ โม่ฮั่นอี่ว์ก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว……

“มองอะไร？！คุกเข่าลง!”

โม่จงหรานตะคอกอย่างดัง ทำเอาโม่ฮั่นอี่ว์ที่อ้วนท้วนนั้นตัวสั่นไปหมด และรีบก้มหัวลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

“เสด็จพ่อ โปรดให้หม่อมฉันอธิบาย!”

เขาพูดอย่างน้อยอกน้อยใจว่า "เรื่องนี้ ไม่ใช่ความผิดของหม่อมฉันทั้งหมด! เจ้าเจ็ดก็รู้เรื่องนี้มานานแล้ว เขาไม่ได้บอกเสด็จพ่อเลย"

"ดังนั้น เจ้าเจ็ดก็กำลังปกปิดเช่นกัน!"

“เสด็จพ่อจะลงโทษหม่อมฉันเพียงผู้เดียวไม่ได้ เจ้าเจ็ดก็ต้องถูกลงโทษเช่นกัน!”

โม่ฮั่นอี่ว์ได้ "ตายใจ" ไปจริงๆแล้ว

ต้องโดนทำโทษ ได้!

เขาจะโดนลงโทษเพียงคนเดียวไม่ได้!

ต่อให้ตาย ก็จะเอาเจ้าเจ็ดมารับโทษร่วมให้ได้……

โม่เยว่ที่ด้านข้าง：“……นี่เป็นครั้งแรกที่ข้า เห็นคนโง่เขลาเช่นพี่รองเยี่ยงนี้"

โม่ฮั่นอี่ว์จ้องมองเขาเหมือนแมวอ้วนที่ถูกเหยียบหาง "เจ้าเจ็ดเจ้าว่าอะไรนะ？ด่าคนอื่นด้วยวาจาเสียๆหายๆชัดๆ! ด่าข้าด้วยวาจาเสียๆหายๆต่อหน้าเสด็จพ่อ!"

“ข้าเป็นพี่รองของเจ้านะ!”

“หากเจ้าไม่ใช่พี่รองของข้า ข้าคงสั่งให้คนโยนเเจ้าออกไปนานแล้ว”

เมื่อเปรียบเทียบกับโม่ฮั่นอี่ว์ที่อารมณ์ร้อนขึ้นมา โม่เยว่ก็ดูสงบเยือกเย็นมาก

"เจ้า……"

"พอได้แล้ว!"

ไม่ให้โอกาสโม่ฮั่นอี่ว์ได้พูด โม่จงหรานตะโกนด้วยความโกรธว่า "ไอ้สารเลว! เจ้าเจ็ดมีใจช่วยเจ้าปกปิด แต่เจ้ากลับแว้งกัดย้อนใส่ร้ายเขาอีก?!"

“ในเมื่อเจ้าไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้ คืนนี้ข้าจะให้เจ้าได้เอาไว้จดจำดีๆเลย!”

เขาตะโกนอย่างโกรธจัดใส่ที่หน้าประตู "เด็กๆ! ถ่ายทอดราชโองการของข้า!"

โม่ฮั่นอี่ว์นอนตัวสั่นอยู่บนพื้น "เสด็จพ่อโปรดยกโทษให้ข้าด้วย……"

เดิมทีนึกว่าโม่จงหรานจะลากเขาลงไปโดยตรงและตีจนตาย

ใครจะไปรู้ว่า โม่จงหรานทำเสียงเชอะ "โยนไอ้สารเลวนี้ออกไป! แล้วบอกให้ลูกสะใภ้รองว่า ในครึ่งปีข้างหน้า ให้เขาทานข้าววันละมื้อเท่านั้น!"

"ข้าวเปล่ากับน้ำก็พอ อะไรก็ห้ามให้!"

โม่ฮั่นอี่ว์ตกตะลึง!