บทที่ 1016 นายก็ออกไปเถอะ

ถึงยังไงตระกูลเจิ้งก็เป็นตระกูลอันดับต้นๆ ภายในประเทศ หลี่ฝางทำอะไรเจิ้งเหวินซิงขึ้นมาจริงๆ งั้นตระกูลเจิ้งก็คงจะต้องบ้าแน่ๆ

“ช่วยไม่ได้ เห็นที่ฉันคงต้องลงมือด้วยตัวเองแล้ว” เห็นท่าทีสู้ตายของเจิ้งเหวินซิง หลี่ฝางก็ถอนหายใจเบาๆ

“อะ……” เจิ้งเหวินซิงชะงักเล็กน้อย ไม่รอให้เขามีปฏิกิริยาตอบสนอง กำปั้นหนึ่งหมัดจู่ๆ ก็ชกไปที่ท้องของเขา

ต่อมา เจิ้งเหวินซิงก็รู้สึกเร็วปานลมกรดและสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาของคนของคนรอบข้าง ร่างของเขาก็กระเด็นปลิวออกไปเหมือนกับเจิ้งซาน

“ปัง！”

ร่างของเจิ้งเหวินซิงปลิวออกไปผ่านรูใหญ่ที่เจิ้งซานกระแทกจนเป็นรูไว้

ครั้งนี้หลี่ฝางใช้แรงไม่เยอะ ดังนั้นทุกคนจึงได้ยินเสียงตกกระทบลงพื้นอย่างชัดเจน

“เอาล่ะๆ แยกย้ายกันให้หมด！”

หลี่ฝางปัดๆ มือ ราวกับว่าเมื่อกี้เพิ่งไล่แมลงวันออกไปแค่ตัวเดียวอย่างนั้น เขาพูดอย่างไม่สนใจพลางปัดมือ

ไม่นาน คนรอบข้างก็ค่อยๆ แยกย้าย และเงาร่างของหลี่ฝาง ไม่นานก็หายไปเช่นกัน

“พี่หลี่โคตรเจ๋ง！”

“นั่นคือทายาทตระกูลเจิ้งเลยนะ กลับถูกหลี่ฝางชกจนอนาถแบบนั้น”

“ชิ ทั้งหมดเป็นเจิ้งเหวินซิงหาเรื่องใส่ตัวเอง เขาเป็นคุณชายตระกูลเจิ้งแล้วยังไง พี่หลี่ใช่คนที่เขายั่วโมโหได้เหรอ?”

“นั่นมันแน่อยู่แล้ว ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้คุณชายตระกูลหวัง……”

“ชู่ว เรื่องพวกนี้ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าพี่หลี่มาได้ยิน นายก็อยากตายเหรอ……”

พวกเกาจื่อหมิงกำลังถกกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็ถูกเจิ้งจิ้นเผิงมาหยุดประเด็นนี้เอาไว้ก่อน

ทันใดนั้นเกาจื่อหมิงก็ได้สติ เรื่องมหัศจรรย์นั้น ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ คนที่เข้ามาเกี่ยวข้องนั้นมากเกินไป ถ้าเขาอยู่ที่นี่แล้วเกิดพูดผิดไปสักคำเดียว ไม่แน่วันถัดมาศพของเขาอาจจะลอยอยู่ในแม่น้ำหยางจื่อก็เป็นได้

“เอาล่ะๆ เรื่องพวกนี้ต่อไปก็ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเราต่างคนต่างเล่นเถอะ……”

ในอีกห้องนึง เกาฉงพ่อลูกกับหลี่ฝางก็นั่งอยู่ด้านในนั้น

“เอ่อคือ……คุณหลี่ คุณแน่ใจว่าการที่โยนเจิ้งเหวินซิงออกไปจะไม่เป็นไรใช่มั้ย?” เกาฉงถามอย่างอดไม่ได้

“ไม่เป็นไร คนที่ชื่อเจิ้งซานนั่นต้องดูแลเจิ้งเหวินซิงอย่างดีแน่” หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ พลางพูด

“งั้นก็ดีๆ เรื่องนี้เจิ้งเหวินซิงหาเรื่องคุณก่อน คุณจะโทษผมก็ไม่ว่าอะไร ขอแค่คนยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

เกาฉงโล่งใจ รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว