บทที่295 ถูกเสด็จพ่อหัวเราะเยาะ

หยุนหว่านหนิงตกใจจนตัวสั่นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว และรีบเงยหน้ามองไปข้างหลังโม่เยว่

โม่เยว่ไม่มีความคิดที่จะมาพลอดรักกันอีกต่อไป และหันหัวไปอย่างช่วยไม่ได้…… "เสด็จพ่อ ลูกทำล่วงเกินท่านตรงไหนหรือเปล่า？"

ประตูข้างหลังพังลง

ในขณะนี้ โม่จงหรานและคนอื่นๆกำลังนอนคว่ำทับกันอยู่บนแผงประตู

เพราะแอบฟัง โม่จงหรานอยู่หน้าสุด โดยอุ้มหยวนเป่าน้อยไว้ในอ้อมแขน

ข้างหลังคือหรูอวี้ หรูโม่และหรูเยียน……

เมื่อประตูห้องล้มลง โม่จงหรานก็ถูกทับไว้ด้านล่างสุด!

แต่วินาทีที่ล้มลง เขาก็รีบปกป้องหยวนเป่าไว้อย่างไวมือไวตีน

เมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของโม่เยว่ โม่จงหรานก็หัวเราะเยาะเย้ย "พวกเจ้าเอาต่อ พวกเจ้าเอาต่อ!เมื่อครู่พวกข้าไม่ได้ยินและไม่เห็นอะไรเลย!"

“แต่เจ้าเจ็ด เมื่อครู่เจ้าท่องเรียงความได้ราบรื่นดีนัก เขียนได้ดี!”

โม่เยว่：“……”

เดิมทีเป็นเรื่องส่วนตัวของสามีภรรยาสองคน

แม้ว่าจะยอมรับผิด เขียนจดหมายขอโทษ ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายเต็มใจ ก็ถือว่าเป็นบรรยากาศที่ดีระหว่างสามีภรรยา

คราวนี้เป็นไงล่ะ

บรรยากาศถูกทำลาย แถมยังถูกเสด็จพ่อหัวเราะเยาะเย้ยอีก!

คืนนี้เขาเสียหน้าไปหมดแล้ว!

หากเป็นคนอื่น เขาสามารถตัดลิ้นเขาแล้วเอาไปให้สุนัขกิน ทำให้เขาพูดไม่ได้……ไม่ได้ หนิงเอ๋อร์บอกว่า ห้ามโหดเหี้ยมเช่นนี้!

โม่เยว่หายใจเข้าลึก ๆ

แต่คนที่หัวเราะเยาะเขากลับคือเสด็จพ่อของเขาอีก!

โม่เยว่ยังจะสามารถทำอะไรได้อีก?

ทำได้เพียงกัดฟันยอมรับมัน!

“ใช่นายท่าน พวกข้าก็แค่เดินผ่านที่นี่เองขอรับ”

หรูอวี้ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร จึงหัวเราคิ คิตาม "พวกข้าไม่เห็นอะไรเลย พวกท่านเอาต่อ"

โม่จงหรานที่ถูกทับจนแบน ขมวดคิ้วและตะโกนด้วยความโกรธ "ไอ้สารเลว ยังไม่ลุกขึ้นอีก？！"

หรูอวี้และคนอื่น ๆ จึงค่อยตระหนักได้ว่าโม่จงหรานเป็นที่รองให้กับพวกเขา……

ทุกคนขวัญหนีดีฝ่อกันหมด!

รีบลุกขึ้น และหัลงจากพยุงโม่จงหรานกับหยวนเป่าขึ้นมา ทั้งสามคนก็คุกเข่าลงพร้อมกัน "ฝ่าบาท โปรดระงับโทสะ! ข้าน้อยรู้ผิด……"

แอบฟังเพลินเกินไป ประตูล้มลงก็ยังไม่รู้ว่าโม่จงหรานถูกทับอยู่ด้านล่างสุด!

ทุกคนตื่นตระหนก

คราวนี้ โม่เยว่และหยุนหว่านหนิงหยุดคิดเรื่องในใจเลย

เขาลุกขึ้น "เสด็จพ่อ……"

"ไอ้พวกสารเรว"

โม่จงหรานปัดฝุ่นออก และอุ้มหยวนเป่าไว้ในอ้อมแขน "ข้าจะกล่อมหยวนเป่านอนแล้ว พวกเจ้าอยากคุกเข่า ก็คุกอยู่ตรงนี้ซะ？"

“เสด็จพ่อ หยวนเป่านอนตรงนี้ ท่านจะอุ้มไปไหน？”

เมื่อเห็นว่าโม่จงหรานอุ้มหยวนเป่าแล้วจะจากไป หยุนหว่านหนิงก็รีบตะโกน

โม่จงหรานเกาหัวอย่างเขินอาย "ข้าอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากกับหยวนเป่าสุดที่รัก"

“หยุนหว่านหนิง เจ้าเจ็ด คืนนี้ยืมหยวนเป่าให้ข้าหนึ่งคืนได้หรือไม่？”

เขาจะพาหยวนเป่ากลับไปที่วัง ปู่กับหลายสองคนนอนที่ตำหนักฉินเจิ้งหนึ่งคืน……

“แค่คืนเดียวก็พอ!”

กลัวว่าหยุนหว่านหนิงพวกเขาจะปฏิเสธ โม่จงหรานพูดอย่างน่าสงสารว่า "ไม่เจอหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วง ข้าไม่เห็นหยวนเป่ามาครึ่งเดือนแล้ว ก็เหมือนกับผ่านสามฤดูใบไม้ร่วงไปอย่างนับไม่ถ้วน……"

"ข้ารับประกันว่า จะไม่ให้ใครเห็นหยวนเป่าอย่างแน่นอน"

“พรุ่งนี้เช้าก่อนรุ่งสาง ข้าก็ส่งเขากลับมาด้วยตัวเองเลย ได้หรือไม่？”

นี่เป็นครั้งแรกที่โม่เยว่เห็นท่าทางที่น้อยใจและน่าสงสารเช่นนี้ของเสด็จพ่อ……

เขาใจอ่อน และหันไปมองหยุนหว่านหนิง

"ไม่ได้"

หยุนหว่านหนิงส่ายหัวอย่างแน่วแน่ "เสด็จพ่อ สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่มั่นคง หากตัวตนที่แท้จริงของหยวนเป่าถูกแพร่ไหลออกไป เกรงว่าคงจะทำให้เกิดความโกลาหล……"

ยังจะมาส่งหยวนเป่ากลับมาโดยตนเอง

โม่จงหรานไม่มาส่งเองยังดีกว่า

หากคนอื่นเห็นเข้า คงทำให้คนอื่นยิ่งสงสัยกว่าเดิมสินะ？

เพราะคนเดียวที่สามารถให้ฝ่าบาทไปส่งและปกป้องด้วยตัวเองนั้น ในใต้หล้านี้ก็มีเพียงไทเฮากู้เท่านั้นแหละมั้ง!

"ก็ได้"

โม่จงหรานหายใจเข้าลึกๆ ทำได้เพียงวางหยวนเป่าลง และหมอบลงตรงหน้าเขา "โธ่"