บทที่ 1022 นักฆ่าตัวสั่นเทา

ความเร็วของเคซี่ย์นั้นเร็วมากๆ ขาทั้งสองข้างของเธอทั้งยาวทั้งทรงพลังมาก และเต็มไปด้วยความรู้สึกโมโหจนแทบระเบิด เธอเตะหัวหลี่ฝางที่พึ่งออกมาจากวิลล่า

เธอมั่นใจมากๆ ว่าไม่มีใครรับลูกเตะเธอได้ หลี่ฝางต้องหลบอย่างแน่นอน หลังจากนั้นก็ตกอยู่ถ้ำกลางการต่อสู้

ถึงอย่างนั้นหลี่ฝางแค่ยื่นมือออกไปคว้าข้อเท้าของเคซี่ย์

เคซี่ย์รู้สึกได้ถึงเท้าของตัวเองว่าเหมือนมีเครื่องจักรขนาดใหญ่จับเอาไว้ เธอสะบัดออกไม่ได้แม้แต่น้อยด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ

หลี่ฝางคว้าข้อเท้าของเคซี่ย์ และเผชิญหน้ากับใบหน้าที่ไร้อารมณ์

“ปัง！”

ร่างกายที่ร้อนระอุของเคซี่ย์ได้สัมผัสกับพื้น หลี่ฝางใช้กำลังอย่างมากทุบหลุมขนาดใหญ่บนพื้นอย่างรุนแรง

เศษหินมากมายกระเด็นลอยขึ้นฟ้า เผยให้เห็นดินอ่อนที่อยู่ใต้ดิน จนร่องรอยของมนุษย์ถูกทิ้งไว้บนพื้นหนาทึบได้อย่างชัดเจน

“เคซี่ย์！” อัลวาพูดโดยไม่สนใจที่จะหลบซ่อนอีกต่อไป จึงได้ดึงมีดสั้นสีดำออกมาจากเอวและวิ่งออกไป ถึงอย่างนั้นทันทีที่เขาหายใจออก เขารู้สึกว่าฝ่าเท้าของเขารู้สึกเบา โดยที่ไม่มีไม่พูดแม่แต่คำเดียว

“แก๊สพิษ？ตั้งแต่เมื่อไรกัน……” ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของอัลวาและหลังจากนั้นไม่นานความคิดนั้นก็ได้ถูกทิ้งไว้

พลังนี้ทำให้เขาคิดไม่ถึง พวกเขารู้ว่ากำลังถูกซุ่มโจมตีอยู่และตอนนี้ก็เป็นคนแรกที่หลบหนี

แต่น่าเสียดายกว่าจะรู้ก็สายไปแล้ว ซึ่งห้องที่เขาอยู่ถูกปิดอย่างมิดชิด ก่อนอื่นผนังห้องทั้งหกด้านปรากฏเปล่งแสงระยิบระยับทั่วทุกมุมห้อง ขจัดความมืดและเงาทั้งหมดในห้องออกไป ทำให้อัลวาไม่มีที่ให้ซ่อนตัว

จากนั้นห้องถูกปิดผนึก ทั้งแก๊สพิษ คลื่นเสียง แก๊สน้ำตา ปล่อยกระแสไฟฟ้า...

ในชั่วขณะหนึ่ง การโจมตีที่ร้ายกาจและโหดร้ายนับสิบครั้งถูกเขากลืนกินไปจนหมด อัลวายืนกรานได้ไม่ถึงนาทีก็ได้หมดสติไป

เมื่อเขาฟื้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง

ตะเกียงไร้เงาเหนือศีรษะทำให้เขาตื่นตระหนก ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูซีดเซียว ร่างกายอ่อนแอไร้พละกำลัง

เมื่อหันไปดู เคซี่ย์กำลังนอนอยู่บนเตียงข้างๆ เธอยังคงนอนสลบอยู่

“เคซี่ย์” อัลวาพยายามดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด และตะโกนเบาๆ จากปากของเขา

ทันใดนั้น อัลวาได้ยินเสียงค่อยๆ เปิดประตู เสียงฝีเท้าคมกริบค่อยๆ ย่างกายเข้ามา

อัลวาหันไปอย่างไม่เต็มใจ ก็ได้เห็นหลี่ฝางเดินเข้าไปหาเขาเหมือนกำลังเดินเล่นอยู่ และมองดูด้วยเหยียดหยามทั้งยังแสยะยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา

“แก……แกเจอพวกเราได้ยังไงวะ？”

อัลวารู้ว่าทั้งสองคนนั้นแพ้แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าจะเจออะไรต่อจากนี้ แต่เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ได้ฆ่าเขาในครั้งแรก ถ้างั้นก็ยังมีประโยชน์ที่จะเก็บเขาไว้

นอกจากนี้ อัลวาเองก็เป็นคนที่ขี้เสือกแม้ในวินาทีเฉียดตาย เขาก็ต้องไขข้อสงสัยในใจให้จนได้

น่าเสียดายที่หลี่ฝางถูกลิขิตมาทำให้เขาผิดหวัง

“ดูๆ แล้วแกคงยังไม่รู้สินะว่าตอนที่แกนอนขี้เกียจอยู่ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง” สีหน้าของหลี่ฝางค่อนข้างคาดหวัง “ฉันคิดว่าฉันต้องทำให้แกรู้สึกสักหน่อย”

เขาพูดทั้งดีดนิ้วไป

ทันใดนั้น ความรู้เจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของอัลวาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต

ความรู้สึกเจ็บปวดนี้ปวดเจ็บราวกับเข็มแหลมนับพันแทงทะลุร่างกาย เจ็บปวดไปถึงไขกระดูก

แม้ว่าตอนนี้อัลวาเกือบจะแรงทั้งหมด แต่ด้วยความจบปวดที่แสนจะทรมานนี้ทำให้เขาต้องกรีดร้องออกมา

“อ๊ากกกก”