บทที่ 1059 ขอขมา

หัวหน้า คุณเป็นลูกหลานคนรวยระดับซูเปอร์ที่ซ่อนตัวอยู่หรือเปล่า? หรือว่าจะเป็นคนของสุดยอดตระกูลใหญ่?”

โจวหมิงเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถามด้วยใบหน้าทะเล้น

ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็มองมาทางนี้ ในสายตาซ่อนความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่

เพราะเรื่องเมื่อวานนั้น มันพิลึกพิลั่นมากเกินไป เมื่อคืนนั้นเพราะพวกเขายังไม่หายจากอาการตกใจจึงไม่ได้ถาม แต่หลังจากผ่านการหมักหมมมาหนึ่งคืนเต็ม ๆ ในที่สุดคนพวกนี้ก็อดไม่ได้แล้ว

“เฮ้อ! ก็ได้ ไม่เสแสร้งแล้ว ฉันจะบอกความจริงก็ได้......”

หลี่ฝางถอนหายใจยาว ๆ และกล่าวอย่างเอ้อระเหย: “ความจริงแล้วฉันเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง แบบที่สามารถสู้คนเป็นร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว”

หลี่ฝางพยายามพูดให้เล็กที่สุด เพื่อไม่ให้คนพวกนี้รับไม่ได้ถ้าพูดโอเวอร์ ถึงแม้เขาจะคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรถ้าเขาจะสู้กับคนเป็นพันด้วยตัวคนเดียว

คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลี่ฝางแล้ว ทุกคนจะหัวเราะเอิ๊กอ๊ากขึ้นมา

“หัวหน้า คุณแต่งได้ไม่น่าเชื่อถือสักนิดเลย”

“นั่นน่ะสิ หัวหน้า ต่อให้คุณไม่อยากบอกความจริงกับพวกเรา แต่คำพูดแบบนี้มันไม่มีแรงในการโน้มน้าวเลยสักนิด”

“อย่าล้อเล่นอีกเลย หัวหน้าหลี่ ยิปมันยังแค่หนึ่งต่อสิบ หนึ่งต่อร้อยมันจะเกินความจริงไปมากไปแล้ว

......

หลี่ฝางยักไหล่เล็กน้อย ฉันพูดความจริง พวกนายจะไม่เชื่อก็เรื่องของพวกนาย

วันนี้ก็ได้ผ่านไปอย่างสงบอีกครั้ง แต่ทว่าในตอนที่ใกล้จะเลิกงานนั่นเอง สายโทรเข้าจากเฮียเว่ย ทำให้วันนี้ไม่สงบอีกต่อไป

“นายทำอะไร?”

หลังจากที่รับสายของฝ่ายตรงข้าม หลี่ฝางก็แปลกใจเล็กน้อย

“คุณหลี่ คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ เพราะเห็นว่าน้องชายของผมล่วงเกินคุณไงล่ะ ก็เลยอยากจะเชิญคุณออกมาเที่ยว อยากจะขอขมาคุณสักหน่อย”

เหมือนว่าจะฟังความไม่พอใจของหลี่ฝางออก เฮียเว่ยกล่าวด้วยความหวาดผวาเล็กน้อย

“ก็ได้ ไปเที่ยวที่ไหนล่ะ?”

หลี่ฝางคิด ๆ ดูแล้วถึงยังไงก็ไม่มีอะไรทำ ก็เลยรับปากไป

“ผมได้เตรียมรถไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว พวกเราออกเดินทางได้ทุกเมื่อ” เฮียเว่ยเอ่ยอย่างร้อนรน

“อ้อใช่แล้ว คุณหลี่ครับ เรียกเพื่อนของคุณไปเที่ยวด้วยกันก็ได้นะครับ”

หลี่ฝางคิด ๆ ดูก็รู้สึกว่าไปกันเป็นกลุ่มดีกว่าผู้ชายสองคนไปด้วยกันจริง ๆ เลยพยักหน้าตอบตกลงไป

“ได้ ฉันจะชวนพวกเขาไปด้วย”

“งั้นผมจะรอคุณที่ข้างนอกนะครับ”

หลังจากที่หลี่ฝางได้บอกเรื่องนี้กับทุกคน ทันทีทันใด ทั่วทั้งห้องพนักงานรักษาความปลอดภัยก็อลหม่านขึ้นมา ทุกคนต่างล้อมรอบเข้ามาด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ

หานจื้อเย่และคนอื่น ๆ อีกสองคนก็ได้หน้าบูดบึ้งขึ้นมา เพราะว่าคืนนี้พวกเขาต้องเข้าเวร ไม่สามารถไปด้วยได้