บทที่ 1070 ให้ตระกูลซุนมาหาฉัน

ระหว่างที่ผู้ชมมากมายคิดว่าเรื่องนี้มันจบแล้ว จู่ๆ คุณชายโล่ก็ร้องเสียงดังขึ้นมา ก่อนจะทำให้ผู้ชมมากมายตกใจขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณกล้ามาทำร้ายคนของตระกูลซุนงั้นเหรอ แถมยังเป็นลูกชายที่นายท่านซุนชอบมากที่สุดอีกด้วย คุณจบเห่แล้วล่ะ！คุณจบเห่แล้วล่ะ！”

คุณชายโล่พูด พลางยิ้มขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

ถึงแม้ซุนกั๋วอันจะถูกทำร้ายเพราะออกหน้าให้กับตัวเอง แต่คุณชายโล่กลับไม่ได้กลัวและโกรธอะไรเลย แต่กลับคิดว่าตระกูลซุนจะสั่งสอนหลี่ฝาง ในใจเลยตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ถ้าเกิดนายท่านซุนลงมือ ถึงแม้หลี่ฝางจะเป็นคนที่มีกำลังภายในมากฝีมือ แต่ก็ต้องร้องขอชีวิตบ้างล่ะ！

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของคุณชายหลิวก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ เขาคิดว่าหลี่ฝางคงจะต้องตายแล้ว

ส่วนคนอื่นๆ เองก็คิดว่าคุณชายหลิวนั้นพูดมีเหตุผล เลยซุบซิบกันเสียงเบา โดยที่ไม่มีใครอยู่ข้างหลี่ฝางเลย

ในตอนนี้หลี่ฝางกลับหัวเราะขึ้นมา แววตาที่มองไปทางคุณชายโล่ก็เหมือนกับกำลังมองตัวตลกผู้น่าสงสาร

“เรื่องแบบนี้ไม่ต้องให้คุณมากังวลแทนหรอก เมื่อครู่เพิ่งจะจัดการเรื่องของคุณไป ถ้าไม่คุกเข่าขอโทษ ก็ต้องนอนบนเตียงตลอดไป คุณเลือกอันไหนล่ะ？”

ตามคำของหลี่ฝางนั้น ทำให้บรรยากาศรอบๆ นั้นหนาวเหน็บขึ้นมา

ในใจของคุณชายโล่ก็เริ่มสั่นขึ้นมา

การคุกเข่าขอโทษนั้นมันเป็นเรื่องง่ายของคนบางคน แต่สำหรับคนบางกลุ่มนั้นมันยากเย็นเป็นอย่างมาก

ถ้าเกิดวันนี้เขาคุกเข่าลง คงจะทำให้พวกเขาตระกูลโล่เสียหน้าไปหมด แล้วจากนี้จะกล้าไปเจอใครได้อีก？

ดังนั้นเขาเลยไม่อยากคุกเข่า ในใจก็พยายามปลอบตัวเองไม่หยุด หลี่ฝางมีทางลงมือต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้จริงๆ หรอก

แต่เรื่องจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้านั้นกลับเป็น หลี่ฝางทำร้ายได้แม้กระทั่งคนของตระกูลซุน นับประสาอะไรกับคุณชายโล่ล่ะ？

ตอนนี้ ในใจของคุณชายโล่เองก็เถียงกันจนแตกเป็นสองเสียงไม่หยุด คนหนึ่งบอกว่าอย่าคุกเข่า อีกคนบอกว่ารีบคุกเข่าเร็ว ทั้งสองเสียงนี้เถียงกันไม่หยุด และทำให้คุณชายโล่ลังเลไม่หยุด

ตามเวลาที่ล่วงเลยไป หลี่ฝางเองก็ค่อยๆ หมดความอดทน ความอาฆาตในตาของเขาก็ค่อยๆ รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะกดคุณชายโล่ลงไปทีละชั้นๆ

ในที่สุด คุณชายโล่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ตุ่บ！” คุณชายโล่ขาอ่อนลงทั้งสองข้าง ในใจก็ยินยอม ความกลัวความตายที่ถูกกดเอาไว้ ทำให้สุดท้ายต้องคุกเข่าลง

เมื่อเห็นคุณชายโล่คุกเข่าลง ก็มีคนปรากฏตัวจากคนรอบๆ พร้อมหัวเราะอย่างเหยียดหยามและแววตาที่คิดว่า “เป็นไปตามคาด”

ตามที่พวกเขามอง คุณชายโล่คุกเข่าลงขอโทษนั้นมันต้องทำอยู่แล้ว ขนาดที่พึ่งของเขาอย่างซุนกั๋วอันยังถูกหลี่ฝางต่อยกระเด็น แล้วนับประสาอะไรกับเขา？

แต่ในใจของทุกคนมีความอยากดูเรื่องน่าสนใจขึ้นมา ถ้าก่อนหน้านี้เขาคุกเข่าลงก็ยังไม่อะไรมาก แต่ตอนนี้หลังจากที่ซุนกั๋วอันออกมาคุกเข่า งั้นไม่ได้หมายความว่าตระกูลซุนจะคุกเข่าไปด้วยเหรอ？

การคุกเข่าของคุณชายโล่ ตอนนี้ไม่เป็นอะไร แต่หลังจากนี้อาจจะต้องเจอการตำหนิจากตระกูลซุน

หลี่ฝางปรายตามองคุณชายโล่ที่ขวัญหนีดีฝ่อ ก่อนจะตบไหล่ของหลี่เหวย พลางพูด “ฉันยังมีธุระอยู่ พวกคุณเองเมื่อเล่นเสร็จแล้วก็กลับไปเถอะ ไม่ต้องรอฉัน”