บทที่ 1075 เข้าบ้านเลยเหรอ？

“แกจะทำอะไรแฟนฉัน? หืม? นี่แก รนหาที่ตายใช่ไหม?” หลี่ฝางกล่าวอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ

ภาษาญี่ปุ่นของเขาค่อนข้างคล่องแคล่ว หรือแม้แต่มีสำเนียงของคนพื้นที่เล็กน้อย ไม่มีใครดูออกว่าเขานั้นเพิ่งฝึกเรียนมา

ริโกะที่ไหวตัวได้เข้าใจในความหมายของเขาทันที พลันโผเข้าอ้อมกอดของหลี่ฝางไม่ปล่อย

“โยตะ นายรีบไปเถอะนะ! ฝีมือการต่อสู้ของแฟนฉันเก่งมากเลยนะ!”

ริโกะเพื่อให้โยตะเกรงกลัว จึงกล่าวหลอกล่อเขา

“เก่งมากเลยเหรอ？ จะเก่งสักแค่ไหนกันเชียว! ฉันอยากจะลองสักตั้ง!”

โยตะเผยใบหน้าเยาะเย้ย เห็นได้ชัดว่าเกิดความสงสัยต่อสถานะของหลี่ฝางที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน

เมื่อได้ยินอย่างนั้น สายตาของริโกะเผยความหวาดหวั่นแวบผ่านเล็กน้อย เพราะเธอพูดไปเรื่อยจริงๆ นั่นแหละ

และเมื่อเห็นความหวาดวิตก โยตะเกิดความเชื่อมั่นมากกว่าเก่า

แต่สำหรับหลี่ฝางนั้นช่างเป็นเรื่องที่ง่ายดายต่อไป ในเมื่อโยตะคนนี้สร้างโอกาสที่ดีขนาดนี้ให้แก่เขา ถ้างั้นตอนจัดการเขาตนก็จะเบามือหน่อยแล้วกัน

“นี่แก หากแกไปตอนนี้ ก็จะไม่เจ็บตัว ไม่อย่างนั้น อีกเดี๋ยวแกคงต้องคลานกลับไป”

หลี่ฝางหัวเราะอย่างเหยียดหยามพร้อมกับยกหมัดขึ้นพลางพูดยั่วยุ

โอกาสที่ดีขนาดนี้ หากอีกฝ่ายจากไปแบบง่ายๆ คงเสียดายแย่

หากไม่แสดงฝีมือสักหน่อย จะทำให้ริโกะ โคมุระจดจำเขาได้อย่างไรกันล่ะ?

เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินประโยคของเขา บุคคลที่มีนามว่าโยตะเกิดโมโหขึ้นมาทันที

“คอยดูแล้วกันฉันจะสั่งสอนแกให้หลาบจำ!”

จบประโยค เขาส่งสายตาให้กับพรรคพวกที่อยู่ข้างๆ พร้อมพุ่งเข้าไปที่หลี่ฝางอย่างพร้อมเพรียงกัน

เผชิญหน้ากับกำปั้นของชายสองคน หลี่ฝางนิ่งไม่ไหวติง ราวกับว่าตกใจสุดขีด

ทันใดนั้น ทำให้ริโกะและเพื่อนกรีดร้องออกมาเสียงดัง

ริโกะหลับตาปี๋ คิดในใจอย่างเจ็บปวด ชายที่มีความสุภาพบุรุษคนนี้ กำลังจะถูกทำร้าย

หากแต่ต่อมา เสียงร้องอย่างอนาถสองสายดังขึ้นข้างหูเธอ

“สองสาย? ทำไมถึงได้มีเสียงร้องของสองคนได้?” ความคิดดังกล่าวแวบผ่านเข้าในใจของริโกะ พลันลืมตาขึ้น

ทันใดนั้น เธอก็ได้พบกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มสดใสของหลี่ฝางส่งยิ้มให้กับเธอ และชายสองคนอย่างโยตะที่นอนอยู่กับพื้นพร้อมเสียงร้องโอดโอย

ใบหน้าที่อบอุ่นหล่อเหลาของหลี่ฝาง รวมไปถึงออร่าของเรา หัวใจของริโกะเต้นระรัวด้วยความเร็วสูงอย่างไม่เอาไหน

“คุณ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ริโกะดึงสติกลับมาจากภวังค์ กล่าวถามอย่างห่วงใย

“อืม ไม่เป็นอะไรมากหรอก” หลี่ฝางแสร้งยกแขนขึ้นเพื่อให้เห็นบาดแผลอันสุดแสนจะเล็กน้อยของเขา