ตอนที่ 415
บทที่493 ล้มขาหัก
October 22, 2026
นางรีบหันกลับไปมอง——
หยุนหว่านหนิงมือปิดตาไว้ ทนดูต่อไม่ไหวจริงๆ!
ไทเฮากู้ก็ตกใจมาก รีบสั่งว่า “เร็ว รีบไปพยุงเขาขึ้นมาก่อน!”
เห็นเสวียนซันเซียนเซิงล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น แยกเขี้ยวยิงฟัน ใบหน้าเจ็บปวด เหมือนเจ็บมาก!
หยุนหว่านหนิงประคองเขาแล้วมองค้อนเขา: เสแสร้ง! แสร้งต่อไป!
อย่าว่าแต่ล้มที่พื้นปกติเลย ถึงจะตกจากตึกสองชั้น เสวียนซันเซียนเซิงก็คงไม่เป็นไรมากหรอก?!
อีกอย่าง เขาเป็นถึงเทพ จะล้มที่พื้นปกติได้ยังไง?!
หยุนหว่านหนิงนึกขึ้นได้กะทันหัน เมื่อกี้เขาพูดอย่างลับๆล่อๆ เขามีวิธีที่จะทำให้ตัวเองได้อยู่ต่อ……
ตาแก่นี่ คิดจะใช้วิธีนี้อยู่ต่องั้นเหรอ!
หลังจากที่หยุนหว่านหนิงพยุงเขาขึ้นมา เขาก็เริ่มเดินขากะเผลก “ขอบพระคุณไทเฮาเหนียงเหนียง แต่ขาของข้า ขาของข้าคงไม่ได้หักหรอกนะ!”
เขามองไทเฮากู้ด้วยสายตาวิงวอน
หยุนหว่านหนิงเกือบกระอักเลือดพุ่งใส่หน้าเขาเลย!
แค่ล้มนิดเดียว ขาของเขาถึงกับหักเลยเหรอ?!
ขาของเจ้าทำมาจากแก้วหรือไงกัน?!
หยุนหว่านหนิงหมดคำจะพูด เอือมระอากับเขามาก นางแอบบ่นในใจ: นี่ไม่ใช่การล้มขาหักหรอก แต่เป็นการเสแสร้งของเขามากกว่า!
แต่ไทเฮากู้ใจดี และคิดว่าเขาอายุมากแล้ว สงสารที่เขาสติไม่ดีอีก……
“หนิงเอ๋อร์ ให้คนพยุงเขาไปพักที่ห้องก่อน ให้หมอหลวงหยางมาตรวจดูอาการของเขาหน่อย!”
“เสด็จย่า ไม่ต้องรบกวนหมอหลวงหยางหรอก ข้าตรวจให้เขาได้!”
หยุนหว่านหนิงกัดฟันกรอด
“จะได้ยังไงกัน?”
ไทเฮากู้ขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นพระชายาหมิง และเป็นสตรีด้วย เรื่องนี้ให้หมอหลวงหยางทำเถอะ เจ้าไปพาหยวนเป่าเป่าเป้ยมา ข้าอยากเจอเหลนแล้ว!”
“เจ้าค่ะ เสด็จย่า”
หยุนหว่านหนิงตอบรับ
ที่นางจะรักษาให้เสวียนซันเซียนเซิง หนึ่งเพราะรู้ว่าขาของเขาไม่ได้หักจริง
ถ้าหมอหลวงหยางมารักษาให้เขา จะต้องโดนจับได้แน่
นางก็แค่อยากช่วยเขาปกปิด……
สอง นางจะคิดบัญชีกับเขาสักหน่อย!
หลังจากจัดแจงเสวียนซันเซียนเซิงเสร็จแล้ว หยุนหว่านหนิงก็สั่งให้คนไปเชิญหมอหลวงหยางมา
เสวียนซันเซียนเซิงยกเท้านั่งบนเตียง ทำหน้าทำตาให้นางอย่างได้ใจ “เป็นยังไง? วิธีนี้ยอดเยี่ยมไปเลยไหมล่ะ?”
“ต่อไปเจ้าต้องหัดเรียนรู้หน่อยนะ!”
หยุนหว่านหนิง: “……นั่นเป็นเพราะเสด็จย่าของข้าใจดี!”
ถ้าเป็นคนอื่น ไม่สนใจว่าเจ้าจะล้มจนขาหักหรอก มีแต่จะสั่งให้คนโยนออกไป!
“ดังนั้นข้าตาดี รู้ว่าไทเฮาใจดี ก็ถึงตกหลุมรักนางแต่แรกพบ เจออีกครั้งก็ยิ่งหลงรัก เจอครั้งที่สาม……”
“หยุด!”
หยุนหว่านหนิงยื่นนิ้วออกไปหยุดเขา ปวดหัวกับคำพูดของเขามาก “ตาแก่นี่ไม่อายบ้างเลยหรือไง! ข้าเตือนเจ้าครั้งสุดท้ายนะ อย่าคิดไม่ซื่อกับเสด็จย่าของข้าอีก!”
“ไม่งั้น ไม่งั้นข้าจะฟ้องซ่งจื่ออวี๋ บอกว่าเจ้าหลงรักสตรีอื่น!”
เอาซ่งจื่ออวี๋มาข่มขู่เขา ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์นะ
“เขายังหลงรักคนอื่นเลย ตัวเองยังคุมไม่ได้ จะมีเวลามาคุมข้าได้ยังไง?!”
เสวียนซันเซียนเซิง ‘หึ’ ในลำคอจากเย็นชา
หยุนหว่านหนิงรู้สึกผิด
ซ่งจื่ออวี๋หลงรักใคร นางรู้ดีกว่าใคร
“งั้นข้าจะบอกซ่งจื่ออวี๋ บอกว่าเจ้าเอาแต่อยู่ในตำหนักสิงกง รบกวนไทเฮา! ดูสิ เจ้าจะเอาหน้าไปไว้ไหน!”
แต่ว่า เรื่อง ‘แก่แล้วยังไม่รู้จักควบคุมตัวเอง’ แบบนี้……
สำหรับเสวียนซันเซียนเซิง ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกเลยนะ!
“เจ้าไปฟ้องเถอะ”
เขาทำหน้าไม่สนใจ “เจ้ากลับเมืองหลวงไปบอกจื่ออวี๋ ตอนที่เจ้าไม่อยู่ ข้าจะได้จีบไทเฮาได้เต็มที่!”
หยุนหว่านหนิงปวดหัว
ถ้าจะให้เทียบใครหน้าหนากว่ากัน นางเทียบตาแก่นี่ไม่ได้จริงๆ!
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น หน้าประตูก็มีเสียงเท้าเดินดังขึ้น
เสวียนซันเซียนเซิงที่ยังทำหน้าได้ใจอยู่ ก็ขมวดคิ้วแล้วมองขาตัวเองอย่างเจ็บปวด ใบหน้าแดงนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นซีดเผือดทันที
เปลี่ยนหน้าเร็วจังนะ การแสดงสมจริงมาก ขนาดหยุนหว่านหนิงยังต้องตะลึงและยอมใจ!