บทที่52 ไม่ใช่ลูกชายท่าน

เฉลิมพระชนมพรรษาของเต๋อเฟยอยู่ต้นเดือนสิบสอง

หลังจากเข้าฤดูหนาว ก็มีหิมะตกมาหลายครั้งแล้ว เมื่อคืนนี้หิมะตกก็ตกอีก เมืองหลวงทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยสีเงิน บนพื้นนั้นเต็มไปด้วยหิมะสีเงิน

ในคืนเดือนสิบเอ็ดที่ยี่สิบเก้า หยุนหว่านหนิงเดินเข้าไปในเรือนทิงจู่

โม่เย่คุ้นเคยกับการดำรงอยู่ของหยวนเป่านานแล้ว และคนรับใช้ในจวนอ๋องหมิงก็เห็นเขาเป็นคุณชายเล็กมานานแล้ว

สองแม่ลูกสวมเสื้อคลุม ทันทีที่เข้าไปในเรือนทิงจู่ สาวรับใช้ก็รีบมารับเสื้อคลุมไป

หยุนหว่านหนิงนั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าของหยวนเป่า ปัดเกล็ดหิมะบนไหล่ของเขาลงเบาๆ

ลมหนาวพัดมาเบาๆ ตะเกียงใต้ชายคาก็แกว่งไปมาเบาๆ ทำให้เกิดแสงเหงาบนพื้น

รอบตัวของนางถูกปกคลุมด้วยแสงสีเหลือง รอบกายก็เต็มไปด้วยออร่าที่อ่อนโยน โม่เยว่วางหนังสือประวัติศาสตร์ในมือลง……หยุนหว่านหนิงนำข้อมูลเกี่ยวกับค่ายเสินจีเพียงสองสามหน้าให้เขาเท่านั้น

เขาจัดข้อมูลเองไปสักพัก หนังสือจดบันทึกก็หนาเป็นกองๆ

คราวนี้เมื่อถือมันไว้ในอ้อมแขน เป็นเหมือนหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งจริงด้วย

"ไปเล่นเถอะ"

เมื่อเห็นหรูยี่เข้าใกล้ หยุนหว่านหนิงก็ตบไหล่หยวนเป่าเบาๆ "วันหิมะตกถนนลื่น ข้างนอกฟ้ามืด ระวังตัวด้วย"

"ข้าทราบแล้ว ท่านแม่"

หยวนเป่าตอบอย่างเชื่อฟัง

หรูยี่เดินไปข้างหน้าและจับมือเขา ทั้งสองก็ออกไปเล่นหิมะด้วยกัน

ในห้องมีไฟจุดไว้กะละมังหนึ่ง ของที่ใช้เผาในกะละมังนั้นเป็นถ่านที่ดีที่สุด ไม่มีควันหรือฝุ่นในแม้แต่นิด

ฟังดูเสียงของหยวนเป่าที่เล่นหิมะอย่างมีความสุขในลาน ในระหว่างคิ้วของหยุนหว่านหนิงก็เต็มไปด้วยความกังวลเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินโม่เยว่พูดว่า "ยืนไว้ทำไร? บังแสงของข้าแล้ว"

“ข้าอยู่ที่ประตู จะบังแสงเจ้าได้อย่างไร？”

หยุนหว่านหนิงเดินเข้าใกล้ ก็เห็นว่าในมือของเขายังมีตะเกียงอยู่อันหนึ่ง ก็อดหัวเราะไม่ได้ “ข้ากลับไม่รู้ ตาทั้งคู่ของท่านอ๋องเปิดกล้างเช่นนี้กลับมองไม่เห็น?”

