ตอนที่ 66 ท่านอ๋องคิดจะเป็นซีเหมินซิ่ง

หวังโป๋ลอบจับชู้？！

งิ้วฉากนี้ ทั้งหยุนธิงหลานคุณหนูที่เชื่อฟัง และฉินซื่อเสวียพระชายาผู้สง่างาม ล้วนไม่เคยได้ยินมาก่อน

ตรงกันข้ามกับบุรุษร่างใหญ่โม่หุยเฟิง แค่ฟังเข้าใจความหมายเบื้องหลังคำพูดของหยุนหว่านหนิง “หยุนหว่านหนิง เจ้าเปรียบเทียบข้า กับซีเหมินซิ่งหรือ？！”

“ท่านอ๋องคิดจะเป็นซีเหมินซิ่ง？”

ฝันไปเถอะ！

อย่างน้อยซีเหมินซิ่งผู้นั้นก็หล่อเหลา！

หยุนหว่านหนิงกลอกตา “ท่านอ๋องช่างจินตนาการจริง ๆ ”

ฉินซื่อเสวียกัดฟัน “พระชายาหมิงคิดจะพูดอะไรกันแน่ รีบพูดมาตามตรง”

“ข้าเพียงอยากพูดว่าโจรตะโกนให้จับโจรไม่ได้มีความหมายอะไร”

หยุนหว่านหนิงถอนหายใจ ก็ไม่รู้ว่ากำลังเตือนฉินซื่อเสวีย หรือพูดพาดพิงถึงหยุนธิงหลานกันแน่ เพียงแต่สีหน้าของทั้งคู่ล้วนไม่น่ามอง

“เวลาไม่คอยท่าแล้ว ข้ากลับไปก่อนดีกว่า พวกเจ้าค่อย ๆ แก้ปัญหากันนะ！”

นางหันกาย เตรียมออกไป

ตอนนี้ โม่เยว่คงรอนางอยู่ข้างนอก

นางกลัวว่ากลับไปดึก หยวนเป่าจะกังวลใจ

เจ้าเด็กน้อยผู้นี้ ไม่สนว่าจะถึงดึกเพียงไหน ล้วนแต่จะรอนางกลับมา

ปกติแล้ว ไม่ถึงยามไฮ่ก็ปีนขึ้นเตียงนอนแล้ว

แต่ถ้ายามไฮ่นางยังไม่กลับมา เกรงว่าจะรอถึงยามจื่อ รอจนเปลือกตาสองข้างปรือตาไม่ไหว หยวนเป่าคงรอจนกว่านางจะกลับมาแล้วค่อยไปนอน

คืนนี้ดึกมากแล้ว นางจะปล่อยให้ลูกชายรอนานขนาดนี้ได้อย่างไร

“หยุด!”

ทันทีที่หยุนหว่านหนิงหันกาย ก็ถูกโม่หุยเฟิงรั้งไว้ “หยุนหว่านหนิง หากไม่อยากตาย เรื่องคืนนี้เก็บไว้กับตัวเจ้าไปจนวันตาย！ ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น!”

“ข้าก็ไม่อยากมีปัญหาพัวพันหรอก!”

หยุนหว่านหนิงยิ้มเย็น “ถึงอย่างไร......”

“ท่านอ๋องฆ่าคนปิดปากได้ ข้านั้นรู้”

พูดไป นางก็ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มเดินออกไป

หยุนธิงหลานขมวดคิ้วอย่างระงับอารมณ์

เรื่องคืนนี้ไม่เป็นไปตามคาด ทำให้นางไม่สบายใจเล็กน้อย จู่ ๆ หยุนหว่านหนิงปรากฏตัวขึ้น ลู่โย่วที่อยู่ด้านนอกประตูไม่ได้เอ่ยเปรยเลยแม้แต่น้อย ยิ่งทำให้นางไม่สบายใจมากขึ้น

ขณะกำลังคิด ฉินซื่อเสวียกลับวิ่งไปข้างหน้ากะทันหัน

นางดึงผมของนางอย่างแรง กดนางลงบนเตียงแล้วต่อสู้อย่างชุลมุน

การกระทำรวดเร็ว แม้แต่โม่หุยเฟิงก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

นี่เป็นวันปกติ ฉินซื่อเสวียเดินไม่กี่ก้าวก็รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ หรือ

หลังจากมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาก็รีบแยกทั้งสองออกจากกัน

แต่ฉินซื่อเสวียกับหยุนธิงหลานตบตีกันแยกอย่างไรก็แยกไม่ออก ใบหน้าทั้งคู่ล้วนมีบาดแผล พูดได้ว่าบาดเจ็บด้วยกันทั้งคู่

ไม่ได้ไปตำหนักไท่เหออีก พวกเขาออกจากวังอย่างอับอาย

งานเลี้ยงพระราชวังคืนนี้ สิ้นสุดลงแล้ว

……

เมื่อกลับเรือนชิงหยิ่งเห็นหยวนเป่ายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง น้องรับใช้คนหนึ่งนั่งข้างเตียง กล่อมเขาให้หลับอย่างแผ่วเบา แต่เขาก็ยังไม่ยอมนอน เขายังคงยึดมั่นไม่ยอมนอนลง

“ข้าจะรอท่านแม่กลับมาก่อนแล้วค่อยนอน”

เปลือกตาทั้งสองข้างของเขาต่อสู้อีกครั้ง และตอนนี้ปรือตาขึ้นมาได้

แต่ยังเพียรพยายาม ต้องรอให้หยุนหว่านหนิงกลับมาก่อนถึงจะเข้านอน

เดิมทีกู้ป๋อจ้งกับกู้หมิงรั้งเขาให้ค้างคืนอยู่ที่ตระกูลกู้ แต่หยวนเป่าติดเตียงนอน นอนบนเตียงเหมือนกับทำขนมเบื้องที่พลิกไปพลิกมาก็ยังนอนไม่หลับ

ทำอะไรไม่ได้ กู้ป๋อจ้งได้แต่ส่งเขากลับไป

ตอนนี้เอง สาวใช้ก็ทำอะไรไม่ถูก กำลังจะเกลี้ยกล่อมต่อไป ก็เห็นหยุนหว่านหนิงเข้ามา

“ท่านแม่!”

หยวนเป่าเห็นนาง รีบกระโดดลงจากเตียงพุ่งไปในอ้อมแขนของนาง ร่าเริงเหมือนนกตัวเล็ก ๆ "ข้ารอท่านแม่นานมาก! ทำไมท่านแม่ถึงเพิ่งกลับมาล่ะ!"

เขาเม้มปาก แล้วพูดอย่างน้อยใจ

“ล้วนเป็นแม่ที่ไม่ดีเอง ทำให้หยวนเป่ารอนานแล้ว”

ตอนนี้เอง หัวใจดวงนี้ของหยุนหว่านหนิงละลายหมดแล้ว

นางลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของหยวนเป่า แล้วกำลังจะถามเขาว่าตอนเย็นกินอะไรบ้าง