ตอนที่ 385
บทที่463 เอามรดกตกทอดให้หยวนเป่า
October 22, 2026
“แขก? ใคร?”
หยุนหว่านหนิงชะงักฝีเท้า
นอกจากโจวหยิงหยิงสองผัวเมียที่เป็นแขกประจำของจวนอ๋องหมิงแล้ว ยังมีใครมาที่จวนอีกเหรอ?
ข้ารับใช้ก้มหน้า ตอบอย่างระมัดระวังว่า “ตอบพระชายา เป็น เป็นพ่อของท่านขอรับ หยุนกั๋วกง……”
สีหน้าของหยุนหว่านหนิงเปลี่ยนไป สายตาที่มองเขาก็เฉียบคมมากขึ้น “ใครใช้ให้เจ้าปล่อยเขาเข้ามา? หากเจ้าไม่อยากทำงานนี้แล้ว ก็เก็บข้าวของกลับบ้านไปเลย!”
ข้ารับใช้กลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น
การได้ทำงานที่จวนอ๋องหมิง เป็นความฝันของใครหลายคนเลยนะ?
ถึงแม้ท่านอ๋องกับพระชายาจะนิสัยไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่เคยตระหนี่ต่อข้าบริวารเลย
ข้าบริวารในจวนอ๋องหมิง เงินเดือนได้เยอะกว่าทุกที่ในเมืองหลวง และเมื่อเทียบกับเงินเดือนข้ารับใช้ในจวนอื่นๆ ก็ได้เยอะกว่าเป็นเท่าตัวมาก
และยังไม่ต้องทำอะไรเยอะ ว่างๆสบายๆ
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงใช้เส้นสาย เข้ามาทำงานในจวนอ๋องหมิงกันหมด
ข้ารับใช้จะเก็บข้าวของกลับบ้านได้ยังไงล่ะ?!
เขารีบอธิบายว่า “พระชายา บ่าวไม่ได้ปล่อยหยุนกั๋วกงเข้าไปนะขอรับ! ถึงบ่าวจะกล้ามากแค่ไหน บ่าวก็ไม่กล้าขัดคำสั่งพระชายาหรอกขอรับ!”
ทั้งจวนอ๋องหมิง ใครไม่รู้บ้างว่าพระชายามีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับจวนยิ่งกั๋วกง?
โดยเฉพาะยิ่งกั๋วกงหยุนเจิ้นซง ถึงแม้จะเป็นพ่อของหยุนหว่านหนิง……
แต่ตอนนั้นหยุนหว่านหนิงโดนโม่เยว่กักบริเวณ หยุนเจิ้นซงไม่เพียงแต่ไม่ช่วยนาง แต่ยังกลัวจะโดนลากไปด้วย ก็เลยใช้โอกาสนี้ตัดขาดความสัมพันธ์กับหยุนหว่านหนิง ขีดเส้นแบ่งกับนางอย่างชัดเจน
ต่อมาหยุนหว่านหนิงได้ดีแล้ว ก็รีบมาประจบทันที
คนแบบนี้ อย่าว่าแต่พระชายาเกลียดเลย
ข้าบริวารทั้งจวน ยังรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนพระชายาเลย!
“แต่เมื่อกี้ตอนที่ขวางหยุนกั๋วกง องค์ชายเล็กก็กลับมาพอดี!”
ข้ารับใช้พูดอย่างน้อยใจ “พระชายาไปแล้ว องค์ชายเล็กก็ออกไป ตอนกลับมาก็เจอกับหยุนกั๋วกงพอดี หยุนกั๋วกงก็อ้อนวอน……”
ที่เหลือไม่ต้องพูด หยุนหว่านหนิงก็เข้าใจแล้ว!
หยุนเจิ้นซงคิดจะ ‘พึ่งพา’ หยวนเป่างั้นเหรอ?!
มีอย่างที่ไหนกัน!
“ข้ารู้แล้ว ไปไหนก็ไป!”
หยุนหว่านหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเดินไปอย่างโมโห
ถ้าหยุนเจิ้นซงหน้าไม่อายอยากอยู่ในจวนอ๋องหมิง งั้นนางก็จะสั่งให้คนโยนเขาออกไป……
แต่ถ้าเขากล้ายุ่งกับหยวนเป่า นางจะต่อยเขาให้ลุกไม่ขึ้นเลย คอยดู!
เพิ่งเดินถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหวานของหยวนเป่าจากด้านใน “ท่านตาให้ข้าจริงเหรอ? ตราประทับนี้คงจะสำคัญต่อท่านมากนะ?”
ตราประทับ?
ตราประทับอะไร?
หยุนหว่านหนิงชะงักฝีเท้า
เสียงของหยุนเจิ้นซงอารมณ์ดี “ให้เจ้าจริงๆ! ขอแค่องค์ชายเล็กชอบก็พอแล้ว!”
“ข้าชอบมาก ขอบคุณท่านตามาก!”
หยวนเป่าเรียกเสียงหวาน
หยุนเจิ้นซงตื่นเต้นจนน้ำตาแทบไหล “องค์ชายเล็ก ท่านเรียกกระหม่อมว่าท่านตา กระหม่อมมิบังอาจหรอกขอรับ!”
“ท่านเป็นพ่อของแม่ข้า งั้นก็ต้องเป็นท่านตาของข้า! ท่านตาให้ของขวัญเจอกันครั้งแรกที่สำคัญขนาดนี้ ข้าก็ต้องตอบแทนท่านตาสิ!”
เสียงของหยวนเป่าดังขึ้น “ท่านตารอตรงนี้ก่อนนะ!”
เสียงเรียก ‘ท่านตา’ ทำเอาหยุนเจิ้นซงดีอกดีใจใหญ่!
เจ้าเด็กน้อยตรงหน้า เป็นที่รักของฮ่องเต้มาก
เรียกได้ว่าเป็นผู้มีเกียรติอย่างหาที่สุดมิได้……
ขณะนั้น หยุนเจิ้นซงรู้สึกตัวลอย เหมือนลอยขึ้นบนท้องฟ้าไปแล้ว!
หยวนเป่ากระโดดโลดเต้นออกมา
เพิ่งเดินออกจากห้อง ก็มีมือข้างๆลากเขาไป “เจ้าเด็กคนนี้? ใครใช้ให้เจ้าเรียกเขาว่าท่านตา!”
หยุนหว่านหนิงมองค้อนเขาอย่างไม่พอใจ!
นางพูดพลางดึงหยวนเป่าไปที่หลังเสา
ยังดีที่หยวนเป่าเคยเผชิญเรื่องราวมากเยอะ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงใจเย็นมาก
ถ้าเป็นเด็กคนอื่น กำลังกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ มีมือมาดึงเขาไป คงตกใจแย่?!
“ท่านแม่”
หยวนเป่ากะพริบตา เงยหน้ามองนาง “เขาไม่ใช่พ่อของท่านแม่เหรอ?”