“แสงสว่างขนาดนี้ ทำไมถึงมองไม่เห็นล่ะ？”

“เจ้ามา ทะเลาะกับข้าหรือ？”

โม่เยว่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นดู แต่น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย

หยุนหว่านหนิงไม่ตอบ ได้ยินแต่เสียงหัวเราะของหยวนเป่าที่ดังมาจากข้างนอก ก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปทางประตูอีกไม่กี่ก้าว

เลี้ยงลูกแล้วถึงจะรู้บุญคุณของพ่อแม่

เป็นแม่คน ถึงจะรับรู้ถึงความรู้สึกนี้

ลูกชายก็คือทุกอย่างของนาง

“เข้าๆออกๆทำไม？หรูยี่กับหรูโม่ชายตั้งสองคน หากยังดูแลหยวนเป่าไม่ดี ข้าจะเลี้ยงคนไร้ประโยชน์เยี่ยงนี้ไว้ทำไม？”

นอกประตู คนไร้ประโยชน์หมายเลขหนึ่งและคนไร้ประโยชน์หมายเลขสองกำลังมองหน้ากัน

นายท่าน ท่านพูดเบาๆหน่อยสิ พวกข้าได้ยินนะ？

หรูยี่มองบน "ในสายตาของนายท่าน ตอนนี้พวกข้าทั้งสองเป็นคนไร้ประโยชน์แล้ว"

“ที่นายท่านพูดคือเจ้า ไม่ใช่ข้า”

หรูโม่ปั้นลูกหิมะหนึ่งลูกแล้วยื่นให้กับหยวนเป่า จากนั้นก็เอื้อมมือออกไปและชี้ไปที่หน้าผากของหรูยี่ “ดูให้แม่นๆแล้วโยนไปตรงนู้น!”

หยวนเป่าฉลาด โยนได้แม่นยำมากนัก

ลูกหิมะหนึ่งลูกถูกโยนออกไป หน้าผากของหรูยี่ก็เย็น ไม่อาจบ่นนายท่านของตัวเองเหมือนหญิงที่ขุ่นเคืองได้อีกต่อไป ผู้ใหญ่สองเด็กหนึ่งก็เริ่มเล่นโยนหิมะกันต่อ

“ข้างนอกหนาวเกินไป ข้ากลัวหยวนเป่าจะหนาว”

หยุนหว่านหนิงลังเล และนั่งลงตรงข้ามโม่เยว่

ในห้องอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ

จากนั้นโม่เยว่เงยหน้าขึ้น เหลือบมองนาง “สตรีมีนิสัยใจอ่อน!”

“ท่านไม่ว่าข้าวันหนึ่งจะตายรึ？”

หยุนหว่านหนิงจ้องกลับอย่างโกรธเคือง “หยวนเป่าไม่ใช่ลูกชายท่าน ดังนั้นท่านก็ไม่กังวลว่าเขาจะร้อนหรือหนาว พูดจาบั่นทอนกำลังใจอะไรกัน?”

เมื่อเห็นนางโกรธ ยากนักที่โม่เยว่จะไม่ถือสากับนาง

เพียงแค่ค่อยๆวางหนังสือจดบันทึกในมือลง “หยวนเป่าไม่ใช่ลูกชายของข้า?”

ไม่รอหยุนหว่านหนิงตอบ

เขาก็อธิบายเองว่า "หยวนเป่าเป็นเด็กผู้ชาย ไม่ใช่เด็กผู้หญิง ไม่ควรเลี้ยงดูไว้ในห้อง"

“ถึงข้างนอกจะหนาว แต่เล่นไปสักพักก็อุ่นขึ้นแล้ว มีหรูโม่กับหรูยี่ ก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะลื่นล้ม ควรให้เขาออกไปฝึกฝน”

อีกอย่าง ทัศนคติที่เขามีต่อหยวนเป่า คนในจวนอ๋องหมิงนี้มีใครไม่รู้?

นั่นคือปฏิบัติเหมือนลูกชายแท้ๆ!

ดังนั้น ในเวลานี้จึงมีคนรับใช้จำนวนมากที่รอรับใช้อยู่ข้างนอก เพียงเพราะกลัวไอ้หนูนั้นจะเลื่อนล้ม