บทที่57 ตบหน้าตัวเอง

หนานกงเยว่เป็นองค์หญิงตงจวิ้น ส่วนตงจวิ้นผลิตผ้างานเย็บปักถักร้อยเป็นจำนวนมาก

ในเมื่อนางเอ่ยปาก เต๋อเฟยก็โบกมือส่งสัญญาณว่าเชิญ ความรังเกียจในดวงตาไม่สามารถซ่อนเอาไว้ได้อีก "เจ้าดูเลย"

สิ่งขายหน้าเช่นนี้!

วันประสูติของนางกลับเอางานเย็บปักถักร้อยผืนหนึ่งมาอย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้ ไม่รู้ว่าปกติเยว่เอ๋อร์สั่งสอนหล่อนอย่างไร กลับทำให้นางต้องมาขายหน้าในวันนี้ด้วย!

เต๋อเฟยเหลือบมองหยุนหว่านหนิงอย่างไม่พอใจ

ดวงตาของโจวหยิงหยิงเต็มไปด้วยความหยอกล้อ เตรียมดูละคร

โม่เฟยเฟยอยู่ข้างเต๋อเฟย มองดูหยุนหว่านหนิงอย่างซับซ้อน

คำที่มาถึงข้างปาก ก็กลืนลงไปต่อ โดยไม่ได้ช่วยนางพูดดี

ฉินซื่อเสวียกำลังเฝ้าดู หม้อโยวโยวทำเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับนาง

ผู้ชายคนอื่น ก็ยิ่งไม่มีใครพูดเลย

นอกเหนือจากโม่เยว่ที่เหลือบมองหยุนหว่านหนิงแล้ว ฮูหยินเก้ามิ่งหลายท่านที่นั่งอยู่ข้างๆก็ไม่พูดอะไร เต๋อเฟยเหนียงเหนียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นพวกเขาอย่าหาเรื่องมาใส่ตัวจะดีกว่า

คนรับใช้ในวังนำผ้าเย็บปักถักร้อยไปวางไว้ตรงหน้าหนานกงเยว่

นางเอื้อมมือไปมา ลูบลายปักอย่างระมัดระวัง “ช่างเป็นงานเย็บปักถักร้อยที่ปราณีตยิ่งนัก”

“พระชายาหมิง เจ้าฝึกการเย็บปักถักร้อยมานานแค่ไหนแล้ว?”

หนานกงเยว่เป็นคนแรกที่เริ่มพูดกับหยุนหว่านหนิง นางรีบตอบว่า "ไม่นาน"

“ข้าได้ยินมาว่าฝีมือการเย็บปักถักร้อยของพี่สะใภ้ใหญ่นั้นยอดเยี่ยมที่สุด แต่กลับขายหน้าต่อหน้าเจ้า”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องดูถูกตัวเอง!”

หนานกงเยว่เหลือบมองนางด้วยรอยยิ้ม "นี่เจ้าเป็นการซ่อนความสามารถเอาไว้ชัดๆ!"

ซ่อนความสามารถ?

เมื่อทุกคนได้ยินคำนี้ ต่างก็รู้สึกว่าหนานกงเยว่ยกย่องหยุนหว่านหนิงมากเกินไป เป็นแค่งานเย็บปักถักร้อยผืนหนึ่งเท่านั้น มีอะไรน่าซ่อนความสามารถ?

โจวหยิงหยิงทำเสียงเชอะ

"พี่สะใภ้ใหญ่"

นางทำหน้าดูถูกเหยียดหยาม “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนพูดง่ายด้วยมาโดยตลอด!”

“แต่เรื่องงานเย็บปักถักร้อยนี้ใครจะไม่เป็น? ยังซ่อนความสามารถอะไรกัน! ข้าว่ามันก็งั้นๆแหละ!”

คนที่เหลือก็เม้มปากยิ้ม

ในใจของพวกเขา คิดเช่นเดียวกันกับโจวหยิงหยิง

เพียงแค่ไม่พูดออกมาเท่านั้น

"ไม่ถูก"

ถูกโจวหยิงหยิงต่อว่า หนานกงเยว่ก็ไม่ได้โกรธ เพียงแต่ส่ายหัวเบาๆ นางชำเลืองมองหล่อน และอธิบายอย่างอ่อนโยนว่า “เป็นเพราะพวกเจ้าไม่ดูละเอียด พระชายาหมิงไม่ได้แสดงความสามารถทั้งหมดออกมาจริงๆ”

ทันใดนั้น นางก็พลิกผ้า……

อีกด้านของเย็บปักถักร้อยถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน

ด้านเมื่อครู่นั้น ปักเป็นลายเมฆมงคลและนกกระเรียนมงกุฎแดง เหมือนดั่งจริงยิ่งนัก

แต่ด้านนี้……กลับปักเป็นดอกบีโกเนียที่กำลังเบ่งบาน!

"นี้?!"

เต๋อเฟยก็ตกใจเช่นกัน นางลุกขึ้นยืนอย่างไม่น่าเชื่อ สายตาจ้องมองไปที่งานเย็บปักถักร้อยผืนนี้ "นี่คือ?"

“เสด็จแม่ นี่เป็นงานเย็บปักถักร้อยสองด้านที่สูญหายไปนานแล้ว”

หนานกงเยว่ตอบ

เมื่อครู่ ขณะที่ยกนำเย็บปักถักร้อยผืนนี้ขึ้นมา ดวงตาของนางก็จับจ้องไปที่งานเย็บปักถักร้อยผืนนี้อย่างแหน่วแหน่ และพบความแตกต่างของงานเย็บปักถักร้อยผืนนี้เป็นอย่างแรก

แม้ว่านางจะเรียนการเย็บปักถักร้อยมาตั้งแต่เด็ก ถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถทำเย็บปักถักร้อยสองด้านออกมาได้

ดังนั้นเมื่อเห็นงานเย็บปักถักร้อยผืนนี้ นางจึงประหลาดใจ

“งานเย็บปักถักร้อยสองด้าน?!”

คราวนี้ แม้แต่โจวหยิงหยิงก็หัวเราะไม่ออกแล้ว มองหยุนหว่านหนิงด้วยความประหลาดใจ

จากนั้น ก็หันไปถามหนานกงเยว่ว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ เจ้าตรวจดูดีๆหรือยัง？นี่เป็นงานเย็บปักถักร้อยสองด้านจริงๆ หรือ?”

แม้ว่านางจะไม่เก่งเรื่องเย็บปักถักร้อย แต่คำว่างานเย็บปักถักร้อยสองด้านนี้นางก็เคยได้ยินมาก่อน

แม้แต่เหล่านักปักผ้าที่เก่งๆในวัง มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำงานเย็บปักถักร้อยสองด้านเป็น!

"เจ้าดูเอาเอง"

ไม่จำเป็นต้องให้หนานกงเยว่อธิบายต่ออีก แสดงอีกด้านของงานเย็บปักถักร้อยให้โจวหยิงหยิงดูโดยตรง "ด้านหน้าเป็นลายเมฆมงคลและนกกระเรียนมงกุฎแดง และด้านนี้เป็นดอกบีโกเนียที่บานสะพรั่ง"

ลายเมฆมงคลและนกกระเรียนมงกุฎแดงเป็นสัญลักษณ์ของอายุยืน

ดอกบีโกเนียที่บานสะพรั่ง สื่อถึงการสูงศักดิ์สง่างาม

ดอกบีโกเนีย หรือที่รู้จักกันในนาม "ดอกไม้สูงส่ง" เหมาะนำมาเปรียบเทียบเต๋อเฟยที่สุดแล้ว