บทที่ 1083 คนข้างๆ

“ทางนั้นเกิดอะไรขึ้น?”

ในเวลานี้ มิเอะและอิปเป้ โคบายาชิที่อยู่อีกด้านหนึ่งดูเหมือนจะพบว่าทางนี้มีบางอย่างผิดปกติ และอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นด้วยความสงสัย

ด้วยผู้คนมากมายรอบตัวขนาดนั้น หรือว่าจะเป็นคนใหญ่คนโตที่ไหนมาแล้ว?

“ดูเหมือนว่าโชจิจะโค้งคำนับขอโทษชายหนุ่มคนหนึ่ง ดูท่าตัวตนของชายหนุ่มคนนั้นจะไม่ธรรมดาอย่างมาก” คนข้างๆ กล่าว

“โชจิ? ก็แค่เท่านั้นเอง!” อิปเป้ โคบายาชิในแววตามีความดูถูกเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัดเจน

โชจิอาจจะดูเก่งกาจอยู่บ้างสำหรับคนอื่นๆ แต่สำหรับเขาที่เป็นลูกชายคนโตของตระกูลในระดับท็อป นี่ก็แค่เท่านั้นเอง!

จากคำพูดของอิปเป้ โคบายาชิ มิเอะที่อยู่ข้างๆก็ยิ้มแป้น จากนั้นก็กอดแขนของเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ขอแค่เธอสามารถแต่งงานกับอิปเป้ โคบายาชิได้ เธอก็จะถือว่าได้ก้าวเข้าสู่ตระกูลเศรษฐีที่สูงขึ้นไปอีกขั้น ถึงเวลานั้นพ่อที่ชอบกดขี่ข่มเหงเธอก็ยังต้องนอบน้อมประจบประแจงกับเธอ!

ในเวลานี้หลี่ฝางยังคงรายล้อมไปด้วยผู้คน แต่หลี่ฝางกลับไม่สนใจที่จะมาสนทนากับคนเหล่านี้ โชคดีที่ริโกะชินหูชินตากับเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ดังนั้นจึงสามารถจัดการกับคนที่เข้ามาประจบสอพลอเหล่านี้ได้

อีกทั้งความรู้สึกถูกคนเอาอกเอาใจแบบนี้นั้น ก็ทำให้ริโกะมีความสุขเช่นกัน

ตั้งแต่เล็กจนโต ฉากแบบนี้ได้แต่ปรากฏขึ้นในความฝันของเธอเท่านั้น

ในความเป็นจริง เธอก็ทำได้แค่ดูคนอื่นๆถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนอยู่ด้านนอกเท่านั้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง ตนจะกลายเป็นตัวเอกในความฝันนั้น

ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นคุณอาสึกะที่นำพามาให้....

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จิตใจที่ซาบซึ้งของริโกะ ก็อดไม่ได้ที่จะตวัดมือทั้งสองข้างไปคล้องคอของหลี่ฝางเบาๆ จากนั้นจึงจูบเขาเบา ๆ บนหน้าครั้งหนึ่ง

“ขอบคุณค่ะ คุณอาสึกะ!”

ความรู้สึกอันอ่อนนุ่มที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันขัดจังหวะความสนใจของหลี่ฝาง เมื่อเห็นสีหน้าแดงก่ำเขินอายของริโกะ หลี่ฝางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมา

ทันใดนั้น เสียงไอของชายชราก็ดังขึ้น

เสียงไอนี้ดูคล้ายจะแฝงมาด้วยเวทมนตร์บางอย่าง หลังจากที่เสียงดังขึ้นในงาน ทั่วทั้งงานก็ค่อยๆเงียบลง

ทุกคนล้วนได้ยินอย่างชัดเจนและทุกคนล้วนรู้ว่านี่เป็นเสียงของใคร

“เป็นท่านโทชิโอะ!”

ทันใดนั้น เสียงทั้งหมดก็หายไป ทุกสายตาหันไปในทางเดียวกันในงาน การกระทำของทุกคนเองก็เปลี่ยนเป็นระมัดระวัง ราวกับว่ากลัวว่าเสียงของตนจะไปดึงดูดสายตาคนเข้า

และหลี่ฝางเองในที่สุดก็หลุดพ้นฝูงชนที่เข้ามาพัวพันรอบตัวได้และหันไปมองในทิศทางเดียวกับคนอื่นๆ