ตอนที่ 413
บทที่491 หน้าด้านหน้าทน!
October 22, 2026
หยุนหว่านหนิงหันไปมองทางซ้าย ก็เห็นเสวียนซันเซียนเซิงอยู่บนกำแพง
ตาแก่คนนี้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!
เห็นนางกำลังมองเขา เสวียนซันเซียนเซิงก็กวักมือเรียกนางมาคุย……แต่หยุนหว่านหนิงเหมือนมองไม่เห็น เบือนหน้าหนีแล้วเดินออกไปทันที
ตาแก่คนนี้ นางคงต้องคิดเรื่องการตัดความสัมพันธ์เพื่อนแล้วล่ะ
เรื่องดีไม่อยากทำ เอาแต่ทำเรื่องไม่ดีอย่างมีความสุข
ไม่ก็ปีนกำแพงไปขโมยกินของชาวบ้าน ไม่ก็วาดสาวสวยตามถนนแล้วจีบหญิงไปทั่ว
นางต้องให้หยวนเป่าขีดเส้นแบ่งกับเขาแล้ว เพื่อไม่ให้เขาพาลูกชายของนางไปเสียคน!
กำลังคิดอยู่นั้น เสวียนซันเซียนเซิงก็กระโดดไปตรงหน้านาง “นังหนูหนิง ทำไมเจ้าเห็นข้าแล้วต้องเดินหนีด้วย?! ข้าโบกมือให้เจ้าอยู่นะ!”
“เจ้าโบกมือแล้วเหรอ? ข้ามองไม่เห็นเลย”
หยุนหว่านหนิงยิ้มแห้งๆ
เสวียนซันเซียนเซิง: “……”
ไม่เห็นบ้าอะไร!
เขามีเรื่องต้องขอร้องนาง ดังนั้นต้องอดทนไว้ก่อน!
“เจ้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หยุนหว่านหนิงถามเขา “ทำไมถึงกลับมาอีกล่ะ? ข้ายังไม่กลับเมืองหลวงเลย ไม่มีเวลาไปถามเรื่องสาวงามให้เจ้าหรอกนะ”
“ข้าไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้”
เสวียนซันเซียนเซิงเดินไปข้างๆนาง มือไพล่หลัง
เขาเดินไปพลางหันหน้าไป แล้วถามเสียงเบาว่า “เมื่อกี้เป็นใครเหรอ?”
เมื่อกี้?
หยุนหว่านหนิงขมวดคิ้วนึกย้อนกลับไป “เจ้าหมายถึงคนที่เดินเล่นกับข้าเหรอ?”
เสวียนซันเซียนเซิงพยักหน้างึกๆ
หยุนหว่านหนิงรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี: “……เจ้าอย่าคิดทำอะไรไม่ดีนะ ท่านนั้นเป็นถึงไทเฮาเหนียงเหนียง เป็นเสด็จย่าของข้าและโม่เยว่!”
นางเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเสวียนซันเซียนเซิง รู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ
ตาแก่นี่คงไม่ได้วางแผนอะไรหรอกนะ?!
“ไทเฮาเองเหรอ!”
เสวียนซันเซียนเซิงมือเท้าคาง ครุ่นคิดแล้วพูดว่า “บำรุงดีมากเลยนะ! สาวงามที่ข้าเจอเมื่อวานเทียบไม่ได้เลย!”
หยุนหว่านหนิงกลืนน้ำลาย: “……เจ้าจะทำอะไร?”
ยังไม่พูดเรื่องอื่น ตอนไทเฮากู้ยังเป็นสาว นางเป็นสตรีที่งามที่สุดในเมืองหลวง
ไม่งั้นจะได้รับความรักจากฮ่องเต้องค์ก่อนมานานหลายปีได้ยังไง?!
ถึงแม้ตอนนี้จะมีอายุแล้ว แต่ก็ยังบำรุงผิวพรรณอย่างดี พวกหญิงชรามีอำนาจในเมืองหลวงเทียบนางไม่ติดสักคน!
“ข้ารู้สึกว่าข้าตกหลุมรักแล้วล่ะ ข้ารักนางเข้าให้แล้ว”
เสวียนซันเซียนเซิงกุมหน้าตัวเองไว้ “ข้าว่านางเป็นรักแรกพบของข้า!”
หยุนหว่านหนิงตัวแข็งทื่อ!
“เจ้าเป็นถึงเทพเลยนะ! ทำไมถึงตกหลุมรักง่ายขนาดนี้? รักแรกพบของเจ้าพบง่ายเหลือเกินนะ?”
เจอคนหนึ่งรักคนหนึ่งงั้นเหรอ?
อยู่บนเขาหยุนอู้นานเกิน ไม่เคยเห็นคนสวยๆ พอลงดอยมาเห็นคนสวยก็ก้าวไม่ออกเลย!
หยุนหว่านหนิงนวดขมับ “อย่างเจ้าไม่ได้เรียกว่าตกหลุมรัก แต่เรียกว่าแอบรักเขาข้างเดียว! สองคนรักกันถึงจะเรียกว่ารัก เข้าใจไหม? เสด็จย่าของข้าไม่มีทางชอบเจ้าหรอก เจ้าล้มเลิกความคิดนี้ไปได้เลย!”
ไทเฮากู้เป็นสตรีสูงศักดิ์ จะหวั่นไหวกับตาแก่อื่นง่ายๆหลังฮ่องเต้องค์กรสวรรคตได้ยังไง?!
หยุนหว่านหนิงพูดตัดความหวัง เสวียนซันเซียนเซิงก็ไม่ลดละความพยายาม
“เจ้าพูดแบบนี้ได้ยังไง? ข้าจะทำให้นางหวั่นไหวให้ได้!”
เสวียนซันเซียนเซิงมั่นใจมาก
ดังนั้นเขาไม่คิดจะไปใช่ไหม?
จะอยู่ที่ตำหนักสิงกงต่อไปใช่ไหม?!
หยุนหว่านหนิง: “……เจ้าทำแบบนี้ข้าลำบากใจมากนะ ข้าจะอธิบายกับเสด็จย่ายังไง ตำหนักสิงกงมีตาแก่มาอยู่ด้วยคนหนึ่งงั้นเหรอ?”
และยังคิดไม่ซื่อกับไทเฮากู้อีก ตาแก่ที่มีสายตา ‘โรคจิต’?!
คำว่า ‘ตาแก่’ กระตุ้นเสวียนซันเซียนเซิง
เขาก้มหน้ามองภาพลักษณ์ของตัวเอง มันก็ดูแย่จริงๆ
“ใช่ ข้าจะไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน”