บทที่ 1011 สายตาแปลกๆ

“สหายลู่รู้จักบริษัทHTไบโอไซเอนซ์จำกัดด้วยเหรอ?” เจิ้งเหวินซิงถาม

“แน่นอนว่ารู้ ตอนนั้นที่ยาเสริมพลังดังจะตาย ทำไมฉันจะไม่รู้จัก?”

“หรือว่าสหายเจิ้งก็สนใจยาเสริมพลังนี้ด้วย แต่แค่สหายเจิ้งไม่น่าที่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเกาภายหลังใช่มั้ย?”

ลู่เผิงเฟยรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย เรื่องยาเสริมพลังสุดท้ายแล้วก็จะมีการแทรกแซงเกิดขึ้น และความวุ่นวายก็จะค่อยๆ สงบลง

มีแค่ตระกูลใหญ่ๆ อย่างพวกเขาเท่านั้นที่รู้เรื่องราวเบื้องลึกมากกว่า แต่ก็ต้องยิ่งรู้ว่าเรื่องสิ่งนี้พวกเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง

“ฮ่าๆๆ เรื่องที่สหายลู่รู้ ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง?”

สำหรับเรื่องที่ลู่เผิงเฟยรู้ เจิ้งเหวินซิงไม่คิดว่ามันผิดคาด

ถ้าหากเรื่องแค่นี้อีกฝ่ายยังไม่รู้ชัดเจน ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสานสัมพันธ์กับเขาแล้ว

“ยาเสริมพลังมีเบื้องบนลงมือ ทุกคนก็ไม่ต้องคิดมากแล้ว แต่ว่านะ……ฉันหาหนทางอื่นได้แล้ว”

สองตาของลู่เผิงเฟยเป็นประกาย

“เมื่อเหมือนยาเสริมพลัง?”

“ไม่ ยังมีความแตกต่างอยู่ แต่ว่า ประสิทธิภาพดีกว่า ราคาก็ถูกกว่า!”

เจิ้งเหวินซิงจิบเหล้า สายตามองไปที่ฝูงชนที่พลุกพล่าน

“ไม่ทราบว่าคุณชายลู่ จะสนใจเข้าร่วมด้วยมั้ย?” เจิ้งเหวินซิงถาม

หลังจากที่ลู่เผิงเฟยได้ยินคำของเจิ้งเหวินซิง ก็คิดอยู่ครู่ จากนั้นก็ยิ้มและถามคำถามทั้งหมด

“ถ้าหากเจ้าสิ่งนี้มันดีขนาดนั้น สหายเจิ้งทำไมยังต้องมาขอความร่วมมือกับฉัน? ด้วยความสามารถของตระกูลเจิ้ง มีไม่กี่โปรเจคที่ทำไม่สำเร็จหรอกมั้ง? และที่สหายเจิ้งใช้ฐานะส่วนตัวมาหาฉัน นั้นก็ต้องไม่อยากให้ที่บ้านรู้ บางส่วนนี้ เกรงว่าจะมีปัญหาหนักอยู่นะ”

เจิ้งเหวินซิงฟังความหมายของลู่เผิงเฟยออก เขายิ้มเบาๆ แล้วพูด： “ฉันเลินเล่อไปหน่อย ฉันกับนายเพิ่งรู้จักกันไม่นาน ฉันกับลากนายมาลงทุนกับเรื่องที่มีความเสี่ยงแบบนี้ มันก็ไม่ถูกจริงๆ เอางี้ วันนี้ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว”

เรื่องแบบนี้ รีบร้อนไม่ได้อยู่แล้ว เจิ้งเหวินซิงลองชวนคนอยู่อีกสักครู่นึง จะสำเร็จหรือไม่ไม่สำคัญ

ในขณะนั้น จู่ๆ ก็มีเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏตรงหน้าลู่เผิงเฟย เขาชะงักเล็กน้อย และตัดสินใจไปดูทันที

“สหายเจิ้ง ขอตัวสักครู่ ฉันขอไปหาเพื่อนแป๊บ”

“ค่อยๆ เดิน”

ถึงยังไงก็คุยเรื่องธุรกิจไม่ได้ เจิ้งเหวินซิงก็ไม่จำเป็นจะต้องยื้อลู่เผิงเฟยไว้แล้ว

ฝั่งนี้ ฝางเจิงเจิงมองหลี่ฝางและถามขึ้น： “หลี่ฝาง คุณชายเกานั่นทำไมถึงได้เคารพนายขนาดนั้น?”

หลี่ฝางเอือมเล็กน้อย และพูดในใจว่าถึงแม้เขาจะพูดความจริงหล่อนก็อาจจะไม่เชื่อ คิดอยู่ครู่จึงตอบแบบส่งๆ ไป： “เมื่อก่อนพวกเขาเคยโดนฉันอัด เพราะงั้นถึงได้กลัวฉัน”

“เป็นไปไม่ได้น่า” ฝางเจิงเจิงเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อที่หลี่ฝางพูดอ้าง

คุณชายกลุ่มนั้นดูก็รู้ว่าพื้นเพตระกูลนั้นร้ายกาจมาก หลี่ฝางอัดพวกเขา ยังจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้เหรอ?

“แน่นอนว่าต้องจริงสิ ฉันจะโกหกเธอทำไม”

หลี่ฝางหัวเราะพลางพูด

“หึ คนโกหก”

ฝางเจิงเจิงยังคงไม่เชื่อ หลี่ฝางก็เอือมเล็กน้อย พูดความจริงหล่อนก็ไม่เชื่อ นั้นไม่ใช่เป็นการบังคับให้เขาโกหกหรอกเหรอ?