บทที่ 1073 กำหนดเป้าหมายชัดเจน

“คุณออกไปก่อนเถอะ” สำหรับความสงสัยของจางเสว่ หยางฉงไม่ได้อยากจะอธิบาย เมื่อเห็นแบบนั้น ที่จนปัญญาก็ได้แต่เดินออกไปพลางกดความสงสัยเอาไว้

หลังจากที่จางเสว่ออกไปแล้ว หยางฉงกลับไม่ได้ทำงานอย่างตั้งใจอีก เพียงแต่ถือเอกสารในมือพลางยืนเหม่อ

จู่ๆ ก็เกิดลางสังหรณ์ในใจของเธอ บางทีจากนี้อีกไม่นาน หลี่ฝางคงจะจากเธอไปตลอดกาล

จู่ๆ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พลางหาเบอร์ของหลี่ฝาง ไม่ใช่เพื่ออะไร แต่แค่อยากจะฟังเสียงของหลี่ฝาง

เมื่อโทรไป เสียงของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นมา

“หยางฉง มีอะไรเหรอ？”

“ไม่มีอะไร” หยางฉงชะงัก ก่อนจะลังเลสักพักพลางพูด “คือ……”

เธออยากจะพูดให้มากกว่านี้สักหน่อย แต่กลับพูดไม่ออกสักที

ถึงอย่างไร ตอนนี้เธอเป็นเพียงเพื่อนของหลี่ฝางเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ปลายสายอย่างหลี่ฝางกลับพูดขึ้น “จริงสิ เดี๋ยวฉันจะไปญี่ปุ่นสักหน่อย ไปด้วยกันไหม？”

“ไปญี่ปุ่นงั้นเหรอ？” หยางฉงสงสัยเล็กน้อย “ทำไมจู่ๆ ถึงไปญี่ปุ่นล่ะ？”

“จะแนะนำธุรกิจหนึ่งให้คุณ” หลี่ฝางหัวเราะขึ้น ถึงแม้จะไม่มีธุรกิจอะไร ก็ให้หลิวฮุยเสนอธุรกิจหนึ่งขึ้นมา ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ถึงอย่างไรก็ไม่ให้คนนอกเอาเปรียบ

“จริงเหรอ？” ถึงหยางฉงจะรู้สึกแปลกๆ แต่ในใจกลับตัดสินใจไปแล้ว “ได้สิ……”

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หลี่ฝางก็ยิ้มขึ้นมาทันที

จากนั้นไม่กี่วัน ทั้งสองคนที่เตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็มาที่ญี่ปุ่น โดยการจัดการของหลิวฮุย

ตอนออกมาจากสนามบิน หลี่ฝางก็เห็นรถประจำตำแหน่งคันหรูที่จอดอยู่ด้านนอกแล้ว ส่วนคนที่อยู่ด้านหน้ารถนั้นเป็นชายหญิงสองคน

หลี่ฝางอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพาหยางฉงเดินไป

หลี่ฝางเดินเข้าไป ทั้งสองคนก็สังเกตเห็นเขา จากนั้น สีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนเล็กน้อย

ทั้งชายหญิงคู่นี้ ร่างสูงใหญ่ ท่าทีดุดัน แถมยังใส่แว่นกันแดดอย่างน่าเกรงขาม หญิงนั้นใส่ชุดคล้ายชุดทำงาน ดูอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

เมื่อหลี่ฝางเข้ามาใกล้ ทั้งสองคนก็ทักทายหลี่ฝางอย่างมีมารยาท “ยินดีต้อนรับคุณหลี่”

สำหรับวัฒนธรรมของทางญี่ปุ่นที่ทั้งสองทำนั้น ตอนแรกหลี่ฝางก็รู้สึกประหลาดใจ แต่เพียงไม่นานก็มีสติกลับมา

ทั้งสองคนเป็นคนที่หลิวฮุยจัดให้มารับหลี่ฝาง ในเมื่ออยู่ญี่ปุ่น ก็ต้องทำให้เข้ากับประเทศญี่ปุ่น และไม่ถูกคนดูแคลนเอา

หยางฉงที่อยู่ข้างๆ กลับตกใจเล็กน้อย

ตอนแรกหลี่ฝางบอกเธอว่าจะมาคุยเรื่องธุรกิจ แต่เมื่อดูท่าทีของทั้งสอง ดูเคารพหลี่ฝางเป็นอย่างมาก

หลี่ฝางสังเกตความตกใจของหยางฉงได้ แต่กลับไม่ได้อธิบาย เพียงแค่หัวเราะพลางพูดขึ้น “ไปเถอะ คุยกันระหว่างทาง”