ตอนที่ 389
บทที่467 รู้ความลับของท่านแม่
October 22, 2026
“นี่……”
หมอหลวงหยางชะงัก แล้วรีบหันไปมองหยุนหว่านหนิง
เขาไม่รู้ว่าเรื่องที่พวกเขาคุยกันเมื่อกี้ ควรจะบอกโม่เยว่ไหม
หยุนหว่านหนิงไม่สนใจ แล้วตอบแทนหมอหลวงหยาง “ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่มาถามว่า หมอหลวงหยางจะบำรุงรักษาให้เสด็จแม่ยังไง”
“ขอรับ”
หมอหลวงหยางรีบพูด “อาการป่วยของเต๋อเฟยเพิ่งจะดีขึ้น”
“พระชายาหมิงชุบชีวิตคนได้! แต่ด้านการบำรุงร่างกาย พระชายาหมิงบอกว่าอยากขอความเห็นจากกระหม่อม……”
เงียบสักพัก เขาก็รีบพูดอีกว่า “แน่นอนว่า ‘ขอความเห็น’ คำนี้ กระหม่อมมิบังอาจหรอกขอรับ!”
เขาเคยเห็นฝีมือการรักษาระดับเทพของหยุนหว่านหนิงมาแล้ว
อยากไหว้นางเป็นอาจารย์ด้วยซ้ำ
แต่หยุนหว่านหนิงรังเกียจที่เขาแก่เกินไป……
ไม่ยอมตกลงรับเขาเป็นลูกศิษย์สักที
วันนี้หยุนหว่านหนิงมาหาเขาเรื่องการบำรุงร่างกายของเต๋อเฟย หมอหลวงหยางก็ไม่กล้าปิดบัง ไม่กล้าบอกว่านางมา ‘ขอความเห็น’ หรอก?!
“แต่ใครจะรู้ว่ากำลังพูดอยู่ ท่านอ๋องก็มาพอดี”
ได้ยินหมอหลวงหยางอธิบายเสร็จ โม่เยว่ก็รู้สึกผิดมาก
“ขอโทษด้วยนะ หนิงเอ๋อร์”
เขาก้มหน้ายอมรับผิด ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า ก็เลยอารมณ์ร้อนไปหน่อย“”
เขาเป็นห่วงร่างกายของหยุนหว่านหนิง คิดว่านางไม่สบายตรงไหนเสียอีก แต่ก็ไม่ยอมบอกเขา ยังเห็นว่าเขาเป็นคนนอกอยู่
ด้วยเหตุนี้ ถึงได้แอบมาหาหมอหลวงหยาง
ตอนนี้พอรู้ว่านางไม่มีเรื่องอะไรปิดบังเขา
มาหาหมอหลวงหยางก็เพื่อสุขภาพร่างกายของเต๋อเฟย……
ภรรยาที่ดีแบบนี้ จะให้เขาไม่รักยังไงไหว?!
“หนิงเอ๋อร์หายโกรธข้าหรือยัง?”
โม่เยว่เทชาเองกับมือแล้วยื่นให้นาง
ท่าทางที่เอาใจใส่นี้ แตกต่างจากอ๋องหมิง ‘ผู้เย็นชา’ มาก?!
หมอหลวงหยางอึ้ง!
ที่แท้อ๋องหมิงกับพระชายาหมิงอยู่ด้วยกันแบบนี้เองเหรอ?!
ช่างน่าแปลกใจมาก!
“ยัง”
หยุนหว่านหนิงตอบอย่างรวดเร็ว “หยุนเจิ้นซงยังบอกอะไรเจ้าอีก?”
โม่เยว่ไม่ลังเลแล้วรีบตอบ “เขาบอกว่าเห็นเจ้าอ้วก เป็นอาการของสตรีมีครรภ์ เขาแสดงความยินดีกับข้า ข้ารู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นยังไง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงรีบมาตามหาเจ้า!”
เขาอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้ชัดเจน
หยุนหว่านหนิงกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยใจ
หยุนเจิ้นซงกลัวว่ายังวุ่นวายไม่พอหรือไงกัน!
ถ้าไม่ใช่เพราะโม่เยว่มีเหตุผล เชื่อใจนาง เปลี่ยนเป็นชายอื่น……
สองสามีภรรยายังไม่ได้นอนด้วยกัน จะมีครรภ์ได้ยังไง?!
ชายคนอื่นคงจะสงสัยว่าภรรยาตัวเองแอบไปนอนกับชายชู้หรือเปล่า
หยุนหว่านหนิงโกรธมาก วางแก้วชาลงแรงๆ “หยุนเจิ้นซงยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ! ครั้งนี้ถ้าไม่สั่งสอนเขาให้หลาบจำ ข้าก็ไม่ใช่หยุนหว่านหนิง!”
หมอหลวงหยางอึ้ง “แต่ว่าพระชายาหมิง นั่นเป็นพ่อแท้ๆของท่านนะขอรับ!”
“พ่อแท้ๆแล้วยังไง? เจ้าเคยเห็นพ่อแท้ๆที่ทำกับลูกสาวแบบนี้ไหมล่ะ?”
หยุนหว่านหนิงถามกลับ
นางแสยะยิ้มเย็นชา “วันนี้เขายังมาเชิญข้าไปร่วมงานวันเกิดของเขาด้วยนะ”
“ตาแก่หน้าไม่อาย! วันเกิดเขาผ่านไปตั้งนานแล้ว ยังจะจัดอีกครั้ง กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขาหน้าหนาแค่ไหนเหรอ?!”
โม่เยว่ไม่เปลี่ยนสีหน้าแล้วพูด
หยุนเจิ้นซงน่ารังเกียจมากแค่ไหน หยุนหว่านหนิงก็เกลียดเขามากเท่านั้น เขารู้ดีกว่าใครเลยเรื่องนี้
หมอหลวงหยางยิ้มแห้ง ไอกระแอม แอบไว้อาลัยให้หยุนเจิ้นซงในใจ
“หมอหลวงหยาง เขามาเชิญเจ้าไหม?”
หยุนหว่านหนิงหันไปถามเขา
หมอหลวงหยางรีบพยักหน้า “ขอรับ หยุนกั๋วกงมาเชิญกระหม่อม!”
“งั้นเจ้าจะไปไหม?”